9 februari 2026
Niemand vertelt je dat de laatste weken voor emigratie voelen alsof je op vakantie bent in je eigen huis, maar dan zonder comfort.
Onze container is al weg. We leven met een paar borden, drie mokken en spullen die we steeds kwijt zijn omdat niets meer een vaste plek heeft. Het huis klinkt hol. Alles echoot.
Ondertussen draait ons leven op Marktplaats-snelheid. 📱
- Auto verkopen
- Fietsen verkopen
- Laatste spullen weg 📦
- En voor de zoveelste keer naar de milieustraat rijden 🚗
- En nog een keer…
We hebben al veel weggegeven aan goede instanties en dat voelt verrassend goed. Minder spullen, minder ballast. Blijkbaar kan een leven prima zonder 80% van wat ooit “onmisbaar” leek. Wie wist dat. 😄
Tegelijk willen we alles netjes achterlaten. Schoonmaken, afronden, geen eindbaas-schoonmaakmissie doorschuiven naar mijn ouders. Emigreren blijkt ook gewoon: volwassen zijn. 🧽
Maar terwijl we hier opruimen, zijn we daar alvast aan het opbouwen.
Verzekeringen regelen voor de woning.
Papierwerk en verzekeringen voor de nieuwe auto.
Zorgen dat alles verzekerd is zodra we landen.
Het appartement regelen.
Laatste schooladministratie afronden.
Papieren, mails, formulieren. 📄
We verhuizen dus eigenlijk in twee landen tegelijk.
En alsof onze agenda nog niet vol genoeg was, leven de kinderen ondertussen in afscheid-modus deluxe.
- Kinderfeestjes 🥳
- Afscheidsetentjes 🍴
- Pizza-avonden 🍕
- Filmavonden 🎬
Zelf ben ik nog uitgenodigd voor de bioscoop – Verliefd op Curaçao. Toepasselijker wordt het niet. Dus ook dat heb ik er nog tussen gepland. Erg gezellig!
De laatste weken voelen een beetje als: verhuizen + sociaal marathonweekend + administratiekamp in één. Maar hé, het zijn wel hele gezellige laatste weken.
En tussen al die lijsten door gebeurt het echte leven.
De kinderen hebben hun laatste schoolweek in Nederland en dat willen we rustig doen. Geen haast. Geen “schiet op we moeten door”. Dit zijn van die momenten die je later wilt herinneren zonder stressfilter. 🎒
En Morris is jarig. Natuurlijk is hij jarig. Want emigratieplanning houdt geen rekening met verjaardagen. Dus vieren we het ingetogen: bij opa en oma, een escaperoom en uit eten met z’n allen. Absolute topprioriteit. 🎉🎂
Ondertussen wil iedereen nog afspreken. Wat zó lief is. Echt. We voelen ons rijk aan mensen. Maar wij zitten in afrondmodus terwijl de wereld nog in koffiedate-modus zit. ☕
Dat schuurt soms een beetje.
Niet omdat we niemand willen zien, maar omdat een huis ontmantelen verrassend veel energie kost. Je kunt niet én sociaal sprinten én verhuizen zonder ergens kortsluiting. ⚡
Dus hebben we besloten om de laatste nacht in een airporthotel te slapen. Geen stress-ochtend. Geen rennen. Gewoon wakker worden en vertrekken als normale mensen. Heerlijk. 😌
En daarna: beloning! Een hele week met z’n vijven in de voorjaarszon. 31 graden. Een appartement. Zwembad. Strand. Geen klok. Geen haast. Gewoon samen zijn voordat daar alles begint. 🌞🏝️
Op 23 februari starten de jongens op hun nieuwe school. Dan begint het tropenleven officieel. 🎒
En dit is trouwens officieel de laatste blog die ik schrijf vanuit dit huis.
Morgen komt Carib Intertrans de vaste computer ophalen. Ferry z’n hele werkdomein. Die vliegt speciaal vooruit naar Curaçao zodat hij daar meteen toegang heeft tot zijn gegevens. Anders stond zijn werkstation vijf weken op een boot en dat is… niet echt een optie. 💻✈️
Dus terwijl wij hier nog dozen wegbrengen en de milieustraat inmiddels ons tweede thuis is, reist de computer alvast vooruit.
Ik schrijf vast nog één blog voordat we definitief vertrekken, maar die komt vanaf mijn ouders’ huis, tijdens ons allerlaatste weekend hier.
Tot die tijd verkopen we, poetsen we, regelen we, vieren we, rijden we naar de milieustraat en leven we tussen echo’s. Het is rommelig. Het is druk, maar met ontzettend veel gezellige momenten.
We buffelen nu nog even door en dan ruilen we dit in voor 31 graden. Prima deal. 🌞✈️
Ontdek meer van Van hamsterwiel naar hangmat
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
