☀️ De laatste dagen vóór Panama

14 juni 2026

🤗 Hallo lieve lezers,

Dit is mijn laatste blog voordat we op vakantie gaan. Ik hou er altijd van als iets een begin én een einde heeft. Dus voordat we morgen richting Panama vertrekken, neem ik jullie nog één keer mee in onze laatste dagen op Curaçao.

En voor de mensen die straks met ons meereizen via Polarsteps: tot snel! ❤️ Voor iedereen die hier gezellig blijft meelezen: tot over twee weken. Dan neem ik jullie natuurlijk weer mee in alle avonturen die we daar hebben beleefd.

🐶 Shon voelt zich steeds meer thuis

Afgelopen vrijdag keken we allemaal uit naar een nieuwe logeerdag van Shon. Ferry en Olivier gingen hem ’s ochtends ophalen en vooral de jongens waren heel benieuwd hoe hij op mama zou reageren.

Sterker nog… het was eigenlijk mama’s idee.

“Zou Shon niet nog een dagje kunnen komen nu ik hier ben? Ik ben eigenlijk wel benieuwd naar hem.”

Nou… dat hebben we geweten. 😄

Hij was net zo rustig en lief voor mama als voor ons. Geen wilde begroeting, geen gespring of geblaf. Gewoon even rustig komen buurten, een knuffel halen en daarna weer lekker zijn eigen plekje opzoeken.

Ik blijf het bijzonder vinden.

Voor de mensen die nu denken: “Maar hij wordt toch een buitenhond?”

Dat klinkt in Nederland misschien zielig, maar hier is dat echt totaal anders. Onze porch is eigenlijk onze woonkamer. Daar ontbijten we, lunchen we, eten we ’s avonds, kijken we televisie, spelen we spelletjes en zitten we eigenlijk de hele dag. Shon is dus gewoon altijd bij ons. Alleen niet óp de bank. 😉

Tot nu toe hielden we de deuren nog dicht. Niet omdat we bang waren dat hij naar binnen zou stormen, maar omdat we straks duidelijke regels willen hebben.

Vrijdag dachten we: laten we de deuren gewoon eens openzetten.

En eerlijk… het leek wel alsof Rescue Paws hem vooraf een complete cursus had gegeven.

“Zo Shon, jij gaat vandaag op sollicitatie. Doe een beetje je best.” 😂

Hij liep heel voorzichtig richting de drempel, keek ons aan alsof hij toestemming vroeg en toen we één keer zeiden: “Nee, terug.” draaide hij zich meteen om.

Later stonden alle deuren open.

Af en toe kwam hij even nieuwsgierig kijken, maar één knip met onze vingers of een rustig “terug” was voldoende.

Toen Ferry en Olivier een potje pool gingen spelen, ging hij precies op de drempel liggen. Dicht bij ons, maar niet binnen.

Precies zoals wij het graag zien.

En dat geeft ontzettend veel vertrouwen.

🦴 Regels geven rust

Langzaam beginnen we ook als gezin na te denken over hoe we straks met Shon omgaan.

Niet omdat het nu nodig is, maar juist omdat we straks niet steeds hoeven na te denken.

Zo hebben we afgesproken dat touwtrekken alleen in de tuin gebeurt.

Onder de overkapping is het voor rust.

Daar eten we, kijken we televisie, doen de kinderen huiswerk of zitten we gewoon lekker samen.

In de tuin is ruimte genoeg om te rennen, springen en spelen.

Zo weet straks iedereen waar gespeeld wordt… én waar juist gerust wordt.

Eigenlijk vinden we dat voor onszelf net zo prettig als voor Shon.

❤️ Nog heel even wachten…

Over een paar weken is het eindelijk zover.

Dan halen we hem definitief op.

Grappig genoeg stond een hond helemaal niet op ons emigratieplan toen we naar Curaçao vertrokken. Dat is onderweg ontstaan.

En inmiddels kunnen we ons bijna niet meer voorstellen dat hij er straks niet bij hoort.

Vooral Olivier kijkt er enorm naar uit.

Hij droomt al hardop over apporteren, wandelen en alles wat hij straks met Shon wil gaan doen.

En eerlijk is eerlijk… het is ook mooi om te zien hoe liefdevol hij met hem omgaat.

Toen Olivier hem weer terugbracht naar Rescue Paws, lag Shon achterin de auto gewoon ontspannen met zijn kop op Oliviers schoot.

Zo’n groot beest…

…en zoveel vertrouwen.

Dat blijft bijzonder.

🎬 Minions, fleece-dekentjes en een gezellige filmavond

Vrijdagavond stond er nog iets leuks op het programma: Minions 5. 🍿

We weten inmiddels één ding heel zeker over de bioscopen op Curaçao…

De airco staat daar echt op volle kracht. 😄

Buiten is het ruim dertig graden, maar binnen is een vest of fleece-dekentje absoluut geen overbodige luxe. Lennox vroeg ’s morgens zelfs al of zijn kerstfleecekleed mee mocht. Nou… vooruit dan maar. 😂

De jongens kregen alle drie een kleine popcorn. Die kregen ze bij lange na niet op, dus de rest ging mee naar huis.

Dat leek een goed idee…

…totdat we de volgende dag ontdekten dat popcorn na een nacht in een papieren zak toch een stuk minder lekker is. 🤢 Die heeft uiteindelijk de prullenbak gewonnen.

Verder hebben we gewoon heerlijk genoten van de film. Lekker met z’n allen onder een dekentje, een bak popcorn erbij en weer een gezellige avond samen.

💇🏼‍♂️ Twee uur voor één kapsel…

Zaterdagochtend begon voor mij al vroeg. Ik ging met Lennox en Morris al om 8uur naar de kapper. Inmiddels hebben we een Nederlandse kapster gevonden en daar zijn we erg blij mee. Niet omdat de Antilliaanse kappers niet vriendelijk zijn – integendeel – maar zij zijn nu eenmaal veel meer gewend aan kroeshaar en ingevlochten kapsels. Het fijne, steile haar van onze jongens is toch net even anders.

Dus de heren lopen er weer netjes bij.

Olivier bleef trouw aan zijn eigen kapper. Dat is inmiddels een hele relatie geworden. 😄 Alleen… een knipbeurt duurt daar bijna standaard twee uur. Dus hoe gezellig hij het daar ook vindt, de volgende keer gaat hij gewoon gezellig mee naar mijn kapster. Twintig minuten later staat hij weer buiten en dat scheelt ons een hoop wachttijd.

Toen wij thuiskwamen stonden Mark en Gary alweer klaar. Ook de tuinmannen waren er, dus het was weer een gezellige bedrijvigheid rondom huis.

De tuin krijgt ondertussen ook steeds meer lucht. Er lag een dikke laag oude bladeren tussen de bodembedekkers, dus alles wordt netjes opgeruimd en gesnoeid. Je ziet de tuin er letterlijk van opknappen.

🏖️ Even helemaal niks

Mama keek ondertussen eens om zich heen en zag vier klusmannen, Ferry die overal tussendoor liep en wij die ook nog van alles aan het regelen waren.

Ze zei lachend:

“Ik ga lekker even een paar uurtjes naar het strand.” 😄

En eigenlijk was dat ook precies goed.

De jongens vermaakten zich thuis prima met Lego, forten bouwen en allerlei zelfbedachte avonturen.

Mama reed richting Piscadera, zocht een rustig plekje uit en heeft daar heerlijk een paar uurtjes aan zee doorgebracht.

Even opladen.

En dat is vakantie natuurlijk ook.

🍣 Een rustige zaterdagavond

Aan het einde van de middag was iedereen weer thuis.

We keken nog een wedstrijd van het WK en haalden wat sushi en dim sum en aten lekker onder de overkapping.

Ondertussen begon het flink te regenen.

En wat doen kinderen dan?

Precies…

Gewoon lekker in de regen spelen. 🌧️😂

🚿 Typisch Curaçao…

Ook zondag stonden Mark en Gary weer op de stoep.

Ze wilden nog graag een paar laatste dingen afronden voordat wij op vakantie gaan.

Mark begon aan de buitendouche.

En dat leverde weer zo’n typisch Curaçao-moment op.

Hij kwam namelijk helemaal trots aanlopen met een sleuvenfrees.

“Nu kunnen we de waterleiding netjes in de muur frezen.”

Nou… helemaal mooi natuurlijk.

Dus hup…

Sleuf gefreesd.

Iedereen blij.

Totdat de doos van de buitendouche werd opengemaakt.

Bleek de aansluiting helemaal niet bovenaan te zitten…

…maar onderaan. 😂

Met andere woorden:

Die hele sleuf was helemaal niet nodig geweest.

Typisch Curaçao.

Eerst frezen… daarna pas de handleiding lezen. 🤣

Gelukkig konden we er inmiddels alleen nog maar om lachen.

Gary maakte wat cement aan, werkte de muur weer netjes af en uiteindelijk komt het allemaal gewoon weer goed.

🏰 Op ontdekkingstocht

Toen de mannen lekker bezig waren, zijn mama, de jongens en ik er even op uit gegaan.

We reden richting Fort Beekenburg en het oude quarantainegebouw.

Wij waren daar met de kerstvakantie ook al eens geweest, maar de jongens vinden dat soort plekken geweldig.

Verlaten gebouwen…

Oude forten…

En natuurlijk horen daar de spannendste verhalen bij. 😄

Het quarantainegebouw werd vroeger gebruikt voor zeelieden die op Curaçao aankwamen. Voordat zij het eiland op mochten, verbleven ze daar eerst een aantal weken om zeker te weten dat ze geen besmettelijke ziektes meebrachten.

Nu is het helemaal overwoekerd.

En dat maakt het voor de jongens alleen maar spannender.

Ik geloof dat er onderweg weer minstens drie verhalen ontstonden over gevangenissen, piraten, geheime tunnels en – zoals altijd – mochten de martelingen natuurlijk ook niet ontbreken. 😂

☕ De lekkerste ijskoffie

Na onze wandeling reden we nog even door naar Avila Beach Hotel.

Niet om te zwemmen…

Maar voor iets waar we inmiddels speciaal voor omrijden.

Hun ijskoffie. ☕❤️

Volgens ons maken ze daar echt de lekkerste van het eiland.

De jongens gingen voor een smoothie, wij voor een heerlijke ijskoffie en natuurlijk mochten wat lekkere hapjes ook niet ontbreken.

Even lekker zitten.

Kijken naar zee.

En genieten.

🌊 Even naar Blue Bay

Toen Mark en Gary aan het einde van de middag klaar waren, zijn we nog even met z’n allen naar Blue Bay gereden.

Mama was daar nog niet geweest, dus dat wilden we haar graag even laten zien.

Laat ik meteen iets bekennen. 😄

Wij zijn niet per se fan van Blue Bay als woonwijk. Dat klinkt misschien gek, want het is prachtig aangelegd, alles is keurig verzorgd en tot in de puntjes geregeld. Maar juist dát maakt dat wij er zelf wat minder mee hebben.

Het voelt voor ons soms een beetje als een luxe vakantiepark. Mooie huizen, golfkarretjes, elektrische stepjes, een golfbaan… alles klopt. Misschien zelfs iets té goed. 😉 Maar goed, smaken verschillen natuurlijk en gelukkig is er voor iedereen iets wat bij hem of haar past.

Het strand daarentegen… dat vinden we heerlijk. ❤️

Gewoon lekker met je voeten in het zand zitten, een hapje eten en uitkijken over zee. Olivier, Lennox en Morris vinden het daar ook altijd leuk, omdat er regelmatig kinderen van school rondlopen. Veel gezinnen van Defensie of Justitie wonen daar tijdelijk, dus de kans is groot dat ze bekenden tegenkomen. Dit keer waren de meesten zelf op vakantie, maar dat mocht de pret niet drukken.

We hebben heerlijk gegeten, de kinderen speelden nog wat om ons heen en langzaam gingen de lampjes langs het strand aan.

Dat blijft toch iets bijzonders.

En hoewel wij zelf liever kiezen voor een huis met veel groen en een wat authentiekere sfeer, vinden we Blue Bay als plek om een avondje te eten of even naar het strand te gaan echt ontzettend gezellig.

🧳 De laatste voorbereidingen

Maandag stond vooral in het teken van de laatste voorbereidingen voor Panama.

Nog wat printjes maken, de laatste was draaien, een beetje opruimen en natuurlijk… inpakken.

Dat blijft toch altijd een klein projectje. 😄

Het leuke is dat we steeds makkelijker leren reizen.

Een paar jaar geleden had ik nóóit gedacht dat we met z’n vijven twee weken op vakantie zouden gaan met alleen handbagage.

En toch doen we het.

We hebben allemaal een rugzak mee en dat is eigenlijk meer dan genoeg. In bijna ieder huisje staat een wasmachine, dus onderweg draaien we gewoon af en toe een wasje.

Het scheelt zoveel gesjouw.

En eerlijk gezegd geeft het ook een heerlijk gevoel.

Minder spullen. Meer vrijheid.

🧸 De eeuwige knuffel-discussie

Toch blijft er ieder jaar één vast onderdeel van het inpakken…

De knuffels. 😂

Vooral Morris kan daar wat van.

Hij zoekt steevast de zwaarste, grootste en meest onhandige knuffel uit die hij kan vinden.

Dus dit jaar hebben we maar een simpele regel bedacht.

De knuffel mag mee…

…maar hij mag niet groter zijn dan je hand.

Dat leverde natuurlijk weer wat discussie op.

Want Morris had een knuffel uitgezocht die ongeveer het gewicht heeft van een stoeptegel. 😄 (het is tevens een deurstopper)

Ik vermoed dan ook dat de grootste uitdaging morgen niet de vlucht wordt…

…maar Morris overtuigen dat die ene knuffel toch echt beter thuis kan blijven 😅

❤️ Mama blijft nog even

Mama blijft ondertussen gezellig in ons huis terwijl wij op vakantie zijn.

Misschien vragen sommigen zich af waar papa in dit verhaal is gebleven. 😄 Die komt iets later deze kant op. Mama had geen moeite met een paar extra dagen Curaçao, maar papa vond dat wel lang genoeg. Dus die vliegt later achter ons aan. Zo heeft iedereen uiteindelijk precies de vakantie die bij hem past.

Samen zijn ze dan nog een paar dagen hier voordat wij weer terugkomen uit Panama.

En als alles volgens planning verloopt, staan ze ons straks samen weer op te wachten op Hato Airport.

Best bijzonder eigenlijk.

Toen mama hier eind april vertrok, stond het huis nog vol dozen, bouwstof en half afgemaakte kamers.

Nu komt ze terug in een huis dat echt als thuis voelt.

En dat vond ik misschien nog wel het mooiste om te zien.

Hoe enthousiast ze was.

Over het huis.

Over de keuzes die we gemaakt hebben.

En vooral over hoe wij hier met elkaar leven.

Dat deed me goed.

✈️ En dan… Panama!

En nu is het zover. Morgen vertrekken we.

Zoals altijd vind ik een reisdag een beetje onrustig.

Pas als we op onze eerste bestemming aankomen, de rugzak neerzetten en denken: “Zo… we zijn er.” dan kan ik alles echt loslaten.

Daar kijk ik misschien nog wel het meeste naar uit.

Twee weken samen op avontuur.

Nieuwe plekken ontdekken.

Mooie herinneringen maken.

En vooral weer genieten van alles wat onderweg op ons pad komt.

❤️ Tot over twee weken!

Voor iedereen die met ons meereist via Polarsteps…

Tot snel! 🇵🇦

Ik probeer daar iedere dag – of in ieder geval om de dag – iets te plaatsen. Op sommige plekken hebben we weinig bereik, dus mocht het een keer wat stiller zijn, dan weten jullie hoe dat komt.

En voor iedereen die gezellig via de blogs met ons meeleest…

Tot over twee weken!

Bedankt dat jullie iedere keer weer de tijd nemen om onze verhalen te lezen, mee te leven en zulke leuke reacties achter laten.

Dat blijft ontzettend bijzonder.

Ayo! 👋☀️🇨🇼🇵🇦 ❣️🌴