22 januari 2026
We hebben het geen afscheidsfeest genoemd. Dat woord klonk te groot, te definitief, te verdrietig.
Dus was het gewoon een feestje. Precies zoals hij het wilde.
In de onze wintertuin stonden vuurkorven en heaters, warm genoeg om de vroege avond buiten door te brengen, met een tropisch randje dat alvast vooruit keek. Curaçaose vlaggetjes, flamingo vlaggetjes, tropische tafelrokken. Een zelfgemaakte mocktais met Blue Curaçao-siroop, felblauw en zomers. En blikjes drinken, want voor 11- en 12-jarigen is dat nu eenmaal next level. 7UP, Pepsi, Fanta en natuurlijk de blauwe Fernandes, waar iedereen het over had.
Er brandden kaarsjes en Olivier had een playlist gemaakt. Binnen stond ook een tafel vol lekkers, zodat de kinderen vrij konden bewegen tussen binnen en buiten. Niemand hoefde het koud te hebben. Maar uiteindelijk bleef iedereen de hele avond buiten. Alsof dat vanzelf zo moest zijn.
We hadden gezegd dat cadeautjes niet de hoofdzaak waren. Hij was niet jarig, het ging om samen zijn. Toch had bijna iedereen iets meegenomen. Met 21 kinderen was het indrukwekkend om te zien hoeveel aandacht en creativiteit daarin zat. Kaarten met lieve teksten. Zelfgemaakte ‘tegoedbonnen’ om te komen logeren of voor een Nerf-gevecht. Cadeaus die niet zozeer iets gaven, maar iets zeiden over hoe zijn vrienden hem zien.
Er was geld in Amerikaanse dollars. Zoutwater-kunstaas, omdat hij graag vist en daar weinig zoet water is. ‘Noodpakketten’, lekkers, foto’s, een pizzasnijder en een mocktailboekje. Tropische cadeaus, maar vooral herinneringen verpakt in spullen.
Aan het eind van de avond zei een van zijn beste vrienden iets terloops. Niet groots, niet bedacht. Juist daarom zo raak.
“Maar Olivier,” zei hij, “jij maakt daar zo weer nieuwe vrienden. Dat weet ik honderd procent zeker.”
Bij het vertrek was er geen verdriet. Hij heeft nog drie weken school. Ze gaan elkaar allemaal nog zien. Zowel kinderen als ouders reageerden enthousiast op onze emigratie, en dat geeft vertrouwen. Het voelde niet als loslaten, maar als vooruitkijken.
Na het feestje praatten we nog even na. Het was al laat en het was een woensdag, volgende dag gewoon weer school. Precies goed. Het belangrijkste was dat hij had genoten. Niet te veel in de spotlight, geen moment dat niet bij hem paste. Gewoon een feest zoals hij het graag wilde.
En misschien is dat wel het mooiste aan deze avond:
dat je soms pas bij het weggaan merkt hoeveel je meeneemt.
Dank aan alle vrienden die er waren. Voor de gezelligheid, de creativiteit, de kaarten en de grappen. Jullie hebben deze avond gemaakt tot wat hij was 👊 ✨
Ontdek meer van Van hamsterwiel naar hangmat
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
