Vakantiegevoel met een serieuze ondertoon…

4 januari 2026

Hier werd het ineens echt

We waren twee weken op Curaçao. Op vakantie. In een hotel. En ja, dat voelde ook zo. We deden toeristische dingen, lieten het tempo zakken en genoten van zon, zee en dagen waarin je horloge vooral decoratie was.

Maar deze reis was meer dan alleen vakantie. Tussen het zwemmen, slenteren en ijsjes halen door, bekeken we de school, zagen we het huis en reden we door de buurt. Niet om nog te twijfelen, die beslissing was al genomen, maar om alvast een beetje te landen in het idee: dit zou straks ons leven worden.

We wisten ook: dit was nog niet het echte leven. Geen werk, geen volle agenda’s, geen dagelijkse verplichtingen. En toch merkten we iets. Minder haast. Minder volle hoofden. Meer ruimte tussen de dagen. En nee, dat zei niet alles maar het zei wel iets.

Het liefst neem je iedereen mee

Wat hier ook meteen voelbaar werd, was het gemis. Familie. Vrienden. Want als iets goed voelt, wil je dat delen. Even samen eten. Even bijpraten. Gewoon normaal doen. Dat dat straks anders zou zijn, voelden we toen al. En dat was soms gewoon lastig. Maar het hoorde erbij. Blijdschap en gemis bleken prima naast elkaar te kunnen bestaan.

En de kinderen dan? (ja, die vraag kwam altijd)

Onze jongens waren niet elke dag even enthousiast. De ene dag vonden ze het fantastisch. De andere dag spannend. En soms was het antwoord heel duidelijk: liever vandaag even niet. En dat mocht.

Ze waren vanaf het begin meegenomen. Ze mochten meedenken, vragen stellen, twijfelen en dromen. Het werd iets van ons samen, niet iets wat wij even besloten hadden en waar zij zich maar in moesten schikken. Hun verlanglijstje was overzichtelijk:

• zon
• een zwembad
• een meostuin
• een pizza-oven
• een grote knutseltafel
• en vooral: veel buiten zijn, liefst bij het water.

Met papa werd er inmiddels gefantaseerd over een bootje. Om te vissen. Of misschien ooit kleine tours te doen. Grote plannen want ja, zo werkt dat. Kregen we daar opmerkingen over? Natuurlijk!

“Wat zielig, weg bij hun vriendjes en familie.”

Dat begrepen we. Afscheid nemen was niet niks, voor hen niet, voor ons niet. Tegelijkertijd maken kinderen altijd deel uit van keuzes die volwassenen maken. Waar je woont. Hoe druk je leven is. Hoeveel tijd er is. Wat onze jongens nu vooral meekrijgen, is hoe je keuzes maakt. Met aandacht. Met ruimte voor gevoel. Met gesprek.

Ergens onderweg waren we anders gaan kijken

De afgelopen jaren hebben Ferry en ik veel gedaan aan persoonlijke ontwikkeling. Individueel, maar ook samen. We gingen gesprekken aan die we eerder misschien liever uit de weg waren gegaan. We leerden patronen herkennen. Spraken verwachtingen uit. We deden zelfs relatietherapie, niet omdat het misging, maar omdat we wilden begrijpen wat er onder de oppervlakte speelde. Dat soort trajecten veranderen je niet ineens. Ze haalden vooral laagjes weg. We gingen scherper voelen wat klopte en wat eigenlijk al een tijd wrong. We merkten waar onze energie naartoe ging en waar die vooral weglekte.

Misschien verklaart dat mijn soms wat poëtische of zweverige blogs 😜 Niet omdat ik zweverig ben geworden, maar omdat ik dingen niet meer alleen met mijn hoofd wil begrijpen. Ik wil ze ook voelen. En dat liet zich soms beter vangen in woorden dan in lijstjes.

Voor de buitenwereld lijkt het misschien alsof we veranderd zijn. Voor ons voelt het vooral alsof we eindelijk helder zien wie en wat we willen zijn. Als individu, als partners en als gezin.

Misschien ging het minder over waar, en meer over hoe

Door dat alles zijn we anders gaan kijken naar ons leven. Naar hoe druk het is. Naar hoeveel tijd er opgaat aan moeten. Naar hoeveel ruimte er overblijft voor samen. Onze jongens kiezen niet bewust voor emigreren. Maar ze groeien wel op in een gezin waar tijd, aandacht en samen zijn belangrijk zijn. Waar gevoelens er mogen zijn. Waar verandering spannend mag zijn. En waar we samen bewegen, met enthousiasme, vragen en af en toe een diepe zucht.

Vriendjes verdwijnen niet. Familie ook niet. Het wordt anders. Niet minder.

En wat ervoor terugkomt? Meer buiten. Meer lucht. Meer tijd. En ouders die soms ineens ook tijd hebben om mee te dromen over boten, pizza’s en moestuinen.

Nog zes weken Nederland

Na de vakantie zijn we weer terug naar Nederland. Voor zes weken. Er is al veel geregeld en er moet ook nog een hoop gebeuren. Inpakken. Afronden. Regelen. Afscheid nemen.

En dan, op 16 februari, stapten we op het vliegtuig voor een enkele reis.

Het voelt gek genoeg niet zwaar. Eerder rustig. Alsof dit besluit al een tijd onderweg is geweest en nu gewoon zijn plek heeft gevonden.

En toch… even dit

Voor wie na dit verhaal denkt dat ik mezelf volledig ben  kwijtgeraakt in reflectie, gevoel en grote levensvragen: geen zorgen.

Ik ben nog steeds gewoon Marjolein. Degene die van aanpakken weet. Die knopen doorhakt. Die niet alleen voelt en denkt, maar het ook daadwerkelijk doet. Deze vakantie was een moment van vertragen en terugkijken. Maar wat hierna komt, gaat juist weer over bewegen. Over regelen, bouwen, uitproberen en soms hard lachen om hoe dingen anders liepen dan gepland.

De verhalen die volgen, gaan dus niet alleen over gevoel en groei. Maar ook over de praktische kant.

Over de grappige momenten. Over het avontuur. Over alles wat wij Hendrikjes onderweg gaan meemaken. Want reflecteren is waardevol. Maar woorden krijgen pas echt betekenis wanneer je ze omzet in daden. En daar zijn we inmiddels volop mee bezig.

Dus… wat blijft er eigenlijk hangen?

Misschien gaat het helemaal niet over emigreren. Misschien gaat het over af en toe even stilstaan. Even voelen hoe je erbij zit. En jezelf simpele vragen durven stellen, zoals:

• leef ik vooral vanuit gewoonte, of vanuit verlangen?
• kies ik omdat het zo hoort, of omdat het klopt?
• en als ik later terugkijk, ben ik dan blij dat ik hier even bewust bij was?

Niet zwaar. Niet groots. Gewoon eerlijk.

Misschien is emigreren niets voor jou. Misschien juist wel. Maar jezelf af en toe die vragen stellen?

Dat lijkt me in elk geval geen slecht idee.

Want als niets voor altijd is… waarom doen we dan alsof dat wel zo is?