🌴 Tussen een proefhond, een geel plafond en een voetbaltribune

5 juni 2026

Bon tardi allemaal lieve volgers! 🧡

Er is alweer een week voorbijgevlogen. De laatste keer dat ik iets schreef was vorige week vrijdag en inmiddels zijn we gewoon weer een week verder. En eerlijk? Deze week voelde voor het eerst in lange tijd alsof we nét iets minder in de verbouwing zaten en nét iets meer in het leven hier op Curaçao.

Niet dat we stil hebben gezeten hoor. Verre van zelfs. 😅

⚽ Voetbal op zaterdag

Afgelopen weekend hadden we iets minder werkmannen over de vloer. Onze aannemer Mark is namelijk lekker twee weken op vakantie naar Panama. Inmiddels is hij alweer bijna thuis, maar daardoor was het allemaal nét iets rustiger.

Onze steun en toeverlaat Gary was er natuurlijk wel. Die had zich inmiddels volledig verheugd op ons beroemde gele plafond. 😄

Maar eerst stond er voetbal op het programma. Olivier zijn vriendje speelde de halve finale en daar zijn we zaterdag samen gaan kijken.

En ondanks dat ik normaal niet bepaald warm loop voor voetbal, was het eigenlijk ontzettend gezellig.

⚽ Mooie veld.
⚽ Gezellige tribune.
⚽ Lokale sfeer.
⚽ Nederlands, Papiamentu, Spaans en Engels door elkaar.

We zaten lekker in de schaduw en raakten weer met allerlei mensen aan de praat. Dat zijn toch de momenten waarop je merkt dat je steeds meer onderdeel wordt van het leven hier.

🎨 Het gele plafond waar iedereen nieuwsgierig naar is

Zondag kwam Gary nog een paar uurtjes langs.

Niet omdat het moest.

Maar omdat hij zélf zo nieuwsgierig was naar dat gele plafond. 😂

Het is zo’n kleur waar mensen óf meteen verliefd op worden, óf denken dat we compleet gestoord zijn.

Zelf hebben we er alle vertrouwen in. En zo niet? Dan schilderen we het gewoon weer over.

Dat is een beetje ons motto geworden.

Niet eindeloos twijfelen.

Gewoon doen.

Kijken hoe het uitpakt.

Inmiddels hebben we ook de witte muren, de houten sierlijsten en alle afwerking erbij bijna klaar. Met de oude tegelvloer, de pooltafel en alle accessoires denken wij dat het straks echt een fantastische ruimte wordt.

🐶 Een dag met Shon

Het hoogtepunt van de week was misschien toch wel dinsdag.

Want dinsdag mocht Shon een dagje bij ons thuis komen.

Na het wegbrengen van de kinderen reden Ferry en ik direct door naar Dog Rescue. Toen we aankwamen stond Shon al bij het hek te kwispelen. Niet blaffen. Niet springen. Gewoon blij.

Eigelijk voelde het alsof hij ons inmiddels ook een beetje kende.

De autorit naar huis was voor iedereen even wennen. Vooral omdat je pas in de auto beseft hoe groot zo’n hond eigenlijk is. 😅

Hij vult met gemak de hele achterbank.

Maar hoe langer de rit duurde, hoe meer iedereen ontspande.

Eenmaal thuis kreeg hij alle tijd om rustig rond te snuffelen. We hebben bewust niets gepland. Geen klussen. Geen afspraken. Gewoon kijken hoe het ging.

En dat ging eigenlijk verrassend goed.

Hij vond direct een koel plekje onder de overkapping en lag daar tevreden naar alles te kijken.

We hebben hem wat brokjes en snoepjes gegeven en ook dat deed hij ontzettend voorzichtig. Geen graaien. Geen happen. Gewoon rustig.

Dat rustige karakter blijft ons iedere keer weer opvallen.

Natuurlijk wilden de jongens meteen weten hoe hij zou reageren op het zwembad. Dus hup, zwembroek aan. 🏊‍♂️

Shon vond het allemaal reuze interessant, maar sprong gelukkig niet achter de kinderen aan het water in.

Dat was toch wel een belangrijke test.

Want hoe lief een hond ook is, een hond van dit formaat die enthousiast tussen zwemmende kinderen springt is niet helemaal de bedoeling. 😅

Later heb ik hem samen met Morris weer teruggebracht naar Dog Rescue.

Op de heenweg zat hij nog nieuwsgierig rechtop.

Op de terugweg lag hij languit over de achterbank te slapen.

Volgens mij voelde dat als een goed teken. 🧡

We zijn er nog steeds niet uit hoor.

Er is nog helemaal niets besloten.

Maar iedere ontmoeting bevestigt wel waarom we de tijd nemen om hem beter te leren kennen.

🎭 De Nederlandse musical

Dinsdag hadden we trouwens nog een heel bijzonder moment.

Terwijl wij met Shon bezig waren, werden we ineens gebeld door ouders van een vriendje uit Nederland.

De musical van groep 8 stond namelijk op het punt om te beginnen.

Omdat Olivier natuurlijk niet meer in Nederland is en ook zijn oude klas en juffen moet missen, hadden ze iets heel liefs bedacht. Er was een livestream gemaakt, zodat niet alleen de zwangere juf die thuis zat kon meekijken, maar ook Olivier de musical toch nog een beetje kon meemaken. 🧡

Dus wij zijn snel naar huis gereden en Olivier kroop direct achter de computer.

Het geluid was niet altijd even goed en ondertussen liep Shon natuurlijk ook rond, dus ideaal was het niet helemaal. Uiteindelijk heeft hij dan ook niet de hele musical afgekeken.

Maar dat maakte eigenlijk niet zoveel uit.

Hij vond het vooral ontzettend lief dat er aan hem gedacht was.

Dat mensen de moeite hadden genomen om hem op de hoogte te brengen en ervoor te zorgen dat hij toch nog een klein beetje onderdeel kon zijn van iets wat vroeger zo vanzelfsprekend was.

Dat zijn van die kleine gebaren die misschien simpel lijken, maar die voor een kind aan de andere kant van de oceaan toch heel veel betekenen. 🌍🧡

💙 Blue Wave in Willemstad

Dinsdagavond zijn we nog even Willemstad in gegaan.

De Blue Wave-versiering hing er nog overal en de Pontjesbrug was prachtig blauw verlicht.

Allemaal lampjes, golven en versieringen.

Gewoon ontzettend gezellig.

En natuurlijk hoorde daar een ijsje bij. 🍦

Ferry dacht slim te zijn door twee bollen te nemen.

Halverwege had hij daar al spijt van. 😂

Die bollen hier zijn namelijk geen bollen meer te noemen. Dat zijn complete bouwwerken.

Maar goed.

Hij heeft dapper doorgezet.

🛴 Een elektrische step en een BMX

Deze week werd ook een wens van Olivier werkelijkheid.

Hij wilde al een tijd graag een elektrische step.

We hebben van alles uitgezocht qua import, onderdelen en onderhoud. Uiteindelijk kwamen we terecht bij iemand op het eiland die ze verkoopt én onderhoudt.

Dat gaf vertrouwen.

Want iets kopen is één ding.

Maar als het kapot gaat moet je het hier ook weer kunnen laten maken.

Dus uiteindelijk ging Olivier naar huis met een elektrische step. Voor een deel gekregen voor z’n verjaardag van papa & mama en opa & oma. Maar zelf ook nog een groot deel van z’n spaargeld bij moeten leggen.

En Morris en Lennox allebei met een BMX in dezelfde financiële constructie. 😉

Ja…

De spaarpotten hebben een tik gehad. 😅

Maar de jongens waren gelukkig net zo enthousiast als wij hadden gehoopt. 🧡

🔨 Het huis schiet op

Ondertussen ging de verbouwing natuurlijk ook gewoon verder.

De timmermannen zijn geweest en hebben weer een hoop werk verzet.

✔️ Het plafond zit in weer dicht.
✔️ De boeiboorden zijn geplaatst.
✔️ Het overstek is hersteld.
✔️ De deuren zijn op maat gemaakt.
✔️ De voorbereidingen voor de barndeuren lopen.
✔️ De meubelmaker is bezig met de inbouwkasten.

En inmiddels hebben we alweer meerdere flinke regenbuien gehad.

Dus ja…

Wij hebben er inmiddels alle vertrouwen in dat het dak eindelijk echt dicht is. 🙏

🍳 De keuken: iets later dan gehoopt

En dan onze keuken…

Tja.

Daar moesten we deze week toch even om lachen.

Volgens planning zou die half juni komen.

Onze aannemer Mark zei weken geleden al lachend:

“Jullie keuken? Die komt in augustus hoor.”

Wij natuurlijk direct:

“Nee joh, half juni!”

Nou…

Inmiddels hebben we bericht gekregen dat de planning is verschoven naar half juli. 😅

Dus Mark krijgt toch een klein beetje gelijk.

Maar goed, het blijft Curaçao.

Planningen zijn hier soms meer een richtlijn dan een afspraak.

Gelukkig loopt de voorbereiding wel gewoon door. Gary heeft de muur helemaal strak gemaakt, geschuurd en in de primer gezet. Dus zodra de keuken arriveert, zijn wij er klaar voor.

🚿 Kleine opfrisbeurten maken ook verschil

Tussen alle grote projecten door zijn we ook bezig met kleine dingen.

Onze badkamer was eigenlijk al best netjes toen we het huis kochten, dus die hebben we grotendeels gelaten zoals hij was.

Maar ook daar zie je dat vocht, warmte en tropische temperaturen hun sporen nalaten.

Dus hebben we het toilet eens flink aangepakt. 🧽

Met speciale reiniger alles weer mooi schoon gekregen.

Een nieuwe wc-bril erop.

Een nieuwe spiegel.

Binnenkort nog nieuwe handgrepen.

Het zijn kleine dingen, maar het maakt meteen een wereld van verschil.

Alles oogt weer frisser en meer van onszelf.

🚲 Pumptrack, pasta en een avond buiten

Donderdag hebben we de nieuwe step en BMX natuurlijk meteen getest.

Na een heerlijke pasta carbonara van Ferry gingen we richting de pumptrack bij Emmastad.

De jongens vonden het geweldig.

Springen.

Rijden.

Stunten.

Precies waarvoor die dingen bedoeld zijn. Al is zo’n pumptrack echt nog wel een hele uitdaging.

En terwijl zij zich uitleefden, was Ferry thuis met de elektromannen die nog bezig met de laatste afwerkingen.

Iedereen blij. 😄

👩‍🏫 Een nieuwe stap voor mezelf

Vrijdagochtend had ik een koffiemoment op school.

Er vertrekken weer gezinnen terug naar Nederland en daardoor kwam er ruimte binnen de oudervertegenwoordiging.

En voor het eerst sinds we hier wonen merkte ik dat ik daar eigenlijk enthousiast van werd.

De afgelopen maanden stonden volledig in het teken van verhuizen, verbouwen en landen. Maar nu ontstaat er langzaam weer ruimte voor andere dingen.

Nieuwe contacten.
Nieuwe mensen.
Nieuwe plannen.

En dat voelt eigenlijk heel goed. 🧡

Ik heb in Nederland ook altijd met veel plezier in de oudervertegenwoordiging gezeten op de school van de jongens. Niet alleen vanwege de betrokkenheid bij school, maar ook omdat het gewoon gezellig is en je veel mensen leert kennen.

Juist als nieuwkomer op Curaçao merk ik hoe waardevol dat is. Je spreekt andere ouders, hoort verhalen, krijgt tips en leert mensen kennen buiten je eigen straat of vriendengroep.

Dus toen de vraag kwam of er nieuwe mensen nodig waren, dacht ik eigenlijk vrij snel:

“Ja, dit lijkt me eigenlijk wel weer leuk.” 😊

Het grappige was dat er later iemand bij kwam zitten die óók in Emmastad woont. En vervolgens meldde zich nog iemand die interesse had en die bleek ook gewoon in Emmastad te wonen.

Zo woon je ineens in dezelfde wijk terwijl je elkaar eigenlijk helemaal niet kent. 😄

Voor de kinderen is dat natuurlijk ook weer leuk. Ze zitten misschien niet in dezelfde klas, maar wel op dezelfde school. En of iemand nou een jaartje hoger of lager zit, dat maakt meestal niet zoveel uit.

Dus ondanks dat ik vooraf nog even twijfelde of ik wel zou gaan, bleek het toch weer een hele nuttige ochtend te zijn.

En eerlijk?

Het voelt ook wel fijn om langzaam weer iets op te pakken wat niet direct met verf, bouwmarkten, lekkages of kluslijstjes te maken heeft. 😂🛠️🌴

🐜 Morris, de miereneter en een school vol verschillen

Morris moest een spreekbeurt houden over een zelfgekozen onderwerp.

Hij koos: de miereneter.

Vraag me niet waarom dit onderwerp. 😄

Hij vindt het gewoon een leuk beest. Afgelopen Sinterklaas heeft hij zelfs een geknutselde miereneter als surprise gekregen van een vriendje. Dus ja, die fascinatie gaat al een tijdje terug.

En nee, ik schrijf dit niet omdat ik stiekem trots ben.

Nou vooruit… misschien een klein beetje. 😉🧡

Maar vooral omdat hij het écht ontzettend goed heeft gedaan.

Morris vindt dit soort opdrachten geweldig.

Vooral omdat hij dan mag knutselen, schrijven, plaatjes zoeken, printen, knippen en plakken.

Dat creatieve stuk vindt hij heerlijk.

Hij heeft thuis iedere dag geoefend en dat was te merken.

Zijn spreekbeurt ging hartstikke goed.

Wat ons wel opvalt is dat ze hier op school toch echt een tandje strenger zijn dan we gewend waren in Nederland. Misschien ook omdat er minder lesuren zijn en er in die tijd gewoon veel gedaan moet worden.

Morris vindt school daardoor soms minder leuk dan in Nederland. Als ik vraag waarom, zegt hij meestal:

“Ze zijn hier strenger.” 😅

En ergens snap ik wel wat hij bedoelt.

Hier geldt eigenlijk heel duidelijk: afspraak is afspraak.

Dat betekent niet dat de leerkrachten streng of onaardig zijn, integendeel. Ze zijn juist ontzettend betrokken en behulpzaam. Maar er zitten wel consequenties aan dingen.

Bij de oudere jongens moet huiswerk bijvoorbeeld voor minimaal 70% goed zijn, dus afraffelen is er totaal niet bij. Is dat niet zo, dan moet het helemaal opnieuw gemaakt worden. En als je je huiswerk niet hebt gemaakt, dan kan het zomaar gebeuren dat je op vrijdag op school blijft om het alsnog af te maken.

Ook een spreekbeurt is hier niet automatisch “goed genoeg” omdat je hem hebt gehouden. Als het niet aan de verwachtingen voldoet, dan mag — of moet — je hem gewoon opnieuw doen.

Zelfs in groep 4.

Dat klinkt misschien best streng voor die leeftijd, maar het is hier heel normaal.

Tegelijkertijd merk je ook dat de kinderen daardoor leren dat inzet ertoe doet en dat afspraken niet vrijblijvend zijn.

Voor Morris is dat soms even schakelen. Hij houdt van gezelligheid, creativiteit en een beetje vrijheid. 😄

Maar eerlijk is eerlijk: we zien ook dat het resultaat oplevert.

Zijn lezen gaat enorm vooruit. 📚

Vlak voordat we naar Curaçao vertrokken heeft hij nog een dyslexieonderzoek gehad waaruit bleek dat hij dyslexie heeft. Dat vonden we toen best spannend.

Maar inmiddels kregen we bericht dat hij op AVI Midden 6 niveau leest.

En dat zien we thuis ook.

Hij leest makkelijker, sneller en met meer zelfvertrouwen dan een paar maanden geleden.

We denken dat het hem ook goed heeft gedaan dat hij hier een groep lager is ingestroomd. Soms moet je even een stapje terug doen om daarna juist weer harder vooruit te kunnen.

Dat neemt niet weg dat het soms veel energie kost. We merken regelmatig dat hij op school de hele ochtend keurig in de pas loopt.

En als hij dan thuis komt…

Dan wil die spanning er soms ook weer even uit. 😅

Maar goed, daar praten we veel over.

Overigens horen we dat niet alleen van Morris. Ook Olivier en Lennox merken dat het onderwijs hier anders is ingericht dan ze gewend waren in Nederland.

Zij zeggen juist vaak dat er hier veel meer gedaan wordt. 😊

Veel meer groepsdoorbroken werken, samenwerken met kinderen uit andere groepen, projecten maken en opdrachten uitvoeren.

Natuurlijk wordt er nog geschreven en uit boeken gewerkt, maar er wordt ook veel meer gebruikgemaakt van laptops en digitale lesmethodes.

Voor een stel jongens met dyslexie is dat eigenlijk best fijn. 💻📚

Daardoor kunnen ze zich meer richten op de inhoud en lopen ze minder vast op het schrijven zelf.

En waar ze hier helemaal enthousiast van worden zijn de Engelse Art lessen. 🎨

Iedere week hebben ze een blokuur art-les waarbij ze werken met klei, keramiek en verf. Uiteraard met de befaamde pottenbakkersoven 😉

Niet een beetje knutselen aan een tafel, maar echt dingen ontwerpen, maken, bakken en afwerken. Echt projecten die meerdere weken in beslag nemen.

Dat vinden ze geweldig.

Onze jongens zijn sowieso kinderen die vooral leren door te doen.

Dat zien we thuis ook. Geef ze een project, iets om te bouwen, te maken of uit te proberen en ze gaan aan.

Of dat nou de moestuin is, een muur metselen, iets technisch uitzoeken, een cake bakken of helpen met de verbouwing.

Ze leren door te doen.

Dus hoewel ze soms mopperen dat het hier strenger is, zien we ook dat er juist heel veel onderdelen zijn die ontzettend goed bij hen passen. 🧡 En dan iedere dag om 13u uit zijn is natuurlijk helemaal de bom 🥳

🌴 Op naar weer een nieuw weekend

Vanavond gaan we waarschijnlijk nog een rondje maken over een wandelroute hier in de buurt.

De jongens op de step en fiets.

Wij lekker wandelen.

Morgen weer wat werkmannen over de vloer. Dus stil wordt het hier nog niet. 😅

Maar zaterdagavond gaan we iets heel bijzonders doen.

We gaan naar de wedstrijd Curaçao – Aruba. ⚽🇨🇼🇦🇼

Dat is eigenlijk de uitzwaaiwedstrijd van Curaçao richting de WK-kwalificatie. Op het eiland is dat best een hele happening. Iedereen leeft mee en is ontzettend trots op het nationale elftal.

En wij hebben kaarten weten te bemachtigen. 🎟️

Sterker nog: we zitten recht achter de dug-out van de spelers.

Het stadion is niet enorm groot, maar juist dat maakt het zo leuk. Je zit dicht op het veld en krijgt alles van heel dichtbij mee.

Dus daar hebben we ontzettend veel zin in.

De jongens kunnen mooi hun Curaçao-shirtjes aantrekken die ze van opa en oma hebben gekregen. 🧡

Het wordt waarschijnlijk een lange dag, want eerst nog de werkmannen en daarna pas om acht uur ’s avonds de wedstrijd.

Maar dat nemen we graag voor lief.

Volgende week speelt Curaçao namelijk voor het eerst “voor het echie” in de WK-kwalificatie, met Duitsland als eerste tegenstander. Dus dit voelt toch een beetje als een bijzonder moment om mee te maken nu we hier wonen.

En eerlijk?

Een paar maanden geleden hadden we ook niet gedacht dat we op een zaterdagavond in een stadion op Curaçao naar het nationale elftal zouden zitten kijken. 😄🌴

Dus ja…

Rustig is het nog steeds niet.

Maar het voelt wel steeds meer als ons leven hier.

Bon wikent allemaal! 🧡

Ayo! 🌴☀️