🥁 Van drumbands tot pooltafel 🎱

15 juni 2026

Bon dia allemaal! 🧡

Afgelopen week zijn we eigenlijk heel rustig begonnen, maar we eindigden met een soort eindsprint waar we zelf ook een beetje verbaasd van waren. 😄

Zo’n week waarin je denkt dat je wat kleine klusjes gaat doen en vervolgens aan het einde van de week om je heen kijkt en denkt: hé, volgens mij hebben we gewoon weer een halve verbouwing afgerond.

En dat voelt heerlijk.

🍦 IJsjes en Curaçaose ritmes

Dinsdagavond zijn we nog even Willemstad in geweest. Uiteraard hoorde daar weer een ijsje bij. Ferry sloeg deze ronde over. Die was nog steeds een beetje geschrokken van zijn twee gigantische bollen van de vorige keer. 😂

Wij niet.

Lennox koos Kinder Chocolade, Morris ging voor Blueberry Crumble, Olivier voor koffie-ijs en ik voor Lemon Meringue.

Dat blijft hier toch leuk. Die ijssalon wisselt voortdurend van smaken. Dragonfruit, Lilo & Stitch-ijs, allerlei tropische varianten en iedere keer weer iets nieuws. Dus die jongens proberen ook steeds wat anders.

Met onze ijsjes zijn we lekker bij de St. Annabaai gaan zitten. Alles stond nog steeds prachtig blauw verlicht vanwege de Blue Wave. Terwijl we daar zaten, hoorden we ineens trommels in de verte.

Nou, nieuwsgierig als we zijn gingen we natuurlijk kijken.

Dus hup, over de Pontjesbrug richting Punda.

Daar stond een groep jongens muziek te maken. Niet zomaar muziek, maar zo’n heerlijke Curaçaose drumband waarbij niemand stil kan blijven staan. 🥁💃

Ik zei nog tegen Ferry:

“Dit is toch wel iets anders dan de taptoe vroeger.”

De jongens hadden geen idee waar ik het over had, dus ik probeerde uit te leggen wat een taptoe eigenlijk was.

Hun conclusie?

“Klinkt saai.”

🤣

Dus vooruit, deze Curaçaose versie wint het qua gezelligheid.

We hebben nog even door Punda geslingerd en alles bekeken en daarna zijn we weer netjes op tijd naar huis gegaan. Hoe gezellig ook, het bleef gewoon een doordeweekse schoolavond.

🎨 Schilderen met een doel

Woensdag stond Mark weer op de stoep. Na twee weken vakantie in Panama was hij terug. Gary was ondertussen gewoon doorgegaan en had alweer flink wat meters gemaakt.

De keuken is inmiddels helemaal geschilderd. De nieuwe keuken laat nog even op zich wachten, maar de ruimte zelf is helemaal klaar. Alleen de onderkastjes moeten straks nog verwijderd worden als de nieuwe keuken daadwerkelijk geleverd wordt.

Ondertussen werkte Gary verder aan het plafond van de grote woonkamer en dat betekende dat ik ook weer aan de beurt was.

De muren.

Opnieuw.

Eerlijk gezegd zag ik daar best een beetje tegenop. Niet omdat het moeilijk is, maar gewoon omdat je denkt: moet dit nou echt nóg een keer?

Maar goed.

Afplakken.

Schoonmaken.

Schilderen.

En gaan.

Want Ferry en ik hadden één duidelijk doel:

Dit weekend wilden we in die woonkamer zitten.

Niet tussen de dozen.

Niet tussen het stof.

Niet tussen de klusspullen.

Gewoon zitten.

Het WK is begonnen. Curaçao speelt. Nederland speelt. En ik was gewoon klaar met die stofzooi. 😄

Dus schouders eronder en gaan.

🎱 Operatie Pooltafel

Ondertussen speelde er nog een ander project.

De pooltafel.

Die hadden we natuurlijk uit Nederland meegenomen, maar daar wordt zo’n ding keurig voor je opgebouwd. Hier moesten we zelf maar uitzoeken hoe dat werkt.

En dat bleek nog niet zo eenvoudig.

Via Facebook — want werkelijk alles gaat hier via Facebook 😄 — plaatste Ferry een oproep.

Vrij snel reageerde een jongen die ervaring had met pooltafels.

Maar goed, wij zijn inmiddels ook gewaarschuwd.

Iedereen kent hier wel iemand die zegt dat hij schilder, elektricien, loodgieter, dakdekker én timmerman tegelijk is. En meestal blijkt dat dan toch wat tegen te vallen.

Dus we waren voorzichtig.

Ik moest ontzettend lachen toen Ferry mij een appje stuurde:

“Ik heb hem verteld dat ik de hond even apart heb gezet.” 🤣🐕

We hebben niet eens een hond.

Maar goed, het klonk wel lekker waakzaam.

Uiteindelijk bleek dat totaal niet nodig.

Het was een keurige jongen, Edward, die precies de juiste vragen stelde. Welke maat tafel? Wat voor leisteen? En hij had zelf alle apparatuur. Dat gaf direct vertrouwen.

En wat ik misschien nog wel mooier vond: hij werkte netjes.

Eerst alles uitpakken.

Doeken neerleggen.

Niets beschadigen.

Tijdens het werk ook gewoon opruimen.

Love it. 😄

Aan het einde van de dag stond er gewoon een complete pooltafel.

En toen besefte ik pas hoeveel werk daarin gaat zitten. Die leisteenplaten wegen ruim honderd kilo per stuk en moeten millimeter nauwkeurig waterpas worden gelegd.

Maar hij staat.

En wat is dat gaaf om te zien.

🏺 Vier winkels voor een paar potjes klei

Terwijl Ferry zich met de pooltafel bezighield, ging ik met Morris op missie.

Want Morris wilde klei.

Heel graag klei.

In Nederland klik je op een knop en staat het morgen voor de deur.

Hier niet. 😄

Hier betekent dat:

Home Plus.

Speelgoedwinkel.

Nog een speelgoedwinkel.

Bruna.

En uiteindelijk nóg een winkel.

Twee uur verder.

Vier soorten klei rijker.

En een heel blije Morris.

Onderweg hebben we nog samen een Kinder Bueno gedeeld, dus uiteindelijk was het vooral een gezellig moeder-zoon-uitje geworden. 🍫 🧡

En eerlijk is eerlijk: doordat je hier overal zelf naartoe moet, word je ook wel bewuster van wat je koopt. Je gaat niet zomaar voor ieder dingetje even een bestelling plaatsen.

🏡 Eindelijk weer een woonkamer

Vrijdag hebben we echt een enorme slag geslagen.

Ik kwam thuis van boodschappen doen en trof Ferry al dweilend aan.

En niet één keer.

Volgens mij heeft hij een halve marathon gedweild. 😂

Alles werd afgestoft.

Alles werd gezogen.

Alles werd gedweild.

De bank kreeg zijn definitieve plek.

De televisie werd opgehangen.

De bureautjes voor Morris en Lennox kwamen aan de muur.

De badkamerdeur van Olivier zit er weer in.

Nieuwe klinken.

Nieuw beslag.

Nieuwe sloten waar nodig.

En steeds meer dozen konden leeg.

En ineens hadden we weer een woonkamer.

Echt een woonkamer. Waar we lekker kunnen chillen als familie 🤗

Dat gevoel was misschien nog wel het mooiste van alles.

Ondertussen zijn we ook steeds meer met de deuren bezig. Dat klinkt misschien niet heel spannend, maar stiekem vinden we dat juist ontzettend leuk. 😄

Meerdere mensen die er verstand van hebben, hebben ernaar gekeken en eigenlijk kregen we overal hetzelfde advies: kijk eerst goed wat je kunt behouden.

Het blijft tenslotte een huis van bijna honderd jaar oud.

Natuurlijk kun je alles eruit trekken en overal nieuwe deuren, nieuwe sloten en nieuwe kozijnen in zetten, maar dat kost niet alleen een godsvermogen, het haalt ook een stukje karakter weg.

Dus proberen we steeds opnieuw de afweging te maken: wat kan blijven en wat moet echt vervangen worden?

En eerlijk gezegd groeit ons klusvertrouwen hier met de dag.

Waar we een paar maanden geleden nog dachten: dat moeten we uitbesteden, denken we nu steeds vaker: misschien kunnen we dat eigenlijk zelf ook wel.

Met een beetje hulp van YouTube, ChatGPT, onze werkmannen en vooral veel vragen stellen, kom je verrassend ver.

En het leuke is dat onze bouwmannen ons daar ook steeds in aanmoedigen. Gewoon proberen. Goed je huiswerk doen. Vragen stellen. En zorgen dat je een plan B hebt.

Dus ja, voor je het weet ben je ineens zelf deurklinken en sloten aan het vervangen.

En eerlijk is eerlijk: een geschilderde deur met nieuw beslag geeft echt een compleet andere uitstraling. Soms zit de grootste verandering juist in de kleine dingen. 🧡

🐕 En Shon dan?

Misschien vragen sommige mensen zich ondertussen af waar Shon gebleven is. 😄

Want deze week hebben we het eigenlijk helemaal niet over hem gehad.

Dat komt vooral doordat we zo druk bezig waren met het afronden van allerlei dingen in huis. We wilden die woonkamer af hebben, de pooltafel op zijn plek krijgen en gewoon even meters maken.

Maar Shon is zeker niet uit beeld.

Sterker nog, hij staat nog steeds bovenaan het lijstje.

We hebben deze week ook weer contact gehad met de Rescue om ze op de hoogte te houden van onze plannen.

We zouden hem namelijk graag nog een keer een dagje én misschien zelfs een nachtje bij ons willen hebben.

Maar ja, dat moet je ook echt even inplannen.

Als zo’n hond hier een dag of misschien een nacht blijft, dan wil je er ook zijn. Dan ga je niet continu weg of allerlei afspraken plannen.

Dus dat schuift nu een klein beetje mee met alle andere dingen die op de agenda staan.

Maar de bedoeling is om hem komende week weer op te halen.

Voor een dagje.

Misschien met een nachtje.

En als mama straks hier is, lijkt het ons ook leuk dat zij hem eens ontmoet.

Want ja, als alles goed blijft voelen, willen we uiteindelijk ook duidelijkheid. Voor onszelf, voor de Rescue én voor Shon.

En eerlijk gezegd hebben we het idee van een schattige puppy inmiddels een beetje losgelaten.

Hoe langer we over Shon nadenken, hoe meer voordelen we eigenlijk zien van een iets oudere hond.

Rustiger.

Al zindelijk.

Al gesocialiseerd.

En gewoon een ontzettend fijn karakter.

Dus ja… hij is nog steeds volop in de race. 🧡

Mocht het zover komen, dan moeten we nog wel wat dingen regelen. We hebben al een plek in de tuin in gedachten onder een boom, maar daar moet nog iets gebouwd worden.

En natuurlijk mag hij bij ons onder de overkapping liggen.

Alleen niet binnen.

En daar zijn wij allemaal helemaal tevreden mee.

Want naast Shon wachten ook de moestuin, Olivier zijn pizzaoven, het buitenterras, de buitenkant van het huis en nog honderd andere ideeën op ons.

Maar goed… niet alles tegelijk.

📚 Op naar Papiaments

En toen kwam er nog iets leuks op ons pad.

Weten jullie nog die mevrouw van de gratis stenen, die ik aangeboden had via Facebook?

Die gaat ons binnenkort Papiaments les geven.

Met z’n vijven. 😄

Niet alleen taal trouwens.

Ook cultuur.

Gewoontes.

Muziek.

Het leven op Curaçao.

Ferry noemde het al lachend een soort inburgeringscursus. 😂

We beginnen met acht lessen en daarna kijken we verder.

Aan het einde van die lessen volgt zelfs een eindopdracht waarbij we ieder een kinderboekje moeten schrijven in het Papiaments.

Nou, toen ging Morris helemaal aan.

“Mag ik daar tekeningen bij maken?”

“Mag ik plaatjes maken?”

“Moet papa ook een kinderboek schrijven?”

🤣

Dus volgens mij heeft hij nu al meer zin in die eindopdracht dan wij.

Wat wij vooral leuk vinden, is dat de kinderen ook zien dat papa en mama ook gewoon nieuwe dingen moeten leren. Niet alleen zij.

En wat we misschien nog wel het mooiste vinden aan deze hele verbouwing, is hoeveel mensen we inmiddels hebben leren kennen.

Dat hadden we vooraf eigenlijk helemaal niet bedacht.

Zo sprak onze timmerman Jerry volgens ons maandenlang alleen maar Papiaments.

Tot hij ineens besloot dat hij blijkbaar toch Nederlands kon. 🤣

Niet perfect.

Maar prima genoeg om een gesprek te voeren.

Ferry en ik keken elkaar echt aan van:

“Wacht eens even… kon jij dit al die tijd al?”

Gelukkig hebben we nooit hele spannende familie geheimen besproken waar hij bij stond. 😂

Misschien moest hij eerst gewoon even kijken wat voor vlees hij in de kuip had.

Of misschien dacht hij gewoon: die Nederlanders zoeken het maar lekker uit.

Hoe dan ook, inmiddels praten we door elkaar heen in Nederlands, Engels, Papiaments en soms gewoon met handen en voeten.

En eigenlijk is dat precies hoe het leven hier vaak gaat. 🧡

🎳 Nieuwe plannen voor de jongens

Ondertussen groeit ook het sociale leven hier gewoon verder.

Olivier is dit weekend wezen bowlen met een groepje van school. Jongens en meiden door elkaar.

Hartstikke leuk.

En Lennox heeft alweer een volgend uitje op de planning staan. Die gaat volgende week met een groepje naar een VR-centrum.

Mooi om te zien dat ze steeds meer hun eigen weg vinden.

Nieuwe vrienden maken.

Nieuwe dingen ondernemen.

Dat gaat eigenlijk heel natuurlijk.

⚽️ Voetbal, planten en een strandafsluiter

Het weekend liep uiteindelijk nét even anders dan gepland.

We hadden eigenlijk gehoopt dat de elektromannen zouden komen. Dat zou betekenen dat eindelijk alle spotjes geplaatst konden worden, de mooie lamp boven de pooltafel kon hangen en dat de laatste elektra in de woonkamer afgemonteerd zou worden.

Maar helaas.

Geen van de drie kwam opdagen.

Dat was eerlijk gezegd wel even balen.

Gelukkig kwamen de timmermannen wel.

En die hebben echt ontzettend hard gewerkt.

De barndeuren bij Morris hangen inmiddels op hun plek. Er moeten nog wat kleine dingen gebeuren, zoals een handgreep, een geleider en een likje verf, maar het grootste werk is gedaan. Daardoor heeft hij nu ook weer privacy tussen zijn slaapkamer en badkamer.

Buiten zijn de mannen verder gegaan met herstelwerkzaamheden aan het overstek en de boeiboorden. Sommige delen waren simpelweg toe aan onderhoud door leeftijd, andere stukken hadden tijdens de verbouwing onvermijdelijk wat schade opgelopen.

Zaterdag ben ik ook nog met Morris en Lennox naar Tropical Garden geweest.

Officieel voor wat hangplanten.

Maar zoals dat meestal gaat, kwamen we met meer thuis dan gepland. 😄🌿

Naast de planten voor in huis gingen er ook weer wat dingen mee voor de moestuin.

Een bananenplant.

Een aardbeienplantje.

Een steviaplant.

Dat steviaplantje vonden de jongens trouwens fascinerend.

Er stond letterlijk “suikerplant” bij.

Dus natuurlijk moest er getest worden.

Blaadje geplukt.

Geproefd.

En inderdaad: verrassend zoet.

Dus die staat inmiddels ook trots tussen de rest van de planten.

Verder hebben we zaterdag weer wat dozen leeg kunnen maken.

En Ferry heeft de complete buitenkeuken aangepakt.

Want hoe fijn die werkmannen ook zijn, iedere werkplek verandert uiteindelijk in een verzamelplaats van gereedschap, schroeven, kitkokers en allerlei spullen.

Dus het fornuis.

De oven.

Het aanrecht.

De kasten.

Alles is weer schoongemaakt, uitgezocht en opgeruimd.

En dat geeft direct rust.

Zaterdag kwam Mark langs om de kranen in Morris zijn badkamer te monteren.

En toen liep hij tegen iets aan waar ik eerlijk gezegd een beetje kriegel van werd.

De aansluitingen bleken te diep achter de tegels weggewerkt te zitten, waardoor de nieuwe kranen niet goed geplaatst konden worden 🤬

Dan denk ik altijd: iemand weet toch dat hier uiteindelijk nog een kraan op moet?

Maar goed, achteraf mopperen helpt weinig.

Gelukkig is Mark iemand die niet denkt in problemen maar in oplossingen 🙌🏻

We hadden gelukkig nog reservetegels liggen.

Mark belde José.

En José zou José niet zijn als hij niet gewoon op zondagochtend om acht uur weer op de stoep stond. 😄

Dus terwijl een groot deel van Curaçao zich opmaakte voor de wedstrijd, stonden Mark en José gewoon weer tegels los te halen en het probleem op te lossen.

Ondertussen draaide de wedstrijd van Curaçao natuurlijk gewoon door.

José, als Colombiaan, had iets minder emotionele betrokkenheid bij Curaçao dan de rest van het eiland. 😂

Wij hadden buiten een iPad staan en binnen de televisie aan.

Pannenkoeken erbij.

Voetbal erbij.

Werkmannen erbij.

Typischer Curaçaos wordt het misschien niet.

En eerlijk is eerlijk: uiteindelijk hebben Mark en José het probleem gewoon keurig opgelost.

De kranen passen.

Alles werkt.

En dan ben je de irritatie ook weer snel vergeten.

Daarna hebben we natuurlijk ook Nederland gekeken.

De jongens hadden ondertussen een heel andere prioriteit.

Want voor het eerst hadden ze de Nintendo aangesloten op de grote televisie in de woonkamer.

Ja, ik hoor sommige kinderen al denken: eindelijk! 🤣

In Nederland mochten ze eigenlijk nooit beneden op de grote televisie gamen. Dat vonden wij gewoon niet nodig.

Maar nu stond die grote televisie daar toch.

Dus daar werd volop gebruik van gemaakt.

Na het voetbal hebben we iedereen weer even opgefrist en zijn we lekker naar het strand gegaan.

Wat kleine gerechtjes gegeten.

Nog een ijsje toe.

En eigenlijk was dat een perfecte afsluiting van een druk, maar ontzettend geslaagd weekend. 🏖️🍦

Want uiteindelijk merk je dat het niet alleen de grote projecten zijn die een huis af maken.

Het zijn juist de planten.

De foto’s.

De spullen aan de muur.

De lampen.

En al die kleine details.

Die maken van een huis een thuis. 🧡

En nu is het alweer maandag.

Nieuwe week.

Nieuwe plannen.

Nieuwe klusjes.

Maar gelukkig ook steeds meer het gevoel dat we niet meer in een verbouwing wonen, maar gewoon in ons eigen huis.

Ayo! ☀️🇨🇼🧡