😂 We hadden weer een week hoor…

27 juni 2026

Bon dia lieve lezers,

Voordat ik ga beginnen over lekkende waterleidingen, mijn hamsterhoofd en een geleende broek, eerst het mooiste nieuws van deze week.

Maandag gingen we namelijk Shon weer ophalen bij Rescue Paws. 🧡

Nadat we de jongens naar school hadden gebracht, reden Ferry en ik richting de opvang. We hadden er allebei echt zin in. Eigenlijk waren we vooral nieuwsgierig. Zou Shon ons nog herkennen? Of is dat iets wat je als mens heel graag wilt zien?

Rescue Paws is doordeweeks niet open voor publiek. Alleen op afspraak kun je een hond ophalen, wandelen of kennis komen maken. Het was dus heerlijk rustig.

We parkeerden de auto en liepen naar zijn kennel.

En daar stond hij.

Niet blaffend. Niet springend. Gewoon rustig te kwispelen.

Alsof hij dacht: “Hé… daar zijn jullie weer.”

Of dat echt zo is weten we natuurlijk niet. Maar zo voelde het wel. De vrijwilligster moest er ook om lachen. “Shon vindt het sowieso geweldig als iemand zijn ren binnenkomt.”

Dat snap ik eigenlijk ook wel. Zijn maatje is inmiddels geadopteerd en woont tegenwoordig zelfs in Nederland. Dus Shon zit nu alleen in zijn verblijf.

Toen we de ren inliepen gebeurde precies hetzelfde als de vorige keren.

Geen hysterie. Geen gespring. Gewoon blij.

Hij dartelde een beetje om ons heen, liet zonder problemen zijn riem omdoen en liep vervolgens rustig met ons mee richting de auto.

Ook de autorit verliep weer zoals altijd. Eerst even kijken waar hij terechtkomt en daarna lekker achterin gaan liggen.

Eenmaal thuis duurde het even voordat hij uitstapte. Maar daarna liep hij eigenlijk meteen weer naar zijn vaste plekje.

Onder de grote tafel.

Op de koele tegels.

Lekker dicht bij ons.

Wij vonden dat net zo gezelliger als hij. 😄

Overdag verwacht je hier trouwens niet zoveel van honden. Daar is het simpelweg veel te warm voor. De meeste honden liggen ergens in de schaduw te slapen en worden pas tegen de avond weer actief.

Wij waren vooral benieuwd hoe hij op allerlei dingen zou reageren.

Dus terwijl Ferry aan het klussen was en ik wat in huis deed, hielden we hem goed in de gaten.

Geen probleem.

Toen de grote container werd opgehaald met alle takken die Jan Boom vorige week had gesnoeid, liep Shon even met Ferry mee richting het hek.

Even kijken.

Even controleren wie daar liep.

En toen alles weer goed was…

…ging hij gewoon weer onder de tafel liggen.

Precies zoals wij het eigenlijk hopen.

Niet overal bovenop. Maar wel oplettend.

En eerlijk is eerlijk…

Het is eigenlijk gewoon een enorme knuffelkont.

Hij ziet er best indrukwekkend uit.

Maar zodra hij languit op zijn rug ligt met zijn buik omhoog, denk je alleen nog maar:

“Jij bent gewoon een grote tuthond.” 😂

Hij kijkt dan wel niet als zo’n fluffy hondje maar het hoeft ook helemaal geen allemansvriend te zijn.

Sterker nog…

Hij mag best een beetje indruk maken.

Want uiteindelijk woont hij straks ook gewoon op ons erf.

En heel eerlijk? Als ik hem niet zou kennen, zou ik ook niet zomaar naar binnen lopen. 🤫 Dat hoeft een ander natuurlijk niet te weten.

Olivier is ondertussen al helemaal plannen aan het maken. Hij wil een stevige riem kopen, een goed trektouw en natuurlijk tennisballen.

Zijn missie?

Van Shon een apporteerhond maken. 🎾

Dat hebben we uiteraard meteen getest. Shon rende keurig achter de bal aan…

Pakte hem op…

En besloot vervolgens lekker zélf met de bal te gaan spelen. Missie voorlopig mislukt. 😂

Maar Olivier geeft zich nog niet gewonnen.

Aan het einde van de dag brachten we hem weer terug naar Rescue Paws.

En dat vonden wij misschien nog wel het moeilijkste moment van de dag. Hij liep weer rustig zijn kennel in alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Maar wij reden toch met een beetje een dubbel gevoel naar huis.

Onderweg was de conclusie eigenlijk snel getrokken.

Na Panama halen we hem op.

Shon hoort gewoon bij ons.

En natuurlijk sta je dan tegen zo’n hond te praten alsof hij ieder woord begrijpt.

“Nog heel even wachten hoor. Daarna kom je gewoon bij ons wonen.” Volgens mij doet iedere hondeneigenaar dat. 😄 🫣

Het mooie is dat Jan Boom vorige week precies het stukje tuin heeft vrijgemaakt waar wij al een tijdje een plekje voor Shon in gedachten hadden.

Bij Rescue Paws ligt hij ook graag op een verhoogd plateau met een dakje erboven.

Lekker beschut. Uit de zon. Met uitzicht over de tuin. Dat willen we thuis ook voor hem maken. Onder een grote boom, waar altijd schaduw is en een lekker briesje staat.

Natuurlijk mag hij ook heerlijk onder onze overkapping liggen. Maar we merken ook dat Shon af en toe juist graag even zijn eigen plekje opzoekt. En dat vinden wij eigenlijk alleen maar mooi.

Dus na Panama krijgt hij zijn eigen stekje.

En volgens mij…

…krijgen wij er een heel mooi gezinslid bij. 🧡🐾

🚿 Eén gaatje… en een halve slaapkamer later 😄

Dinsdag stond Lars al vroeg op de stoep. Daar waren we misschien nog wel het meest blij mee van de hele dag.

Jullie weten nog wel… dat ene gaatje voor het handdoekenrek.

Dat ene gaatje waar uiteindelijk een waterleiding achter bleek te zitten. 🙈

Gelukkig kon Lars al snel tijd vrijmaken om het te repareren. Zijn plan was eigenlijk best slim. Omdat we de badkamertegels niet meer hebben, wilde hij juist níét vanuit de badkamer gaan hakken. Dus ging hij via onze slaapkamer.

Ja… dat is wel even slikken.

Je hebt net geschilderd. Net behangen. Alles eindelijk weer netjes. En dan komt er iemand met een Hilti binnenlopen. 😅

Maar goed… een permanente waterattractie in de badkamer vonden we uiteindelijk ook geen goed idee. Dus wat moet, dat moet.

Gelukkig werkte Lars ontzettend netjes. Heel secuur, rustig en vooral met veel overleg. Uiteindelijk viel de schade ontzettend mee. Precies één baan behang moet straks opnieuw. Meer niet. Hij heeft de leiding vakkundig gerepareerd, alles weer netjes aangesmeerd en nu moet het alleen nog goed drogen voordat ik opnieuw kan behangen.

Daar draai ik mijn hand inmiddels ook niet meer voor om.

Wie had dat een paar jaar geleden gedacht? 😄

Het grappige was nog dat Lars zei:

“Als Ferry twee millimeter hoger had geboord, was er helemaal niets aan de hand geweest.”

Twee millimeter…

Dat maakt het aan de ene kant extra zuur, maar aan de andere kant denk je ook: het is gebeurd. We kunnen het niet terugdraaien. Het belangrijkste is dat het netjes opgelost is. En dat is gelukkig gelukt. 💪

🦷 Van waterleiding naar Hamsterweken

Terwijl Lars druk bezig was, voelde ik ondertussen mijn wang steeds dikker worden. Of eigenlijk… mijn hele kaak begon steeds meer pijn te doen. En geloof me… dat werd met de dag erger.

Ik heb in Nederland eigenlijk nooit iets met mijn gebit gehad. Geen gaatjes, geen gekke dingen. Altijd keurig controle. Vlak voordat we naar Curaçao verhuisden had ik nog een paar oude vullingen laten vervangen. Gewoon preventief. Dan zou alles weer jaren mee kunnen.

Tenminste…

Dat was het plan. 😄

Blijkbaar is er toch iets gaan irriteren. Misschien een zenuw, misschien doordat een vulling net iets anders belast wordt. Ik heb er eerlijk gezegd geen verstand van, maar ik weet inmiddels wel hoe kiespijn voelt. En dat gun ik echt niemand.

Woensdag kon ik gelukkig al terecht bij de tandarts. Foto’s gemaakt. Gelukkig zag alles er goed uit. Geen ontstekingen, geen problemen aan de wortels. Dus werden de vullingen nog iets bijgewerkt. We hoopten dat dat voldoende zou zijn.

Dat was het helaas niet.

Sterker nog… vrijdag keek ik in de spiegel en dacht ik serieus dat ik auditie kon doen voor de Albert Heijn Hamsterweken. 🐹😂

Mijn hele wang was dik. Praten deed pijn. Lachen deed pijn. Mijn mond open doen deed pijn. Zelfs rustig zitten deed inmiddels pijn.

Paracetamol had ondertussen ook besloten ermee te stoppen.

Dus ik belde opnieuw de tandarts. En nog nooit ben ik zo blij geweest om een tandarts te zien.

Ze maakte opnieuw een foto. Nog steeds geen gekke dingen te zien. Haar vermoeden? Een geïrriteerde zenuw. Dus kreeg ik een kuurtje én pijnstillers mee waar een klein paard waarschijnlijk ook rustig van zou worden. 😂

En die werken fantastisch, zalig!

Ik ben nog steeds een hamster.

Maar wel eentje zonder pijn.

En dat is op dit moment al winst. 😄

Volgende week moet ik terugkomen om te kijken hoe het ervoor staat. Fingers crossed dat dit gewoon een tijdelijke irritatie is en geen wortelkanaalbehandeling wordt.

🇨🇼 Een stempel… en een geleende broek

Woensdagmiddag hadden we een afspraak waar we toch wel een beetje naar uitkeken. We mochten namelijk de stempel voor onze verblijfsvergunning in ons paspoort ophalen.

Nog niet de definitieve inschrijving op Curaçao, want die regelen we pas na onze vakantie naar Panama. We willen namelijk niet nét tussen Nederland en Curaçao in zitten als er onderweg iets gebeurt. Dus dat bewaren we nog even tot augustus.

Maar deze stap voelde toch bijzonder.

Met een hele ordner vol originele documenten gingen we richting immigratie. Met z’n vijven emigreren betekent namelijk ook: vijf keer zoveel papierwerk. 😄

Van tevoren hadden we al gehoord dat ze behoorlijk streng zijn op kleding. Geen slippers, geen mouwloze shirts en eigenlijk gewoon netjes gekleed.

Dat hadden we dus ook gedaan.

Dachten we…

Tot Ferry werd tegengehouden.

Zijn nette korte broek bleek tóch niet netjes genoeg. 😂

Hij mocht niet naar binnen.

Ik stond ondertussen al binnen en dacht alleen maar:

“Dit meen je niet…”

Gelukkig zit om de hoek onze makelaar. Ferry liep daar naar binnen en tien minuten later kwam hij doodleuk terug…

…in een lange broek.

Geleend van een bouwvakker die daar aan het werk was. 😂

Dus uiteindelijk konden we alsnog alle papieren tekenen. Daarna liep Ferry weer terug om de broek netjes terug te brengen.

Achteraf konden we er ontzettend om lachen.

Op dat moment iets minder. 😅

Maar toen we daarna weer buiten stonden, besefte ik ineens iets.

Het bijzondere zit uiteindelijk helemaal niet in zo’n stempel.

Dat is maar een stempel.

Het echte gevoel zit ergens anders.

In een tandarts die je leert kennen.

In een hond die straks bij ons komt wonen.

In de kinderen die vriendjes maken.

In een buurman die zegt dat je zijn mango’s mag plukken.

En in werkmannen die inmiddels bijna voelen als collega’s waar je iedere week weer mee optrekt.

Toen dacht ik ineens…

Volgens mij zijn we niet meer alleen aan het emigreren.

Volgens mij zijn we hier gewoon langzaam een leven aan het opbouwen. 🧡

⚽ Voetbal bij Blue Bay en de conclusie dat wij eigenlijk best huismussen zijn

Donderdag stond natuurlijk in het teken van de wedstrijd van Curaçao. Om vier uur speelde Curaçao tegen Ivoorkust en het hele eiland leefde daar ontzettend naartoe. Dat blijft toch wel mooi om te zien. Of ze nou winnen of verliezen, de trots op het eiland is enorm.

Wij hadden afgesproken om de wedstrijd bij Blue Bay op het strand te kijken. De jongens vonden dat natuurlijk geweldig, want daar lopen heel veel klasgenootjes rond. Dus strand, voetbal, vriendjes… wat wil je nog meer?

Ik zat ondertussen nog steeds een beetje met mijn hamsterhoofd, dus helemaal fit voelde ik me niet. Maar toch was het gezellig. Alleen kwamen Ferry en ik onderweg eigenlijk allebei tot dezelfde conclusie.

Wij vinden het leuk om af en toe die drukte op te zoeken.

Maar we vinden het misschien nog wel fijner om daarna gewoon weer lekker naar huis te gaan. Toen om zeven uur de wedstrijd van Nederland begon, bleven veel mensen hangen. Wij niet.

We hadden eigenlijk allebei zoiets van: we gaan lekker naar huis. En dat typeert ons misschien ook wel een beetje. We houden van gezelligheid, maar ook van rust.

Als de kinderen mogen kiezen tussen een groot resort met glijbanen of een huisje midden in de natuur, kiezen ze verrassend vaak voor dat laatste.

En Ferry en ik zouden precies hetzelfde kiezen. Blijkbaar zijn we toch gewoon een stel huismussen. 😄

🎉 De jongens vermaken zich inmiddels prima

Ondertussen merken we ook steeds meer hoe makkelijk de jongens hier hun weg vinden.

Maandagavond had Morris zijn afscheidsfeest van groep 4. Hij had eigenlijk helemaal geen zin, want Shon was er natuurlijk. Maar toen Ferry hem ’s avonds weer ophaalde, kwam hij één en al enthousiasme thuis.

Ze hadden stoppertje gespeeld, een film gekeken, popcorn gegeten, hotdogs gemaakt en allerlei spelletjes gedaan.

Kortom… hij had een topavond.

Vrijdagmiddag mocht Morris alweer naar een kinderfeestje bij Kunuku Aqua Resort. Een soort waterpark met glijbanen en zwembaden. Daar keek hij al dagen naar uit.

Omdat ik toen volop meedeed aan de Albert Heijn Hamsterweken 🐹, speelde Ferry deze middag voor taxi.

Hij haalde de jongens uit school, maar had geen zin om voor dat uurtje helemaal naar huis te rijden. Dus stopten ze onderweg bij de haringkraam.

Een broodje haring.

Want ja… dat blijft toch lekker. 😄

Daarna zette hij Morris af bij het kinderfeestje.

Lennox ging spelen bij een vriendje.

En Olivier?

Die wilde eind van de middag graag naar de Happy Hour bij Blue Bay, waar ook heel veel klasgenoten waren.

Dus Ferry zette hem later daar af.

“Bel maar als er iets is.”

En eerlijk… dat vonden wij toch ook wel een mooi moment. Hij doet het maar gewoon. Hij gaat daar alleen naartoe, spreekt af met vrienden en redt zich prima.

Natuurlijk kunnen wij altijd komen als er iets is. Maar dat lukt niet binnen twee minuten. Je woont nu eenmaal niet meer in Nederland waar alles om de hoek zit. En juist daarom waren we eigenlijk best trots.

Hij kwam ’s avonds ontzettend enthousiast thuis. Daarna lekker gedoucht. Nog even nagepraat. En daarna tevreden zijn bed in.

🌴 Nog één weekje…

En zo zit deze week er alweer op.

Volgende week hebben de jongens nog maar drie dagen school. Nouja school, er staan alleen maar leuke dingen op de planning.

Daarna begint de zomervakantie.

En eerlijk…

Wij zijn daar volgens mij ook wel een beetje aan toe. 😄

De werkmannen staan dit weekend gewoon weer op de stoep, dus helemaal stil wordt het hier nog niet. Maar we merken wel dat we steeds dichter bij de finish van deze verbouwing komen.

En dat is een fijn gevoel.

Het waterballet is opgelost.

Mijn hamsterhoofd hopelijk binnenkort ook.

Shon heeft volgens mij ook besloten dat hij straks bij ons komt wonen. 🐾🧡

Dus ja…

😂 We hadden weer een week hoor…

En als dit de bingokaart van emigreren is…

…dan zetten we er met liefde gewoon weer een kruisje bij. 🌴😄

Hond ✅

VRW vergunning in Paspoort ✅

En nu eerst… weekend. Al is dat hier met de werkmannen ook maar een relatief begrip. 😂🔨

Bon Wikent Ayo 🙋‍♀️