8 oktober 2026
Na bijna tweeënhalve week hebben we Gerard en Anja weer uitgezwaaid. En daarmee zijn we weer met z’n vijven.
Maar voordat het zover was, hebben we natuurlijk nog een paar dagen lekker met elkaar aangerommeld. Want stilzitten? Daar zijn we hier nog steeds niet zo goed in. 😂
Winkeltje in, winkeltje uit 🛍️
Zaterdagochtend wilde Anja graag nog een keer naar Willemstad. We waren er al geweest toen het donker was, maar ze wilde de Pontjesbrug en het centrum ook nog graag bij daglicht bekijken. En natuurlijk moesten er nog wat souvenirs gekocht worden.
Dus wie zin had, mocht mee. Uiteindelijk gingen we met z’n drieën: Anja, Olivier en ik.
Olivier had ik van tevoren wel even gewaarschuwd. Als je met twee vrouwen gaat winkelen, betekent dat winkeltje in, winkeltje uit, even hier kijken, even daar snuffelen en misschien nóg een keer terug naar dat ene winkeltje.
Hij wist dus waar hij aan begon. 😂
Maar hij heeft zich voorbeeldig gedragen. Geen gemopper, geen gezucht en zelfs geen eindeloos gevraag wanneer we nou eindelijk naar huis gingen.
We hebben heerlijk op ons gemak door de stad geslenterd, souvenirs bekeken en tussendoor bij De Gouverneur geluncht. Een pokébowl en een carpacciosandwich gingen er prima in.
Daarna nog een stukje verder gewandeld, maar op een gegeven moment vonden we het alle drie wel mooi geweest. De warmte begon aardig zijn werk te doen en we waren inmiddels alweer een paar uur onderweg.
Op de terugweg nog even een ijsje gescoord en toen lekker naar huis.
Eigenlijk ook wel gezellig, zo’n keertje met z’n drieën in plaats van met z’n zevenen.
Haaknaalden en meterslange slierten 🧶
Eenmaal thuis hadden Lennox en Morris weer heel andere plannen.
Anja had ze namelijk enthousiast gemaakt voor haken. Dus werden er haaknaalden gekocht en kregen de jongens hun eerste haakles.
Het resultaat? Meterslange slierten.
Nog geen sjaal, geen muts en al helemaal geen ingewikkeld haakwerk. Gewoon slierten. Maar wel heel veel. 😂
Op een gegeven moment zaten ze zelfs samen in de hangmat te haken. Nou, als dat niet therapeutisch is, weet ik het ook niet meer.
Daarnaast was de LEGO weer volop in gebruik. De jongens waren druk bezig met het maken van een stopmotionfilmpje. Hele scènes bouwen, poppetjes verplaatsen en vervolgens foto’s maken om er een filmpje van te maken.
Daar kun je blijkbaar uren mee zoet zijn.
Een uitgebreid ontbijt en een Risk-kampioen 🏆
Zondag hebben we eigenlijk heerlijk weinig gedaan.
We begonnen met een uitgebreid ontbijt. Croissantjes, verse broodjes, eitjes, sapjes en de hele reutemeteut. Lekker tafelen, zonder dat iemand op de klok hoeft te kijken omdat de kinderen naar school moeten.
Daarna hebben we thuis wat aangerommeld.
De tuin blijft natuurlijk een project op zich. We zijn nog druk aan het bedenken hoe we het allemaal willen hebben.
Ferry, Gerard en Lennox hebben met stenen alvast wat lijnen uitgezet om een idee te krijgen van de nieuwe indeling. En we hebben de plattegrond van de tuin op A3 uitgeprint, zodat we daarop kunnen tekenen waar bijvoorbeeld de plantenbakken moeten komen.
Want plannen maken is één ding. Maar als je het eenmaal op papier ziet, blijkt die ene plantenbak toch ineens wel erg groot en dat leuke idee van gisteren misschien helemaal niet zo handig. 😂
Wanneer het project precies begint? Geen idee.
Wanneer het klaar is? Nog minder idee.
Maar we hebben in ieder geval een plattegrond.
Later ben ik met Olivier nog even naar Van den Tweel gereden om wat lekkers te halen voor een borrelplank. Kaasje, worstje en nog wat andere lekkere dingen. Jammie
Daarna hebben we Risk gespeeld. Morris en Lennox hadden geen interesse, want die waren nog druk met hun stopmotionfilm.
Dus gingen we met z’n vijven de strijd aan.
Mijn missie? Europa en Australië veroveren.
En laat ik nou toevallig gewonnen hebben. 😎 🥇
Buitenkeuken 2.0: alles voor niks gedaan? 🔨😂
Maandag en dinsdag stond er weer een klus op het programma.
Onze buitenkeuken.
Oplettende lezers denken nu misschien: Hé, hadden jullie die niet al helemaal opgeknapt voordat jullie hier kwamen wonen?
Jazeker.
Geschilderd, gecoat, netjes gemaakt. Alles erop en eraan.
En nu, een paar maanden later, konden we dus weer opnieuw beginnen.
Ook lekker. 😂
Het probleem zat vooral in het betonnen aanrechtblad. Dat was ooit met verkeerde producten behandeld, waardoor de verf en coating steeds loslieten. Het werd lelijker en lelijker en eerlijk gezegd begonnen we ons er behoorlijk aan te ergeren.
We hadden Mark en Gary al gevraagd wat we ermee moesten.
Volgens Mark was er eigenlijk maar één goede oplossing: alles eraf. Helemaal terugschuren tot op het kale beton en daarna behandelen met een geschikte betonsealer. Dus geen nieuwe verflaag, maar het beton juist zichtbaar laten.
Nou, prima plan.
Alleen moest iemand het nog even uitvoeren.
Maandagochtend bracht ik de jongens naar school en toen ik thuiskwam, trof ik Ferry aan in een enorme stofwolk.
De bandschuurmachine stond te loeien en alles zat onder het stof. Werkelijk alles.
Maar onder al die oude lagen kwam wel een verrassend mooi betonnen blad tevoorschijn.
Dus ik zei: ‘Ga maar door. Nu zit toch alles al onder het stof.’ 😂
En door ging hij.
Het was echt takkewerk, maar uiteindelijk was de hele bovenkant kaalgeschuurd. Daarna goed schoongemaakt en ontvet, zodat dinsdag de nieuwe sealer erop kon.
Drie lagen later zag het blad er alweer compleet anders uit.
En als we dan toch bezig zijn…
De grijze delen van de buitenkeuken waren me eigenlijk al langer een doorn in het oog. Die passen helemaal niet meer bij de nieuwe kleuren van ons huis.
Dus de verfkwast er maar weer bij gepakt.
Warm Beige, dezelfde kleur als de overstekken van ons huis. Wat een verschil! Veel warmer en rustiger, en het past nu veel beter bij de rest.
Woensdagochtend heb ik nog een extra laag aangebracht, want van donkergrijs naar lichtbeige gaat natuurlijk niet in één keer. Daarna nog wat randen netjes afgekit.
Nu moeten we vooral geduld hebben totdat alles goed is uitgehard.
En dan zijn er nog de kastfrontjes.
Die vinden we eigenlijk niet meer zo mooi bij het geheel. We willen het liefst iets met een warme houtlook en zwarte greepjes. Misschien kunnen we ergens alleen nieuwe frontjes kopen, zodat de rest van de keuken gewoon kan blijven zitten.
Dat zou helemaal mooi zijn.
Maar eerst dit project maar eens afmaken voordat we alweer aan iets nieuws beginnen.
Al is dat bij ons natuurlijk nooit een garantie. 😂
Drie bikini’s en een avondje voor twee 👙❤️
Maandagmiddag zijn Ferry en ik er ook nog even samen tussenuit geweest.
Gerard en Anja waren er natuurlijk, dus konden we de jongens met een gerust hart thuislaten. En dat gaf ons mooi de gelegenheid om even samen op pad te gaan.
Ik had namelijk dringend een nieuwe bikini nodig. En geloof me, dat klinkt eenvoudiger dan het is. Ik had al meerdere keren gezocht, maar kon steeds niets vinden. En met drie jongens op sleeptouw bikini’s passen? Nee, bedankt. Dat leek me voor niemand een gezellig uitje. 😂
Dus rond half vier vertrokken Ferry en ik richting de winkels.
Ik had twee tips gekregen voor winkels waar ze bikini’s verkochten met wat meer ondersteuning. Want aan die kleine triangelbikini’s heb ik dus helemaal niets.
Bij de eerste winkel was het meteen raak.
Een leuke bikini gevonden!
Nou, dat ging verrassend soepel.
Dus dacht ik: als we toch bezig zijn, kunnen we net zo goed nog even bij die tweede winkel kijken.
En jawel hoor. Daar vond ik er zelfs twee!
Twee winkels, drie bikini’s. Missie geslaagd! 👙
En voordat iemand denkt: drie bikini’s, is dat niet een beetje overdreven?
Nee. Absoluut niet. 😂
Ik was namelijk met drie bikini’s naar Curaçao gekomen, maar daarvan hebben er inmiddels twee het loodje gelegd. De zon, het zout, het chloor en vooral het feit dat je hier bijna dagelijks in een bikini loopt, doen zo’n ding natuurlijk ook geen goed.
Ik had er dus nog precies één over. En eerlijk gezegd was die ook al behoorlijk aan vervanging toe.
Die drie nieuwe bikini’s waren dus geen overbodige luxe, maar pure noodzaak.
Althans, dat is mijn verhaal. En daar blijf ik bij. 😂
Ik helemaal blij. Ferry minstens zo blij, want die had zich waarschijnlijk al voorbereid op een middag winkeltje in, winkeltje uit.
Maar dit was gewoon efficiënt shoppen. Daar houdt hij wel van. 😂
Daarna reden we door naar Pietermaai, waar we bij De Heeren @ Sea heerlijk met onze voeten in het zand hebben gegeten.
Ik koos een lekker stukje vis, zeebaarsfilet, en Ferry ging voor een biefstuk. Natuurlijk allebei nog een toetje erachteraan om het geheel af te toppen.
Heerlijk om zo even samen te zitten, zonder dat er iemand vraagt wanneer het eten komt, of hij iets anders mag bestellen of wanneer we weer naar huis gaan.
Ons oorspronkelijke plan was om daarna misschien nog naar de bioscoop te gaan. Maar de film begon behoorlijk laat en we moesten nog een hele tijd overbruggen.
We keken elkaar eens aan.
Gaan we dit echt nog doen?
Nee dus. 😂
We zijn hier inmiddels helemaal gewend aan ons ritme van vroeg opstaan en vroeg naar bed. De hele dag buiten zijn, de warmte en Ferry die ’s ochtends vroeg alweer aan het werk is…
Dan hoef je mij ’s avonds niet meer om tien uur in een bioscoopstoel te zetten. Wij zijn duidelijk meer van de matinée geworden. 🥱
Tja, we zijn ook geen achttien meer. De veertig zijn we inmiddels allebei gepasseerd. Dan mag je best toegeven dat je liever op tijd in de airco ligt. 😂 💤
Dus zijn we na het eten lekker naar huis gereden.
De jongens hadden ondertussen gezellig met Gerard en Anja gegeten en iedereen had zich prima vermaakt. We hebben nog even met elkaar koffiegedronken en daarna was het alweer bijna bedtijd.
En eerlijk? Het was een heerlijke middag en avond.
Drie nieuwe bikini’s, lekker gegeten, even tijd voor elkaar én gewoon op tijd thuis.
Wat wil een mens nog meer? ❤️
Een laatste avondje uit 🍟🍗
Dinsdagavond zijn we met z’n allen nog lekker uit eten geweest. Dat kwam eigenlijk wel goed uit, want door onze kluswerkzaamheden was de buitenkeuken voorlopig even buiten gebruik. Een mooi excuus om de deur uit te gaan! 😂
Gerard en Anja trakteerden ons op een etentje bij de grote foodcourt in het winkelcentrum. Lekker in de airco en iedereen kon kiezen waar hij zin in had. Van Aziatisch tot frietjes, spareribs en kip. Voor ieder wat wils, drankje erbij en vooral nog even gezellig met z’n zevenen aan tafel. Een heerlijke laatste avond samen.
Eenmaal thuis vond Olivier dat er natuurlijk nog wel een toetje bij kon. Hij had al eens eerder een recept gemaakt dat behoorlijk in de smaak viel: marshmallows met chocolade en biscuitjes uit de airfryer. Simpel, maar gevaarlijk lekker! 😋
Olivier staat sowieso graag in de keuken. Niet zozeer om te bakken, maar vooral om te koken of iets lekkers op de barbecue te maken. Zoetigheid is normaal gesproken niet helemaal zijn ding, tenzij hij ergens een leuk recept voorbij ziet komen. Dan moet het natuurlijk uitgeprobeerd worden.
En ook deze keer was zijn toetje weer een groot succes. Zo sloten we onze laatste avond met z’n zevenen toch nog even lekker zoet af. ❤
De Curaçaose APK 🚙
Woensdagochtend bracht Ferry de jongens naar school en reed daarna door naar de autokeuring.
Hier moet je auto ieder jaar gekeurd worden. Een soort Curaçaose APK dus.
We hadden geen idee wat we ervan moesten verwachten.
Toen Ferry aankwam, stonden er een stuk of twintig auto’s voor hem. Dat kon nog wel even duren, dacht hij.
Maar hij werd al snel naar een ander rijtje doorgestuurd en was eigenlijk verrassend vlug aan de beurt.
En toen begon de keuring.
Knipperlicht links.
Knipperlicht rechts.
Remlichten.
Gewone verlichting.
Ruitenwissers even laten wapperen.
En toen was het klaar.
‘Helemaal goed, meneer. Dertig gulden afrekenen.’
Geen brug, geen motorkap open, niemand die ook maar even onder de auto keek.
En die ruitenwissers? Die zijn hier eigenlijk nog wel een verhaal apart. Ze slijten nauwelijks door het gebruik, want zo vaak regent het hier natuurlijk niet. Maar door de hitte drogen ze uit en laat de lijm los. Die van ons zaten zelfs al een beetje aan elkaar geplakt. Af en toe sproeien we daarom maar wat ruitensproeiervloeistof, gewoon om te kijken of ze het nog doen. Mocht er ooit weer eens een flinke bui vallen. 😂
Ferry kon er achteraf alleen maar om lachen.
Nou, dat hebben we dan ook weer gehad. Dertig gulden armer, een goedgekeurde auto rijker
Van zeven naar vijf ❤️
Omdat Gerard en Anja woensdag aan het begin van de avond zouden vliegen, hebben we tussen de middag nog lekker uitgebreid warm gegeten.
Biefstuk, frietjes en salade. Zodat ze in ieder geval met een goed gevulde maag het vliegtuig in konden.
En toen kwam dat moment waar ik nooit zo goed in ben.
Afscheid nemen.
Bijna tweeënhalve week waren ze bij ons geweest. We hebben samen gegeten, uitstapjes gemaakt, stranden bezocht, spelletjes gespeeld, geklust, gekletst en vooral ook heel veel gewone dagen met elkaar meegemaakt.
En juist dat laatste vind ik misschien nog wel het mooiste.
Natuurlijk komen mensen naar Curaçao om vakantie te vieren. Dat snap ik helemaal. Maar voor ons is het minstens zo waardevol dat mensen die dicht bij ons staan, kunnen zien hoe we hier écht leven.
Niet alleen de mooie foto’s van stranden en palmbomen. Niet alleen de verhalen die ik op mijn blog schrijf.
Maar ook gewoon de jongens die ’s ochtends naar school gaan. Ferry die aan het werk is. De boodschappen die gedaan moeten worden. Een tuin die weer overhoop ligt. Een buitenkeuken die opnieuw geschilderd moet worden.
De dagelijkse dingen dus.
Hoe ziet ons huis eruit? Waar wonen we eigenlijk? Hoe gaat het met de kinderen? Hoe vullen we onze dagen? En hoe voelen we ons hier?
Dat kun je allemaal vertellen, maar het is toch anders wanneer iemand het zelf een tijdje meemaakt.
En voor ons is het natuurlijk geweldig om dat vol trots te kunnen laten zien.
Na bijna tweeënhalve week is het ook weer fijn om je eigen ritme terug te krijgen. Dat geldt voor ons, maar ongetwijfeld ook voor Gerard en Anja. Zij kunnen straks weer lekker naar hun eigen huis, hun eigen hond en hun vertrouwde omgeving.
Maar dat maakt het afscheid niet minder verdrietig.
Bij mijn ouders vond ik het ook moeilijk, maar toen wist ik in ieder geval wanneer we elkaar weer zouden zien.
Met Gerard en Anja weten we dat nog niet.
Misschien volgend jaar weer. Dat zou ontzettend leuk zijn.
Maar er staat nog niets vast.
En dat maakt zo’n afscheid toch net even anders.
Ferry brengt ons bezoek meestal naar de luchthaven. Ik blijf dan liever thuis met de jongens. Niet omdat ik geen afscheid wil nemen, maar omdat ik dat laatste stukje op de luchthaven emotioneel gewoon lastig vind.
En eerlijk gezegd is het voor degene die vertrekt ook niet zo gezellig als ik daar met mijn tranen sta. 😂
Dus we hebben thuis afscheid genomen.
Even knuffelen.
Nog een keer zwaaien.
En toen reden ze weg.
Een beetje huilen en daarna Ice Age 🦣❤️
En dan sta je daar ineens weer met z’n vieren. De jongens waren verdrietig. Ik ook. Dat mag natuurlijk best, na zo’n fijne tijd samen. Maar ik weet inmiddels ook dat de jongens vaak veel sneller omschakelen dan ik. Dus toen we even hadden gehuild en geknuffeld, zei ik:
‘Jongens, weten jullie wat er nieuw op Netflix staat? Ice Age!’
Nou, dat was een goede zet.
Een blikje drinken erbij, wat lekkers op tafel en met z’n allen op de bank. Nog even een beetje verdrietig zijn en daarna lekker lachen om Sid, Manny en Diego.
Niet veel later kwam Ferry alweer terug van de luchthaven. Die ligt hier tenslotte maar tien à vijftien minuten rijden vandaan.
En daarmee waren we weer compleet.
Met z’n vijven.
We hebben later nog even gekeken of het vliegtuig goed vertrokken was. Dat doe je toch altijd wanneer er iemand bij je vandaan vliegt.
En wat ik dan zo’n gek idee vind: wij gaan straks gewoon naar bed. En als wij morgenochtend wakker worden, zijn Gerard en Anja alweer bijna of helemaal thuis.
Achtduizend kilometer verderop.
In hun eigen huis.
Met hun eigen hond.
En waarschijnlijk zo’n twintig graden minder dan hier.
Van onze tropische hitte rechtstreeks de Nederlandse herfst in.
Nou, ik wens ze veel sterkte. 😂
De stilte na het bezoek 🌴
’s Avonds hebben we allemaal weer een beetje ons eigen ding gedaan.
We hebben nog lekker in het zwembad gedobberd en nagepraat over de afgelopen weken. Wat hebben we allemaal gedaan? Wat vonden we leuk? En wat willen we straks in de tussenvakantie nog ondernemen?
De jongens mochten ook hun wensen op tafel gooien.
En dat hoeft echt niet altijd iets groot te zijn. Misschien willen ze ergens nog een keer eten, iets lekkers maken of een bepaalt spel doen of gewoon thuis iets doen waar ze zin in hebben.
Prima.
Ondertussen begint hier ook de kerst langzaam zijn intrede te doen. In de winkels verschijnen alweer de eerste versieringen.
Ik vind het persoonlijk nog wel een beetje vroeg. Maar omdat we allemaal een beetje in mineurstemming waren, riep ik tegen de jongens dat we dit jaar maar lekker vroeg met kerst gaan beginnen.
De boom, de lampjes, het kerstdorp, de hele reutemeteut.
Lekker gezellig.
Alleen nog niet vandaag. 😂
Eerst moet die buitenkeuken nog af.
En de tuin ligt ook nog steeds overhoop.
Dus voorlopig houden we het nog maar even bij plannen maken.
Op naar de tussenvakantie ⛵
De komende dagen staan ook alweer in het teken van het gewone leven.
Onze Papiamentules hebben we een dagje verzet vanwege het vertrek van Gerard en Anja. Dat voelde gewoon wat prettiger.
Vrijdag hebben de jongens hun laatste schooldag voor de tussenvakantie.
Herfstvakantie heet dat hier niet.
Logisch ook. Herfst hebben we niet. 😂
Op school wordt die laatste dag afgesloten met een presentatie van de Curaçao-projecten waar de kinderen de afgelopen weken aan hebben gewerkt.
Cultuur, zang, dans, eten, knutselwerkjes en allerlei andere dingen die met het eiland te maken hebben.
Wij mogen als ouders aan het einde van de schooldag komen kijken naar wat ze allemaal hebben gemaakt en geleerd.
Daar ben ik wel benieuwd naar!
En daarna begint de tussenvakantie.
Tot de volgende keer ❤️
En zo zijn we weer met z’n vijven.
Morgenochtend staan we op en zit er niemand meer gezellig bij ons aan de ontbijttafel. Geen extra kopjes koffie, geen overleg over wat we vandaag eens zullen doen en geen gasten die met ons meedraaien in het dagelijkse leven.
Dat zal best even wennen zijn.
Maar het is ook weer fijn om ons huis terug te hebben en ons eigen ritme op te pakken.
Ik merk alleen dat ik na zo’n afscheid altijd wat langer blijf mijmeren dan de kinderen. Die zijn even verdrietig, krijgen een knuffel, kijken een film en zijn daarna alweer bezig met morgen.
En dat vind ik eigenlijk wel mooi. Niet omdat ze het bezoek minder missen, maar omdat ze veel makkelijker schakelen tussen verdrietig zijn en weer vooruitkijken. Ik heb meestal gewoon even een avond en een nacht nodig.
Dan zitten de tranen nog wat hoog en denk ik terug aan alles wat we samen hebben gedaan. Maar na een nacht slapen kan ik meestal ook weer vooral blij zijn met de herinneringen.
En dat is uiteindelijk toch het belangrijkste.
Gerard en Anja hebben nu niet alleen Curaçao gezien, maar ook een stukje van ons leven hier meegemaakt. Ze weten waar we wonen, hoe onze dagen eruitzien, hoe de jongens het doen en hoe wij hier ons plekje hebben gevonden.
Dat vind ik ontzettend waardevol.
En zo zal het waarschijnlijk de komende jaren vaker gaan.
Mensen komen.
Mensen gaan.
Het ophalen blijft geweldig. Het wegbrengen wat minder.
Maar gelukkig hebben we steeds weer iets om naar uit te kijken. ❤️🌴
Ontdek meer van Van hamsterwiel naar hangmat
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
