28 maart 2026
De afgelopen week is er weer ontzettend veel gebeurd in en rondom ons huis. Waar het in het begin nog zoeken was naar hoe en wanneer er gewerkt werd, begint het nu steeds meer een ritme te krijgen, al is dat wel een heel ander ritme dan we in Nederland gewend waren.
Hier wordt namelijk niet per se van maandag tot en met vrijdag overdag gewerkt. Veel van de mannen werken overdag op grotere projecten, zoals resorts, waar ze contractueel vastzitten. En wij? Wij zijn eigenlijk hun “tweede shift”.
Dat betekent dat ze vaak aan het einde van de middag komen en soms doorgaan tot half acht ’s avonds. En in het weekend staan ze er gewoon weer. In het begin moesten we daar echt even aan wennen — dit hadden we totaal niet zo afgesproken of verwacht — maar eerlijk? Het werkt eigenlijk hartstikke goed.
🔨 Van twee man… naar acht tegelijk
In plaats van elke dag één of twee man over de vloer, staan er nu ineens vijf… of soms zelfs acht tegelijk. En dan zie je pas wat er in korte tijd mogelijk is.
Er wordt keihard gewerkt. Echt. 💪
En het is ook nog eens gezellig.
Het zijn steeds dezelfde gezichten, dus je leert elkaar kennen. Er wordt gelachen, gekletst (in een mix van Nederlands, Engels en Papiaments) en iedereen helpt elkaar. Wij zorgen voor drinken, wat eten en een praatje en dat maakt het gewoon een fijne sfeer.
👦 Olivier tussen de bouwmannen
Wat misschien nog wel het leukste is om te zien: hoe de kinderen hierin meegaan.
Olivier gaat helemaal “aan” als de mannen er zijn. Hij helpt mee, loopt rond en is zelfs een keer met de aannemer meegegaan om spullen op te halen. In het Engels. Gewoon. 🙌
Dat vind ik echt bijzonder om te zien, hoe snel hij zich aanpast en hoe comfortabel hij zich voelt.
Morris en Lennox fladderen er wat meer omheen. Die helpen af en toe, maar duiken net zo makkelijk het zwembad in of spelen tussendoor. En dat is ook helemaal goed.
🎒 School, vrienden en verschil met Nederland
Ondertussen gaat het “gewone leven” ook gewoon door.
De kinderen hebben hun eerste vijf schoolweken erop zitten en inmiddels is het paasvakantie. En het voelt dubbel: aan de ene kant lijkt het nog maar net, en aan de andere kant draaien ze al helemaal mee.
Ze hebben vriendjes, spreken al woorden Engels en Papiaments en gaan met plezier naar school. En misschien nog wel het mooiste: ze geven zelf aan dat ze het hier leuker vinden dan in Nederland.
Waarom?
👉 Minder focus op schrijven
👉 Meer doen en beleven
👉 Veel groepsdoorbrekend werken
👉 Meer creativiteit
Voor onze kinderen — en zeker met dyslexie — werkt dat zó goed. Ze leren hier op een manier die beter bij ze past. Minder “moeten” en meer ontdekken.
En dat zie je terug. In hun energie. In hun zelfvertrouwen. In hoe ze naar school gaan. 💛
🎉 Laatste schoolweek & paasvibes
De laatste schoolweek stond ook helemaal in het teken van leuke dingen.
Zo was er een ondernemersmarkt, waarbij de oudere kinderen hun eigen “bedrijf” mochten opzetten. Super leuk om te zien hoe creatief dat werd aangepakt. Olivier heeft met zijn groepje gekozen voor een hoveniersbedrijf (Kura Dushi, kura betekent ‘tuin’ en dushi ‘mooi’)
Morris had met zijn klas een eigen bioscoop gemaakt, inclusief stop motion films, echt helemaal zijn ding 🎬
De week werd afgesloten met een paasontbijt op school. Iedereen nam iets lekkers mee, wij stonden de avond ervoor pannenkoeken te bakken en wraps te rollen 😄. Picknickkleedjes op het plein, eten delen en zelfs ruilen met elkaar. Er was een open podium met dansjes en optredens — echt zo’n gezellige, ontspannen sfeer.
En ondertussen lopen de speelafspraken ook gewoon door. Lennox regelt dat inmiddels helemaal zelf, die had er afgelopen week wel 3 ingepland 😄, Morris en Olivier wat minder, maar die vermaken zich thuis weer prima.
🐣 Voorproefje op de paasvibes
Alsof we alvast een klein voorproefje kregen op de paasdagen… viel er hier letterlijk eentje uit de lucht 😄
Tijdens het snoeien van de bomen vonden de mannen ineens een piepklein beestje op de stoep. Een baby. Nog helemaal hulpeloos.
Binnen no-time stonden we er met z’n allen omheen.
Wat het precies is? Geen idee. Wij dachten eerst een vogeltje… misschien een eendje? Ferry is overtuigd: een duifje. De mannen hier ook.
En ergens tussendoor werd er nog geroepen: “Misschien is het wel een flamingo!” 😂
“Mag hij blijven?!”
Natuurlijk.
Dus werd er een hokje gebouwd van takjes en bladeren. Later zelfs een grote verhuisdoos met gaten, veilig voor leguanen en andere nieuwsgierige bezoekers.
Het liefst hadden ze hem naast hun bed gezet… maar ja, dat leek ons toch niet helemaal de bedoeling 😉
Dus nu zit hij buiten, met eten en drinken en drie kleine verzorgers die er volledig in opgaan.
🛠️ Het huis krijgt vorm
In huis zie je nu echt het verschil.
De multifunctionele ruimte is geschilderd, elektra wordt afgemonteerd en alles begint langzaam samen te komen.
En onze slaapkamer… ja 😄
Die is groen-groen.
Echt zo’n Lingo-moment:
👉 GROEN!
Alle tinten groen door elkaar, maar het voelt warm en Caribisch 🌿
We schuiven steeds een beetje door in huis. Kamer voor kamer wordt aangepakt, en zo ontstaat er langzaam overzicht in de chaos.
🌿 Leven in de wijk
Wat we hier ook steeds meer merken, is hoe makkelijk je in contact komt met mensen.
Via de wijkapp worden allerlei dingen gedeeld. Zo kwam er een bericht voorbij van iemand die aloe vera stekjes over had. Gratis af te halen.
Niet dat ik daar per se naar op zoek was 😄
Maar we hadden nog een leeg stuk in de tuin, dus waarom niet? Met de kruiwagen zijn we erheen gelopen, straatje achter ons, en zo sta je ineens te kletsen met iemand die je anders nooit had ontmoet.
Twee vliegen in één klap:
🌿 gratis tuinvulling
🤝 én een nieuw contact
🚪 Van deuren naar gesprekken
Wij hadden nog 2 oude, authentieke deuren over van de verbouwing.
In Nederland zet je die op Marktplaats… hier staan ineens de buren op de stoep.
“Wat ga je daarmee doen?”
Voor je het weet zijn ze opgehaald en sta je weer gezellig te praten. Hier gaat het zelden alleen om spullen.
Het gaat vooral om contact.
🪨 Gratis bestaat hier echt
De jongens hadden een hele berg stenen over van de moestuin.
Tip van onze aannemer:
“Zet het op Facebook. Gratis. Vanavond ben je ze kwijt.”
Nou, ik ben totaal geen Facebook-type, maar vooruit 😄Binnen no-time reacties.
Alleen… dat betekent hier nog niet dat iemand ook echt komt opdagen 😉
De eerste? Radiostilte.
Maar de volgende dag kwam er een vrouw die wél kwam. Ze bleek super leuk en creatief. De jongens hielpen met inladen en toen vroeg ze:
“Willen jullie een zakcentje verdienen en even mee naar huis om te helpen uitladen?”
En ja hoor… daar gingen ze 😄
Achteraf dacht ik nog: we hebben gewoon twee kinderen meegegeven met iemand die we totaal net kennen…
En het duurde… en duurde…
“Volgens mij komen ze niet meer terug hoor…” 😅
Maar uiteindelijk stonden ze gewoon weer op de oprit. Niet ontvoerd. Gewoon file.
En ondertussen hadden ze: met honden gespeeld een papegaai laten praten en rondgekeken in haar creatieve huis. Voor hen één groot avontuur.
Voor ons? Weer een nieuw contact.
💛 Zo werkt het hier
Als je open staat, een praatje maakt en gewoon meebeweegt… dan ontstaan er vanzelf verbindingen.
Soms begint dat met een stekje. Of een paar stenen. Maar uiteindelijk gaat het altijd om iets anders.
🌴 Het Curaçaose tempo
Wat we vooral leren, is vertrouwen.
Vertrouwen dat het goedkomt.
Dat het proces anders loopt dan je gewend bent.
En dat het uiteindelijk precies wordt zoals het moet zijn.
De mannen werken keihard, denken mee en leveren echt vakwerk. Zonder alle regels en structuren die we kennen, maar wel met resultaat.
En misschien is dat wel precies hoe het hier werkt.
De komende weken hebben de kinderen vakantie. We willen blijven klussen, maar ook bewust tijd maken om te genieten. Naar het strand, samen zijn, even niks moeten.
Want dat is uiteindelijk waar we het voor doen. 🌴🏡
🚿 En dan dit… typisch Curaçao
En dan heb je van die momenten aan het einde van de dag waarvan je denkt: dit zou in Nederland echt niet gebeuren 😄
Aan het einde van de werkdag stond ineens de stukadoor onder onze carport… met de tuinslang. Of beter gezegd: met een hogedrukreiniger. Zijn auto. Gewoon. Bij ons. Op de stoep.
Alsof het de normaalste zaak van de wereld was.
En eerlijk? Hier ís dat dus ook zo.
Niemand kijkt ervan op. Het hoort er gewoon bij.
De kinderen vonden het fantastisch en stonden binnen no-time met z’n drieën te helpen. Sopje erbij, lachen, spetteren — en voor je het weet staat daar een blinkende auto.
En wij zeiden lachend:
“Nou, volgende keer is jullie auto aan de beurt.”
Waarop ze alleen maar grijnsden 😄
Ontdek meer van Van hamsterwiel naar hangmat
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
