7 februari 2026
De container komt aan
Afgelopen maandagochtend om 10:30 uur stond hij er ineens: onze zeecontainer 🚛
De chauffeur parkeerde hem keurig naast het huis, alsof het de normaalste zaak van de wereld was dat je even een halve woonkamer in een metalen doos schuift.
De mannen van Carib Intertrans gingen meteen aan de slag. Twee van hen waren bekende gezichten, zij hadden een week eerder al alles zeewaardig ingepakt. Een vrolijk weerzien dus 🙂 Onze hele woonkamer stond vol: ongeveer 90% van onze huisraad. En ja, we nemen inderdaad zoveel mee. Dat voelt goed. Emigreren is al zo’n grote verandering, dat het fijn is om onze vertrouwde spullen bij ons te hebben. Voor de jongens, maar eerlijk gezegd net zo goed voor ons. Het maakt een nieuw huis straks sneller een thuis 🏡 Uiteraard vakkundig aangevuld met Marktplaats-schatten en parels, haha.
Alles wordt ingeladen
Het laden duurde ruim vijf uur. Met tussendoor een broodje en een korte pauze, want wat een gesjouw 💪 Het was indrukwekkend om te zien hoe alles op een soort Tetris-manier in de container verdween. We hebben een hele container voor onszelf, en hij ging zelfs dicht zonder tot de nok toe gevuld te zijn. Ik ben oprecht trots op ons.
Terwijl alles werd ingeladen merkte ik dat mijn hoofd al vooruit liep. Bij bijna elke meubelstuk zag ik voor me waar hij straks in het nieuwe huis zou komen te staan. Hoe het eruit zou zien. Welke kast waar komt. Welke hoek straks van ons wordt. Ik ben zó benieuwd hoe het plaatje in mijn hoofd zich straks vertaalt naar de werkelijkheid. En misschien nog wel leuker: dat ik dat eindelijk met jullie kan delen. Want er komen uiteraard foto’s, dat kan ik nu al beloven 📸
Tegen de vroege avond voelden we vooral opluchting. De afgelopen week was één grote race tegen de klok ⏱️ In vijf dagen tijd hebben we alles ingepakt wat mee moest. Volgens mij zijn er minstens vijftien rollen tape doorheen gegaan, 500 meter bubbeltjesfolie, 300 meter karton en zo’n 200 etiketten. Alles is nu onderweg. Dat we het er over vijf weken weer uit moeten halen… daar denken we nog even niet aan.
Een leeg huis
Rond zes uur ploffen we neer op onze oude bank in een lege woonkamer. Het huis klinkt ineens anders. Leeg en met een echo. We besluiten de boel de boel te laten en samen uit eten te gaan 🍽️ We hebben tenslotte ook geen spullen meer om te koken. Even rustig zitten, de dag laten landen en samen terugkijken op wat we zojuist hebben gedaan.
Ik had eigenlijk verwacht dat deze dag emotioneler zou zijn. Het moment waarop je je hele leven een container in ziet verdwijnen voelt best definitief. Maar niets is minder waar. We waren niet verdrietig. Niet eens weemoedig. Alleen maar blij. Opgewonden. Vol zin in het avontuur ✨ Het voelt goed. En stiekem ook geruststellend dat we straks weer herenigd worden met al onze spullen.
Op weg naar Curaçao
De container vertrekt op 10 februari richting Curaçao 🌊 Wij vliegen op 16 februari ✈️ We kunnen dus zeggen dat we over onze container heen vliegen. Morris wilde nog weten of we hem misschien vanuit het vliegtuig zouden zien. Helaas moesten we hem teleurstellen: dat antwoord is zeker weten nee.
De komende dagen ruimen we de laatste spullen op. De agenda vult zich ondertussen snel met etentjes en bezoekjes. Afscheid nemen in kleine stukjes 🤍 Nog even genieten van hier, voordat straks alles daar begint.
En eerlijk?
We kunnen niet wachten.
Ontdek meer van Van hamsterwiel naar hangmat
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
