Dozen vol keuzes

7 januari 2026

Emigreren bestaat voor een groot deel niet uit zon, zee en vrijheid.

Het bestaat uit lijstjes. Uit nadenken. Uit keuzes maken. Uit spullen vastpakken en je afvragen: gaat het mee, of blijf het hier? Bij ons begon dat moment toen de plannen ophielden abstract te zijn. Toen het niet meer ging over later, maar over nu. En dus begon de fase van pakken.

Het moment waarop plannen dozen worden

Op een dag stond er ineens een container in de tuin. Praktisch, dachten we. En dat is hij ook. Hij doet nu dienst als schuur, maar wel eentje met een duidelijke boodschap. Elke keer als ik langs die container loop, voel ik het weer. We wonen hier nog. Alles gaat door zoals altijd. School, werk, afspraken. En toch staan onze spullen al deels ergens tussen hier en straks.

Er verdwijnen dingen in die we niet dagelijks nodig hebben, maar wel mee willen nemen. Spullen die alvast vooruit zijn gegaan, terwijl wij zelf nog even achterblijven. Het is een vreemde tussenfase. Je leeft nog volledig in het oude leven, terwijl je ondertussen al ruimte maakt voor het nieuwe.

Kiezen wat blijft, en wat meegaat

Dat niet alles mee kan, wisten we. Maar pas als je echt gaat sorteren, merk je hoeveel spullen je bezit zonder dat je het doorhad 😅 Sommige keuzes waren simpel. Praktisch. Geen enkele twijfel. Andere spullen bleken ineens veel meer te zijn dan een object. Ze droegen herinneringen. Fases. Gewoontes. Steeds opnieuw kwam dezelfde vraag terug: gebruik ik dit omdat ik het nodig heb, of omdat ik eraan gewend ben?

We besloten niet alles koste wat kost vast te houden. Emigreren voelt ook als opnieuw beginnen. En daar hoort bij dat je niet alles meesleept wat je ooit hebt verzameld.

Terwijl we hier loslaten, bouwen we daar al op

Terwijl we hier aan het opruimen zijn, zijn we daar al aan het opbouwen. Via Marktplaats verzamelen we spullen voor ons nieuwe huis. Niet alles nieuw. Niet alles perfect bij elkaar passend. Maar wel bewust gekozen.

Voor wie mij kent: nee, ik ben niet geboren als een Marktplaats-type 😄 Wij deden dit altijd anders. Alles nieuw. Alles kloppend. Alles af. Super handig, behalve voor de portemonnee. Die werd er een stuk minder blij van.

En nu ontdekten we iets nieuws. Als je goed zoekt op tweedehands sites, kom je de mooiste dingen tegen. Vaak nog bijna nieuw, maar door bijvoorbeeld een verhuizing ineens overbodig en voor een fractie van de nieuwwaarde. Onderhandelen heb ik inmiddels ook geleerd. Dat vond ik vroeger lastig; ik liet me liever uitknijpen dan dat ik iemand anders zielig liet voelen. Die drempel ben ik inmiddels over. Ik ga er nu met een gestrekt been in.  Het lukt niet altijd, maar vaak zijn beide partijen blij als er een deal wordt gesloten.

We huurden eenmalig een busje en haalden in sneltreinvaart allerlei mooie ‘schatten’ op. Zo’n dag waarvan je ’s avonds denkt: dit was echt leuk. Als alles straks is ingericht, zal ik zeker foto’s delen.

De container raakt ondertussen steeds voller, maar tegelijkertijd verkopen we ook veel spullen die we niet mee willen of kunnen nemen. De ruilhandel van Marktplaats werkt dus twee kanten op.

Een huis in de tropen vraagt om anders denken

Een huis in de tropen vraagt ook om een andere aanpak. Koelte, luchtcirculatie en vochtbestendigheid zijn belangrijk. We kiezen voor materialen als hout, rotan, bamboe en linnen. Veel groen. Veel planten. Een frisse, natuurlijke basis. En ja, we gaan ook los met kleur en Caribische vibes. In ons nieuwe huis is de overgang tussen binnen en buiten heel vloeiend. We hebben zelfs geen ramen. Dat vraagt om een andere manier van denken, maar geeft ook enorm veel vrijheid.

Na zestien jaar voelt het ontzettend leuk om weer helemaal los te gaan op een woning. Zeker omdat het huis nog niet ‘af’ is en we het echt eigen mogen maken.

Chaos met een kinderbril

Voor de jongens is deze fase natuurlijk ook zichtbaar. Dozen in huis. Spullen die verdwijnen. Nieuwe spullen die ineens binnenkomen.

We nemen ook veel eigen spullen mee. Emigreren is al een grote verandering, en volledig opnieuw beginnen tussen alleen maar nieuwe spullen voelde voor ons niet prettig. Daarom deden we dit samen met de jongens, met groene en rode stickers. Samen besloten we wat meegaat en wat niet. Wat ons raakten: zij plakten vooral dingen met emotionele waarde. Cadeautjes van speciale mensen. Erfstukken. Dingen die ze zelf hadden gemaakt. Foto’s, vaasjes, kussens, spelletjes, snoeppotjes. Olivier beplakte opvallend veel keuken- en barbecue spullen. Blijkbaar hoorde dat voor hem heel duidelijk bij ‘thuis’.

Ze stellen vragen. Soms praktisch. Soms emotioneel. Soms heel direct:

“Gaat dit ook mee?”

“Wanneer is het klaar?”

Het is voor hen niet altijd overzichtelijk. En eerlijk gezegd, voor ons soms ook niet. Maar we proberen ze mee te nemen. Uit te leggen. Want ook dit hoort bij samen zo’n grote verandering aangaan.

Het onzichtbare werk achter de schermen

Naast de spullen is er het onzichtbare werk. De administratie. De dingen waar je niet over droomt, maar die wel moeten gebeuren. Lijstjes helpen. Totdat ze weer nieuwe lijstjes opleveren. Ik geloof dat we inmiddels alle officiële documenten van de gemeente wel hebben moeten opvragen. Met bijbehorende kosten, want voor ieder papiertje moet uiteraard betaald worden.

Toen we twee weken op Curaçao waren, zei een local heel droog — met een lach, maar ook een serieuze ondertoon:

“In Nederland mag je alleen ademen zonder te betalen.”

Hij noemde Curaçao hopi dushi wat betekent; Super erg fijn! En nee, voordat iemand denkt dat Curaçao de heilige graal is en Nederland niet: zo werkt het natuurlijk niet. Elk land heeft z’n voor- en nadelen. Maar ik kan je wel vertellen: mijn vier mannen waren wel heel blij dat ze daar na een autorit gewoon even tegen een boom mochten plassen, zonder boete 😜

Dit is het middenstuk

We zijn nog niet weg. En toch ook al niet meer helemaal hier. Deze fase voelt soms onhandig, soms chaotisch, soms vermoeiend. Maar vooral: echt.

Dit is misschien niet het mooiste deel van emigreren. Het bestaat voor een groot deel uit plannen, afvinken en vooruitdenken. En voor een klein deel uit avontuur, al voelt dat avontuur soms pas als alles geregeld is.

Maar dit is wel het deel waarin je voelt: we menen het.

En terwijl de container zich langzaam vult en de lijstjes langer en korter tegelijk worden, weten we één ding zeker: we zijn onderweg 📦