15 februari 2026
Vandaag is officieel onze laatste volledige dag in Nederland 🇳🇱
Dat klinkt groter dan het voelt.
Of misschien voelen we het pas later.
Sinds donderdag zijn we weer samen met de jongens en verblijven we in het appartement van mijn ouders. Na ruim tien dagen op een matras op de grond slapen, zijn onze ruggen en heupen oprecht dankbaar voor een normaal bed. We wisten niet dat we zó snel op leeftijd konden voelen 😄
We wilden vooral rust terugbrengen. Voor ons. Voor de jongens. Niet meer heen en weer naar het oude huis, niet steeds schakelen. Het is al hectisch genoeg geweest. Deze laatste dagen hebben we genoeg te doen maar willen niet jagen.
Dat betekent wel: de laatste loodjes.
En die wegen altijd het zwaarst.
Zelfs als het alleen nog maar stofzuigen en sleutels inleveren lijkt.
Het huis strak, leeg en netjes achterlaten. De makelaar nog één keer langs voor de puntjes op de i. Afvinken. Afronden. Sluiten. Het geeft rust om te voelen: dit is klaar.
Het afscheid dat geen einde is 💛
Donderdag hebben we mijn ouders gedag gezegd. Dat was emotioneel, zoals verwacht. Zo’n moment waar iedereen al weken tegenaan hikt. Maar het ging goed. Echt goed, naar omstandigheden.
En misschien helpt het dat mama begin april al naar Curaçao komt. Dat is onze stip op de horizon ☀️ Niet een groot dramatisch afscheid, maar meer: tot over een paar weken.
Dat maakt alles draaglijker.
Voor ons. Voor de jongens. En eerlijk: ook voor oma.
Laatste schooldag 🎒
Vrijdag was de laatste schooldag. Toevallig carnaval. Olivier zat in de raad van elf, Lennox en Morris bleven liever zichzelf. Het afscheid op school was verrassend zacht. Geen drama, geen tranendal. Gewoon warmte.
Ze kregen klassenfoto’s, boekjes vol lieve teksten, herinneringen, knuffels en gelukswensen. Dingen die je in een doos stopt en over tien jaar weer tegenkomt en dan zegt: oh ja, die tijd.
Zelf werd ik ook bedankt. Jaren in de ouderraad gezeten, altijd betrokken geweest. En dan ineens zo’n moment waarop mensen zeggen: we zien wat je hebt gedaan. Dat raakt meer dan je verwacht. Niet omdat je erkenning zoekt, maar omdat afsluiten fijn is als het rond voelt.
Dat voelde het 💛
Emoties dragen 💫
Wat ik het moeilijkste vind — en wat ik ook bij de jongens zie — is dat je niet alleen je eigen emoties draagt. Je draagt ook de emoties van anderen.
Het verdriet van mensen die achterblijven. De spanning van afscheid. De gezelligheid die tegelijk pijn doet. En ondertussen gaat het praktische leven door. Regelen, organiseren, afscheid nemen, nog meer regelen. Alsof je een emotionele marathon loopt met een to-do lijst in je hand.
Intens. Mooi. Vermoeiend. 💫
We houden de jongens goed in de gaten. Ze hebben enorm veel zin. Maar zin en verdriet kunnen naast elkaar bestaan. Dat leren we ze ook:
je hoeft niet te kiezen.
Je mag blij zijn en missen tegelijk.
Papa en mama doen ook maar wat 😄
We hebben alles rationeel doordacht. School, huis, papierwerk, planning. Op papier klopt het. Maar niemand kan je garanderen hoe het emotioneel uitpakt.
En dat is misschien juist het avontuur.
We zeggen tegen de jongens en tegen onszelf:
“papa en mama doen ook maar wat”
Alleen dan met spreadsheets 😄
Maar we doen het samen. We praten. We checken in. We blijven verbonden. Dat is het enige kompas dat echt telt.
Geen afscheid, alleen afstand 💛
De afgelopen dagen stonden in het teken van nog één keer samen zijn.
We zijn bij Ferry’s moeder geweest.
Bij zijn broer, schoonzus en neefje.
Bij zijn oom en tante — onze surrogaat opa en oma.
En bij vrienden.
Dat waren geen grote afscheidsscènes.
Meer momenten van: nog even samen zitten. Nog even lachen. Nog even dichtbij.
Emotioneel, ja.
Maar ook warm 💛
En elke keer beseffen we hetzelfde:
dit is geen einde.
Afstand verandert. Nabijheid niet.
We laten niemand los.
We nemen iedereen mee, alleen op een andere manier.
En na ieder tijdelijk “gedag” kijken we elkaar aan en zeggen:
het voelt nog steeds goed.
Dat is ons anker.
De tranen die ik niet verwachtte 💛
Maandenlang voelde ik alleen enthousiasme. Zin. Vooruit. Plannen. Doorgaan.
Tot ik ging schrijven.
En ineens kwamen de tranen.
Niet omdat ik twijfel.
Maar omdat ik dochter ben.
Omdat daar mijn ouders staan, met hun liefde en hun gemis. En ik voel hoeveel we voor elkaar betekenen.
Grote keuzes zonder verdriet bestaan niet.
Alleen keuzes die er niet toe doen zijn pijnloos.
Dit verdriet maakt de stap niet kleiner.
Het maakt hem echter 💛
Morgen ☀️
Vanavond pakken we de taxi naar het airport hotel.
Maandagochtend vliegen we.
De tassen staan klaar.
Het huis is leeg.
Onze spullen varen al ergens op zee.
Hopelijk dezelfde kant op 😄
Dit is het laatste blog vanuit Nederland.
De voorbereiding is klaar.
Nu begint het echte avontuur.
En ik kan niet wachten om jullie daarin mee te nemen.
Tot aan de andere kant van de oceaan. ☀️🌴
Ontdek meer van Van hamsterwiel naar hangmat
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
