Verrast met een High Tea

13 januari 2026

Ik werd verrast.

Echt verrast.

Niet door één vaste vriendinnengroep, die heb ik niet, maar door allemaal losse lijntjes uit mijn leven. Van school, studie, sport en werk. En ineens stonden ze daar. Samen. Vanuit Heenvliet, Zeewolde, Hengelo en Arnhem. In Elst, mijn hometown, waar nog precies één van de zes vandaan komt. De rest woont inmiddels verspreid over het land. En toch kwamen ze samen. Omdat ik volgende maand naar Curaçao ga verhuizen.

We zijn ’s middags gaan high tea-en. Echt heerlijk. Just the way I like it. Wat kennen deze meiden mij toch goed 😉

Sommige vriendschappen gaan zelfs dertig jaar terug, tot de basisschool. Andere inmiddels zo’n twintig jaar. Dat soort cijfers hoef je eigenlijk niet uit te leggen. Dat is gewoon een sterke basis.

Wat me raakte, was niet alleen dát iedereen er was, maar vooral hoe het voelde: alsof ik echt wegga. Alsof dit een afscheid was. En ja, fysiek klopt dat natuurlijk. Andere tijdzone. Andere lucht. Ander uitzicht. Maar vanbinnen? Daar ga ik nergens heen.

Eerlijk is eerlijk: ook hier in Nederland zien we elkaar niet vaak. Niet uit onwil, maar omdat het leven nu eenmaal vol zit. Werk, agenda’s, kinderen, alles wat tussendoor komt. En toch is de verbinding er altijd. Niet luid of constant, maar wel stevig. Aanwezig op de achtergrond. Deze middag liet me weer voelen dat verbinding niet zit in hoe vaak je elkaar ziet, maar in dat je er bent als het ertoe doet.

Ik laat niemand los. Ik neem geen afscheid van mensen. Ik neem alles mee, alleen naar een andere plek.

Er zijn zelfs al voorzichtige toezeggingen voor bezoek. Dat idee alleen al maakt me heel blij, hoe leuk zou het zijn om vriendinnen mijn nieuwe plek in het echt te laten zien. Maar ik ken het leven inmiddels ook een beetje. Dus geen verwachtingen, geen lijstjes. Wat komt, komt. En alles wat blijft, blijft.

En goed, mocht ik ooit de jackpot winnen, dan nodig ik iedereen uit voor een Curaçaose cocktailparty. Tot die tijd doen we het met goede intenties, losse plannen en af en toe een appje. Werkt ook prima.

Misschien maakt emigreren afstand zichtbaarder. Je kunt niet meer “even” langs. Niet spontaan afspreken. Maar afstand wist niets uit. Het legt juist bloot wat er al was.

Ik heb het lang ingewikkeld gevonden. Dat gevoel dat ik mensen iets aandeed door te kiezen voor ons leven. Voor rust. Voor ruimte. Alsof kiezen voor jezelf automatisch betekent dat je iets afpakt van een ander.

Tot ik besefte: liefde kent geen kilometers. Verbondenheid geen postcode. Wat blijft, blijft.

En wat verandert, laat soms alleen zien hoe waardevol het al was.

Ik ga weg.

Maar dit, dit gaat gewoon met me mee.

En tot slot: dankjulliewel lieve meiden, voor de super leuke middag en de verrassing, ik zag ’m niet aankomen en genoot er des te meer van.