Van sneeuw naar zon ✈️❄️☀️

18 februari 2026

Zondag om 19:00 uur staat de taxi voor het appartement van mijn ouders.

Dit is het moment waarop alles ineens echt wordt.

We gaan.

Olivier wordt nog uitgezwaaid door drie vrienden. Mia staat er ook. Net voor vertrek. Ontzettend lief. Zo’n klein afscheidje aan de stoep dat groter voelt dan het is.

En dan begint het te sneeuwen.

Uitgerekend vandaag.

Wij, mensen die niets met sneeuw hebben, vinden het ineens bijzonder. Alsof Nederland zelf nog even zegt: doei hè. Morgen vliegen we en we horen al dat er vandaag vluchten worden geannuleerd. We boffen als morgen alles doorgaat.

In de taxi is Olivier even verdrietig.

Morris zegt zacht:

“Eigenlijk gaan we nu naar huis.”

Niemand corrigeert hem.

Want ergens klopt het.

Verdriet op het moment van afscheid,

en daarna is het weer oké.

Dat zien we bij de jongens.

Dat voelen Ferry en ik ook.

Na anderhalf uur staan we bij het airport hotel. Niet chic. Niet luxe. Wel modern, schoon en fris. En met z’n vijven op één kamer, precies zoals de jongens het het liefst hebben. Hoe dichter op elkaar, hoe beter.

Dit is niet de laatste nacht in Nederland.

Dit is de eerste nacht van het avontuur.

We hebben iets lekkers meegenomen om te proosten. Geen champagne. Geen grote gebaren. Gewoon blikjes cola, een biertje, een flesje aperol (die eigenlijk al over datum is, zie ik later) en een zak chips. Perfect dus.

We zitten op het bed, benen over elkaar, lachen om niks, en proosten op wat komt.

Niet sjiek, maar erg gezellig.

De dag dat we landden ☀️🌴

De vlucht verloopt rustig. Geen gedoe. Geen stress. Gewoon uren in de lucht die ons langzaam dichter bij ons nieuwe leven brengen.

En zodra we uitstappen gebeurt het:

onze schouders zakken.

Voor het eerst in maanden hoeven we nergens meer heen.

We zijn er.

Niet meer half hier, half daar. Geen afscheid meer. Geen uitleg meer. Alleen aankomen. En het voelt licht.

Ons appartement voor de eerste maand is top. Fris, rustig en precies goed. Onze Airbnb-gastvrouw blijkt drie jaar geleden zelf dezelfde sprong te hebben gemaakt. Dus we hebben er meteen een hulplijn bij 😉 Super lief.

De eerste dag ☀️🚗

En alsof landen nog niet genoeg is om naar uit te kijken, staat er morgen al iets klaar: we worden herenigd met onze auto 🤗

Die hebben we in december al gekocht via via bij een fijn bedrijf. Terwijl wij nog in Nederland zaten hebben zij alles geregeld; keuring, verzekering, belasting, wel samen met ons, maar zonder dat we fysiek op het eiland waren.

Het is een stoere pickup. Met goede schokdempers. En dat is hier geen luxe maar noodzaak 😅

Op Curaçao betaal je geen belasting op gewicht zoals in Nederland, gewoon €15 per maand en klaar. Dat vriendelijke tarief hangt dan weer perfect samen met wegen die af en toe… creatief zijn aangelegd.

Zodra we de sleutels in handen hebben, willen de jongens maar één ding: naar de zoutpannen.

Dat prachtige natuurgebied waar vroeger zout werd gewonnen en waar de flamingo’s zich verzamelen. We waren er in december één keer geweest en dat maakte blijkbaar indruk.

En daar staan we dan weer.

Binnen vijf minuten is iedereen ontspannen.

We zoeken flamingoveertjes.

Gooien stenen in het water.

Zoeken mooie rotsjes.

Trekken voorzichtig naalden van cactussen.

Spotten krabbertjes en kleine kreeftjes in het zand.

Het is zó simpel.

Maar het voelt als precies wat we nodig hebben.

Daarna doen we uitgebreid boodschappen. Kasten vullen. Nieuwe favoriete producten ontdekken. En ergens tussendoor krijgen sokken, tandenborstels en slippers hun eerste vaste plek in het appartement.

En alsof het allemaal nog niet praktisch genoeg is, krijgen we bericht van Carib Intertrans: onze computer is per vliegtuig onderweg naar Curaçao. Super fijn. Die kunnen we de komende dagen ophalen — en dat past natuurlijk makkelijk in de laadklep van onze pickup 🤗

We beginnen dus niet alleen met koffers, maar meteen met dozen, plannen en een leven dat langzaam op z’n plek valt.

Digitale schoonmaak 📱☀️

En dan merk je ineens: emigreren is niet alleen fysiek.

Het zit ook in je telefoon.

Je zit te scrollen en denkt:

oh ja… bol.com bestaat hier niet.

Zalando ook niet.

Geen snelle supermarktbezorging.

Geen “morgen in huis”.

Dus heb ik rigoureus opgeruimd.

Apps verwijderd.

Supermarktapps weg.

Nieuwsapps weg.

Weerapp weg (die kunnen we hier toch raden 😄).

Ik had al geen Instagram of Facebook, dus mijn telefoon is nu opvallend rustig. Alleen appjes. Geen ruis. Geen eindeloos scrollen.

En dat voelt eigenlijk heerlijk.

Minder prikkels.

Meer eiland ☀️🌴😄