🎱 Bingo! Weer een vakje erbij

21 juni 2026

Goedendag allemaal!

Pak de bingokaarten van Ik Vertrek er maar weer bij, want ook deze week hebben we weer een paar vakjes kunnen afstrepen. 😄

Onze grote kamer met het gele plafond begint steeds meer vorm te krijgen. Al noemen wij het eigenlijk geen woonkamer. Het is meer een spelletjeskamer geworden.

En ja, er staat een pooltafel. Dus de eerste mensen die het zien, roepen direct: “Oh, een man cave!”

Maar eerlijk? Ik krijg altijd een beetje jeuk van dat woord. 😄

Waarom heet het eigenlijk een man cave?

Waarom bestaat er geen woman cave?

Of een children’s cave?

Alsof zo’n ruimte automatisch bedoeld is voor mannen die daar bier drinken, sigaren roken en sport kijken.

Nee hoor.

Dit is gewoon een ruimte voor ons allemaal.

Hier staat straks de pooltafel, liggen alle bordspellen, komt een klein barretje en staat een grote tafel waar de kinderen huiswerk kunnen maken.

Het is ook de plek waar ik kan werken, waar Ferry kan hobbyen en waar we gewoon samen kunnen zitten.

We hebben er uitzicht op de tuin en het zwembad en eigenlijk loopt binnen hier gewoon naadloos over in buiten.

Uiteindelijk komt ook de tafelvoetbaltafel hier te staan. Ferry droomt stiekem nog van een echte Formule 1-racestoel bij zijn racesimulator. 😄

En als ik zo eens naar onze wensenlijst kijk, dan zijn we eigenlijk al behoorlijk verwend.

Een zwembad.

Een boomhut in aanbouw.

Een moestuin in wording

Een pizzaoven op de planning.

Een buitenkeuken.

Een pooltafel.

Bordspellen.

En een plek waar iedereen graag zit.

Dus geen man cave maar gewoon een game room.

Of nog beter:

Een kamer waar geleefd wordt. 🧡

🎨 Een echte Louise aan de muur

Voordat we bij de bingokaart uitkomen, eerst iets waar ik deze week misschien nog wel het meest blij van werd.

Zo hebben we deze week eindelijk het schilderij van mijn moeder opgehangen. ❤️

Dat schilderij heeft al die tijd meegereisd vanuit Nederland en heeft nu een prachtige plek gekregen in de woonkamer.

En eerlijk?

Het lijkt bijna alsof het plafond speciaal bij het schilderij is uitgekozen.

Of andersom.

De kleuren passen zó mooi bij elkaar dat het net lijkt alsof het altijd zo bedoeld is geweest.

Mijn moeder had vooraf wel gevraagd welke kleuren wij mooi vonden en dat het een beetje een Caribische sfeer mocht krijgen. Maar verder heeft ze het helemaal zelf bedacht en gemaakt.

En het resultaat is echt prachtig.

Iedere keer als ik ernaar kijk, zie ik weer iets anders.

Mijn moeder is altijd ontzettend bescheiden over haar creativiteit, maar dat is eigenlijk nergens voor nodig. Want ze maakt niet alleen dit soort abstracte schilderijen, maar schildert van alles.

Dus bij deze even een kleine reclame voor mama. 😄

Mocht iemand ooit denken: “Goh, zoiets zou ik ook wel willen hebben…” dan mag je gerust een berichtje sturen.

Afmetingen, kleuren, stijl, wensen… daar is van alles in mogelijk.

En dan regelen wij dat weer met mama.

Want blijkbaar hebben wij tegenwoordig een echte Louise aan de muur hangen. 🎨🧡

Ook hebben we deze week eindelijk de prikkabel uit Nederland opgehangen bij het zwembad. ✨

Vijftig meter lampjes, maandenlang opgeslagen in een verhuisdoos, en nu eindelijk op zijn plek.

En wat een verschil maakt dat.

Overdag zie je het nauwelijks, maar zodra ’s avonds het zwembad verlicht is en de lampjes aangaan, ontstaat er meteen sfeer.

Van die sfeer waarvan je denkt:

“Ja, zo had ik het in mijn hoofd.”

En het mooie is: die prikkabel betekende ook weer een verhuisdoos minder.

Dus naast gezelligheid leverde het ook nog een leeg vak in de opslag op. 😄

🚪 Kasten, kastjes en nog meer kasten

Maandag kregen we bericht van de meubelmaker dat de kasten voor Morris z’n slaapkamer én de gangkast klaar waren.

Dat zijn van die berichten waar je spontaan blij van wordt. 😄

De inbouwkast stond gelukkig vrij snel op zijn plek. De gangkast bleek iets meer uitdaging te bieden. Ons huis is bijna honderd jaar oud en werkelijk niets is recht. Niet een beetje scheef, maar gewoon écht niet recht.

Dus waar de kast op papier perfect paste, dacht het huis daar anders over.

De meubelmaker keek ernaar, krabde eens achter zijn oren en zei:

“Ik neem hem weer mee.”

Een dag later stond hij terug op de stoep en werd alles ter plekke geschaafd, aangepast, gemeten en opnieuw passend gemaakt.

Uiteindelijk hangt alles nu keurig op zijn plek.

En dan heb je ineens een mooie kast… maar nog geen legplanken. 😄

Dus die hebben we zelf gemaakt. Vervolgens heb ik alles nog geschilderd. Niet omdat het moet, maar omdat ik het gewoon fijn vind als ook de binnenkant netjes is.

Het zijn vaak de kleine dingen die uiteindelijk het verschil maken.

🎭 Mini-musical en ijsjes op donderdag

Tussen alle kasten, klusjes en leveringen door hadden we deze week ook nog de mini-musical van Olivier op school.

Dat betekende dat we alweer vroeg richting school mochten. Kwart over twaalf zaten de ouders klaar voor een korte voorstelling van de klas.

En eerlijk is eerlijk: het was ontzettend leuk gedaan.

Olivier deed fanatiek mee en het blijft toch bijzonder om je kind daar zo te zien staan.

Aansluitend hadden we meteen de tienminutengesprekken. Rapporten, schoolzaken en de gebruikelijke dingen die daarbij horen. Gelukkig allemaal prima.

En omdat we vonden dat dat wel genoeg serieusheid voor één middag was, zijn we daarna maar een ijsje gaan eten. 🍦

🚿 Het handdoekenrek des doods

Ons badkamerhaakje moest eraan geloven.

Zo’n modern knopje waar je handdoek iedere keer na drie seconden weer vanaf glijdt.

Leuk bedacht, heel stijlvol . Niet praktisch.

Dus we kochten een mooi handdoekenrek.

Even twee gaatjes boren.

Even ophangen.

Klaar.

Toch?

😂😂😂

Ferry boort.

Ik hoor een vloek.

En direct daarna:

“O nee…”

Waterleiding geraakt.

BINGO. 🎱

Gelukkig geen fontein, maar wel direct lekkage.

En dan hoop je toch heel even dat je Barbapapa bent.

Dat je gewoon kunt roepen:

“Hup, hup, hup… Barbatruc!” 🪄

En dat alles weer gemaakt is.

Maar helaas werkt dat niet zo.

Ferry probeerde het eerst nog op z’n Curaçaos op te lossen met een plug, wat kit en een schroef.

En eerlijk is eerlijk: direct door het gat lekte het niet meer.

Alleen water blijkt een eigen wil te hebben.

Dat vond ergens anders zijn weg.

Dus ja… diepe zucht.

We moesten er allebei even van bijkomen.

Want niemand doet zoiets expres en Ferry had inmiddels al honderd dingen succesvol opgehangen.

Van vrijwel alles hebben we foto’s gemaakt van leidingen en elektra tijdens de verbouwing.

Alleen deze badkamer hadden we nooit open gehad.

Dus ja… domme pech.

🎱 Enter Lars

En toen kwam er onverwacht goed nieuws.

Een paar uur later zei Ferry:

“Ik heb goed nieuws. Lars komt straks langs.”

Lars is de installateur die straks onze keuken gaat plaatsen.

Eigenlijk zou hij ook de badkamers doen, maar zijn planning zat zo vol dat uiteindelijk José, onze Colombiaanse tegelzetter, die klus heeft opgepakt.

Lars kwam eigenlijk voor de keuken en het terras.

Maar toen liep hij naar binnen, zag de pooltafel staan en was alles vergeten. 😄

Hij bleek zelf ook fanatiek poolspeler.

Dus voor ik het wist stonden Ferry en Lars samen een potje te spelen.

Lars keek naar de tafel en zei:

“Eerlijk gezegd staat hij nog niet helemaal zuiver.”

Tien minuten later stonden ze samen de tafel opnieuw waterpas te zetten met professionele meetapparatuur en lasers die hij toevallig in zijn wagen had liggen.

En eerlijk is eerlijk: dat ding loopt nu als een zonnetje.

Tijdens het poolen kwamen ze er vervolgens achter dat ze nóg een hobby deelden: vissen. 🎣

Dus inmiddels zijn er plannen voor zeevistripjes zodra Lars zijn boot uit Nederland binnen is.

En pas daarna kwam Ferry heel subtiel op het onderwerp van de lekkende waterleiding.

Lars keek naar de situatie, dacht even na en kwam met een oplossing waar wij zelf nooit op waren gekomen.

Omdat we de badkamertegels niet meer hebben, wil hij juist de badkamer heel laten.

In plaats daarvan wil hij vanuit onze slaapkamer de muur openmaken, de leiding repareren, alles weer aansmeren en daarna kunnen wij opnieuw behangen.

Ja, dat is nog steeds ruk.

Maar eerlijk is eerlijk: het is wel de minst slechte oplossing.

En inmiddels ben ik gepromoveerd in behangen. Dus voor ‘dubbel door’ behangen draai ik m’n hand niet meer om. Dus dat stukje overleef ik ook wel weer. 😄

🍽️ De keuken schuift vrolijk verder

En toen kwam het volgende Curaçaose hoogtepunt.

De keuken.

Die zou half juni komen.

Inmiddels zitten we half juli. Toen ik dit met Lars afstemde voor de installatie, zei hij heel droog:

“Ik denk tweede week augustus.”

😂😂😂

Want zelfs als de keuken half juli aankomt, moet hij eerst nog worden ingeklaard, vrijgegeven, vervoerd en vervolgens ingepland.

Mark voorspelde dit maanden geleden al.

Dus ja.

Mark krijgt gelijk.

We geven hem niet graag gelijk.

Maar hij krijgt gelijk.

🥭 Mango’s bij de buurman

Onze buurman is op vakantie.

Voordat hij vertrok zei hij:

“Controleer af en toe de mango’s maar.”

Nou, dat hoef je mij geen twee keer te zeggen.

Dus liep ik met een tas de tuin in.

Mango’s plukken bij de buurman.

Ik voelde me helemaal lokaal. 😄

Ze waren heerlijk.

Wij willen ook zo’n boom in de tuin 😍 🥭

🌴 Jan Boom en de wiebelsteiger

Vrijdag kwam Jan.

Of zoals iedereen hem inmiddels noemt:

Jan Boom. 😄

Of dat ook echt zijn achternaam is weten we eigenlijk niet eens zeker.

Jan is een geweldige vent. Een Achterhoeker, pensionado, al jaren op Curaçao en fitter dan menig dertiger.

Vrijdag stond hij op de stoep met een aanhanger vol gereedschap, een steiger en vier verschillende kettingzagen.

Geen grap.

Vier.

Toen ik terugkwam van school zag ik Jan ergens acht meter boven de grond op een steiger staan die met een spanband aan een boom vastzat.

Op die steiger stond hij met een kettingzaag op een verlengstok die nét niet ver genoeg kwam. Zónder veiligheidsmaatregelen of iets.

Ik kreeg spontaan een verhoogde hartslag.

Ferry ook.

Jan zelf totaal niet. 😄 Jan de Waaghals 🫣

Die stond daar alsof hij een plantje water stond te geven.

Maar zelfs Jan moest uiteindelijk toegeven dat dit meer op kamikazewerk begon te lijken dan op verantwoord snoeien.

Dus sommige takken wachten op een hoogwerker.

Wat we wel konden doen, hebben we gedaan. En dat ging bepaald niet subtiel.

Aan het einde van de dag leek het alsof er een kleine orkaan door de tuin was getrokken.

Overal lagen takken, stammen, palmbladeren en oude begroeiing.

Maar soms moet je eerst rigoureus snoeien om weer te zien wat je hebt. Dat hebben we binnen in huis ook gedaan. Eerst afbreken, openmaken, slopen, opruimen en daarna weer opbouwen.

Eigenlijk geldt voor de tuin precies hetzelfde.

Dus ja.

Jan liet een ravage achter.

Maar wel een ravage waar je blij van wordt. 😄🌴

🛖 Boomhutbouwers

De jongens kwamen thuis van school.

Keken naar alle stammen.

Keken naar alle takken.

En besloten:

“Wij maken een boomhut.”

Uiteraard. 😄

Dus inmiddels verrijst er tussen de palmbomen een eerste versie van een boomhut.

Met plateaus.

Takken.

Bladeren.

En grootse plannen.

🍕 Happy Hour

Vrijdagavond stond er iets op de planning waar de jongens al weken naar uitkeken.

Happy Hour op Blue Bay.

Veel klasgenootjes.

Pizza.

Voetbal.

Spelen.

Ouders die bijkletsen.

Kinderen die WK kijken.

En ergens later weer opduiken.

Zoals het hoort. 😄

Daarna ging er zelfs nog een vriendje mee logeren.

Dus de avond was compleet.

🐶 En hoe zit het met Shon?

Ja hoor.

Maandag halen we Shon weer op. 🐾

En eerlijk?

We moeten nu ook een beetje gaan nadenken wat we willen.

Want wij zijn enthousiast.

De jongens zijn enthousiast.

En John lijkt ook niet bepaald ongelukkig als hij hier rondloopt.

Hoe beter we hem leren kennen, hoe liever hij eigenlijk blijkt te zijn.

Ik moest deze week trouwens wel lachen om een vriendin uit Nederland. Ze had foto’s van Shon gezien en zei heel eerlijk:

“Ik voel niet direct liefde voor Shon.” 😂

En weet je?

Ik snap precies wat ze bedoelt.

Shon heeft niet direct het uiterlijk van een knuffelhond die op zijn rug gaat liggen voor een buikmassage. Hij kijkt eerder alsof hij denkt:

“Doe maar normaal en blijf een beetje uit mijn buurt.”

Maar juist daarom is het zo grappig hoe snel je beeld verandert als je hem beter leert kennen.

Uiteindelijk zegt uiterlijk bij honden net zo weinig als bij mensen. Ik ken genoeg grote honden die liever knuffelen dan blaffen. En ik ken ook genoeg kleine, schattige en fluffy exemplaren die de hele buurt bij elkaar keffen en waar je horendol van wordt. 😄

Voor ons is het karakter uiteindelijk veel belangrijker. En tot nu toe zien we vooral een rustige, stabiele hond die graag zijn eigen plekje heeft, maar ondertussen alles haarfijn in de gaten houdt.

En laten we eerlijk zijn: als je hier op Curaçao onaangekondigd een erf op wilt lopen en je ziet Shon liggen, dan denk je waarschijnlijk toch nog een keer extra na. 😅

Dat hij ondertussen waarschijnlijk geen vlieg kwaad doet, hoeft die ander natuurlijk niet te weten.

En toevallig heeft Jan Boom precies op de plek waar wij een beschut hondenverblijf in gedachten hadden een flink stuk tuin vrijgemaakt.

Dus inmiddels denken we voorzichtig na over een eigen plekje voor hem.

Onder een boom.

Lekker in de schaduw.

Uit de zon.

Met uitzicht over de tuin.

Want dat is hier toch anders dan in Nederland.

Daar denk je aan warme manden.

Hier zoeken honden juist verkoeling, schaduw en een lekker briesje.

Dus maandag gaan we het weer zien.

En misschien weten we daarna ook iets beter welke kant dit avontuur op gaat. 🧡🐾

☀️ En nu?

Nu is het weekend.

De barndeur staat in de primer.

De sloten worden vervangen.

De container wordt gevuld 🌴 🍃 🪵

De tuin krijgt weer vorm.

En wij zetten alles op alles richting de zomervakantie.

Want over een paar weken zitten we gewoon in Panama. 🇵🇦

En dat vooruitzicht maakt zelfs een lekkende waterleiding ineens een stuk minder erg. 😄🌴🧡

Ayo!! 🙋‍♀️