25 augustus 2026
Hallo lieve lezers allemaal,
Het is inmiddels alweer anderhalve week geleden. En ja hoor: er is ondertussen weer genoeg gebeurd. 😂
Sommige dingen duren hier eindeloos. Andere dingen komen ineens zó onverwacht op je pad dat je denkt:
O. Nou. Leuk. Vandaag dus.
Dat was ongeveer de samenvatting van onze laatste vakantieweek.
We hebben inmiddels trouwens ook geleerd om onze jongens niet meer weken van tevoren enthousiast te vertellen wat we allemaal van plan zijn.
Als ze vragen:
“Gaan we nog wat doen?”
dan zeggen we tegenwoordig:
“Ja hoor, we hebben wel ideeën.”
Welke ideeën precies?
Die houden we gezellig voor onszelf. 😂
Want voor je het weet verheugen ze zich drie dagen ergens op en belt er ineens iemand:
“Bon dia, we hebben jullie keuken binnen. Kunnen we hem vandaag brengen en morgen plaatsen?”
Eh…
Ja?
Verrassing: een keuken
Wij hadden inmiddels eigenlijk rekening gehouden met plaatsing van eind september.
Dus toen ineens het telefoontje kwam dat de keuken er was én geplaatst kon worden, waren we natuurlijk hartstikke blij.
Klein detail:
de oude keuken zat er nog in.
😂
Die zou naar Donovan gaan, één van onze elektromannen, maar moest er natuurlijk eerst wel heel uit. Inclusief het granieten aanrechtblad. Dus ineens mochten we aan de bak.
Lars kwam dinsdagavond alvast even kijken of alles goed voorbereid was.
Nou ja, kijken…
Dat werd gecombineerd met een potje pool en gezellig mee-eten. Je moet werk en ontspanning natuurlijk wel een beetje combineren. 😉
De volgende ochtend stond Donovan om negen uur op de stoep. Hij had net zijn nachtdienst achter de rug en gebruikte dus ongeveer zijn slaaptijd om bij ons een keuken op te halen. Heel sociaal van hem. Waarschijnlijk iets minder sociaal richting zijn eigen nachtrust. 😂
Met z’n allen de oude keuken eruit. Granieten blad heel houden. Kastjes mee. En rond tien uur reed Donovan ermee weg.
Nieuwe keuken erin.
Lars dacht:
één dagje werk.
Curaçao dacht:
haha.
Donderdag mocht hij gewoon nog een keer terugkomen.
En natuurlijk is nog niet alles af. De spatlijsten zijn wel geleverd, alleen weet momenteel niemand precies waar ze zijn. Een paar afwerkstroken zijn niet goed op maat.
En ergens onderweg bleek dat onze oven wel op de tekening stond, maar verder vooral een theoretisch bestaan leidde.
Geen oven dus.
Maar eigenlijk vinden we het wel prima. We hebben in de buitenkeuken een enorme professionele oven die we toch al het meeste gebruiken. Met vijf mensen schuiven hier meestal geen schattige ovenschaaltjes voor twee personen naar binnen.
Dus extra kastruimte is misschien uiteindelijk helemaal niet verkeerd.
En het belangrijkste:
we hebben een keuken. 🥳
En we zijn er echt ontzettend blij mee.
En jawel hoor: ook hier konden we het weer niet helemaal kleurloos houden. 😂
De keuken is saliegroen geworden en op de muur zit een warme caramelkleur.
Best spannend trouwens, want met kleur blijft het toch altijd een beetje afwachten hoe alles uiteindelijk bij elkaar komt. Zeker als de ruimte nog niet helemaal af en ingericht is.
Maar tot nu toe zijn we er heel blij mee.
En ik vind het eigenlijk vooral grappig dat we ook hier weer steeds meer kleur durven te gebruiken. Voor óns doen dan hè. 😉
Eerst een geel plafond, nu een groene keuken en caramel op de muur…
We zijn lekker bezig. 😂
Straks, als de schappen hangen, de verlichting eronder zit en alles is ingericht, valt het hopelijk allemaal mooi samen.
De rest komt wel.
Er moeten nog houten schappen boven met ledverlichting. En als wens willen we het liefst ooit de pvc-vloer doortrekken. Voor de schappen wachten we op onze meubelmaker. Die krijgt een nieuwe zaagmachine waarmee hij mooi Curaçaos hout kan verwerken.
Eind september. Dus wij rekenen inmiddels gewoon op oktober. 😂
En als we dan toch bezig zijn…
Alsof een onverwachte keuken niet genoeg was, gebeurde er die week nog meer.
Derony, onze andere elektroman, kwam nog aanpassingen doen die Aqualectra graag wilde zien.
De keuringsman komt opnieuw langs en daarna kunnen we weer verder met het volgende rondje:
keuren.
kastjes.
aanvragen.
stempeltjes.
wachten.
Nog een loketje.
Nog een formuliertje.
We beginnen het systeem aardig te begrijpen.
Of in ieder geval te accepteren. 😂
En toen belde Jan Boom ineens.
Of hij de resterende boomstronken kon komen uitfrezen.
Ja hoor!
Dus daar kwam een enorme frees de tuin in.
En Shon?
Die vond Jan prima.
De frees totaal niet.
Shon ligt vooral in de weg
Shon doet het trouwens echt ontzettend goed.
Hij wil vooral gewoon graag bij ons zijn. Waar wij zijn, is Shon ook.
En meestal betekent dat: liggend.
Shon is namelijk echt een lighond. Zitten doet hij eigenlijk bijna nooit.
Hij staat.
Of hij ligt.
Het liefst languit op zijn zij, met zijn koppie ergens tegenaan of op, want dat hoofd moet blijkbaar te allen tijde comfortabel ondersteund worden. 😂
En dit doet hij het liefst precies op de plek waar je eigenlijk net langs moet. 😂
Als de jongens ontbijt maken, ligt hij soms in de meest onmogelijke houding vlakbij de tafel een dutje te doen.
Gary aan het schilderen? Dan ligt Shon ineens naast hem.
Of nog beter: op het verfkleed.
Alsof hij denkt: Gezellig jongens. Ik lig hier wel. Jullie lopen maar om me heen.
En gek genoeg doen we dat inmiddels ook gewoon. Hij is helemaal zen met ons en wij eigenlijk ook met hem.
Tot er dus ineens een enorme freesmachine door de tuin rijdt.
Veel lawaai.
Beweging.
Iets onbekends.
En ineens staat daar een totaal andere hond.
Blaffen. Onrustig. Duidelijk op scherp. Maar zelfs toen kregen we hem uiteindelijk redelijk rustig.
Dus, meneer doet het echt verrassend goed.
Vooral in één ding blinkt hij uit:
gezellig aanwezig zijn op precies de plek waar je moet wezen. 😂
En ondertussen waren ook gewoon weer een stuk of tien boomstronken verdwenen.
Vinkje.
Even kopje onder 💦 🐠 🪸
Woensdagmiddag hadden we eigenlijk iets heel anders gepland. We zouden met Hetty gaan snorkelen bij Kokomo Beach.
Ferry kon uiteindelijk niet mee, omdat er thuis weer werkmannen rondliepen. Dat is soms wel het lastige aan het plannen hier. Als jij iets plant en iemand anders ineens tijd heeft om jouw klus te komen doen, dan kun je twee dingen doen:
vasthouden aan je planning.
Of blij zijn dat er überhaupt iemand komt. 😂
Dus Ferry bleef thuis en ik ging met de jongens.
Hetty ken ik van de stadswandeling die ik samen met mama door Punda heb gedaan. We raakten toen aan de praat en het klikte eigenlijk meteen. Zij doet ook snorkel- en duikactiviteiten en dat leek me juist voor de jongens en onszelf heel leuk.
Want wij snorkelen natuurlijk wel.
Maar dat is meestal ongeveer:
Hoofd onder water.
“Kijk! Een vis!”
Hoofd weer boven water.
😂
Hetty vertelde eerst op het strand over de verschillende koralen, vissen en wat er onder water eigenlijk allemaal gebeurt.
En toen gebeurde iets wat ik heel leuk vond:
de jongens wisten al verrassend veel.
Vooral Olivier en Lennox zijn sowieso gek op vissen en dieren, maar alle drie gingen ze helemaal aan.
Daarna gingen we het water in. En ineens kijk je gewoon anders.
Niet alleen: mooie vis.
Maar:
welke vis is dit?
Wat doet hij hier?
Waarom zit hij juist bij dit koraal?
Het is een beetje zoals met een stadswandeling.
Je kunt langs de Handelskade lopen en denken:
Leuke gekleurde huisjes.
Of iemand vertelt je het verhaal erachter en ineens zie je veel meer.
Dat vinden wij dus leuk.
En voor wie nu denkt: waar zijn de foto’s?
Die zijn er dus niet. 😂
Ik had mijn GoPro zelfs bewust thuisgelaten.
Hoe leuk ik het ook vind om foto’s en filmpjes te maken, soms merk ik dat je dan toch half door een camera naar iets kijkt. En deze keer wilde ik gewoon luisteren. Kijken.
Zelf beleven wat Hetty vertelde. Geen camera pakken.
Geen wacht even, zwem nog één keer terug.
Gewoon aandacht voor het verhaal, de jongens en alles wat er onder water gebeurde. Foto’s komen een volgende keer wel. Als we zelf weer gaan snorkelen en inmiddels iets beter weten waar we eigenlijk naar kijken.
Camera’s, ik hou ervan.
Maar soms ook even niet. 😂
En toen zwom er ineens naast Lennox een zeeschildpad.
Nou.
De middag kon niet meer stuk. ❤️
En toen kreeg ik ineens zeeschildpadden erbij
In de tussenvakantie — de herfstvakantie die hier natuurlijk totaal geen herfst bevat 😂 — gaan we met Hetty nog apart snorkelen met schildpadden.
Die zitten weer op een andere plek en anders werd het allemaal wat lang voor de jongens. Maar Hetty vertelde ook dat ze betrokken is bij de bescherming van zeeschildpadden op Curaçao.
En toen vroeg ze ineens:
of ik het leuk zou vinden om af en toe mee te gaan om ’s ochtends stranden te controleren op nesten.
Twee uurtjes.
Met iemand samen.
Kijken of er nieuwe nesten zijn en of die beschermd moeten worden.
Ehm…
JA.
Dat zijn dus van die dingen waarvan ik een paar dagen geleden werkelijk niet had bedacht dat ze op mijn weekplanning terecht zouden komen.
Kinderen naar school.
Strand op.
Zeeschildpaddennesten zoeken.
Koffie.
Kinderen weer ophalen.
Ik kan slechtere ochtenden bedenken. 😂
En als er ergens schildpadjes worden vrijgelaten, krijgen we van Hetty ook een seintje zodat we met de jongens kunnen gaan kijken.
Dat vind ik dus zo leuk aan langzaam mensen leren kennen die hier al jaren wonen. Hetty woont hier al 34 jaar. Via het één kom je weer bij iets anders.
En zo heb je ineens een uitnodiging om schildpaddennesten te zoeken terwijl je twee weken daarvoor nog dacht dat je gewoon een snorkelmiddag had geboekt.
Toch nog even vakantie
Tussen alle werkmannen door wilden we die laatste vakantieweek ook nog één dag echt iets met z’n vijven doen.
Dus gingen we naar Kunuku Aqua Resort.
Morris was er al eens geweest met een kinderfeestje.
Wij nog nooit. En dat was echt heel leuk.
Van half elf tot bijna vijf uur hebben we daar gezwommen, gegleden en rondgehangen.
Lekker niks ingewikkelds. Gewoon een fijne dag met elkaar.
Op de terugweg maakten we nog een stop bij Dushi Loempia. Daar hadden verschillende mensen ons al over verteld. Van buitenaf is het eerlijk gezegd zo’n plek waar ik waarschijnlijk honderd keer langs zou rijden en denken:
Hmm… misschien de volgende keer. 😂
Maar vooruit.
We luisterden eens naar de mensen die hier al wat langer wonen.
En jawel:
hartstikke lekker.
We hebben gewoon verschillende dingen besteld, ook dingen waarvan ik eigenlijk niet eens precies wist wat het was.
Proeven. Onthouden wat lekker is. Volgende keer iets gerichter bestellen. Wetenschappelijk onderzoek, zullen we maar zeggen. 😉
Onze Palmboom of Fame 🌴
En tussendoor heb ik mijn bordjes ook eindelijk afgemaakt.
Ze hangen!
Aan de palmboom in de tuin.
En voordat iemand nu denkt:
Hé! Waar is mijn bordje?! 😂
Geen paniek.
Als je er niet tussen staat, betekent dat niet automatisch dat we niet van je houden.
Maar ik heb zo’n vermoeden dat dit nog maar het begin is. Want nu ze er eenmaal hangen, vind ik het eigenlijk veel te leuk. Er kunnen best nog wat plekken, namen, herinneringen en gekkigheid bij.
Misschien wordt het uiteindelijk wel onze eigen:
Palmboom of Fame. 🌴😂
Een boom vol mensen en plekken die op de één of andere manier bij ons horen. En gelukkig groeit een palmboom omhoog. Dus voorlopig hebben we nog ruimte genoeg. 😉
Schermtijd: het was gezellig zolang het duurde
Door al die werkmannen waren we in de laatste vakantieweek best veel thuis.
En de jongens hebben daar op hun eigen manier optimaal gebruik van gemaakt want wij hadden de schermlimiet van de IPad gehaald.
Oftewel:
ze waren ongeveer vergroeid met hun iPads.
Zij vonden dat fantastisch.
Wij hadden op een gegeven moment het gevoel dat we drie kinderen hadden die ergens in huis opgeslagen lagen. 😂
Het voordeel was wel dat ze zo lekker contact hadden met vriendjes uit Nederland.
En dat levert vervolgens ook weer interessante activiteiten op.
Morris kreeg van een vriendje een foto doorgestuurd waarop hij negentien wasknijpers aan zijn gezicht had hangen.
Nou.
Dat kun je natuurlijk niet zomaar laten passeren.
De challenge werd hier onmiddellijk aangenomen.
Er wordt inmiddels serieus onderzocht hoeveel wasknijpers er technisch gezien op één kinderhoofd passen.
Kijk.
Dát krijg je dus wanneer kinderen zich weer eens ouderwets zelf moeten vermaken. 😂
Want sinds school weer begonnen is, zit de schermtijd er ook weer op.
En het wonder geschiedde.
Er wordt weer gezwommen.
Ze gaan mee boodschappen doen.
Er wordt weer gekookt.
Er wordt geknutseld.
Er worden blijkbaar wasknijpers aan gezichten gehangen.
Ze komen weer uit hun kamer.
Praten weer tegen ons.
Blijken zelfs nog te kunnen bewegen.
We hebben ze terug. 😉
En toen ging de wekker weer
Maandag begon school.
De jongens hadden er…
een beetje zin in.
Het blijft natuurlijk school. 😂
Buiten spelen?
Leuk.
Gym?
Leuk.
Art?
Helemaal geweldig.
Het gedeelte waarbij iemand zegt wat je móét doen?
Daar blijft nog wat ruimte voor enthousiasme.
Olivier en Lennox waren bij aankomst ongeveer meteen verdwenen. Morris vond het nog wel fijn als ik even meeliep naar zijn lokaal. Hij heeft nu de twee juffen die Olivier vorig jaar had, dus dat voelde gelukkig ook alweer een beetje vertrouwd.
Daarna ben ik bij de oudervertegenwoordiging aangeschoven. Koffie en thee bij de picknicktafels. Nieuwe mensen leren kennen. Gezichten bij namen krijgen. De school weer wat beter leren kennen. Precies het soort dingen dat ik in Nederland ook altijd leuk vond.
Alleen begin je hier weer opnieuw. En dat is eigenlijk ook gewoon leuk. Je moet ergens moeite voor doen om mensen te leren kennen.
Dat gebeurt niet vanzelf.
Eerste schooldag: Morris uitgecheckt
Na de eerste schooldag hebben we thuis samen geluncht en zijn we nog even gaan zwemmen.
Op een gegeven moment keek ik naar het zwembad en dacht:
Hè?
Morris lag op zo’n grote opblaasbare autoband.
Te slapen.
Gewoon echt in slaap gevallen.
In het zwembad.
😂
Ferry heeft hem rustig wakker gemaakt, maar het gaf wel perfect aan hoe groot die omschakeling ineens weer is.
Van vakantie.
Uitslapen.
Lekker aanklooien.
Naar om kwart voor zes de wekker.
School.
Concentreren.
Weer ritme.
Die avond lag ongeveer iedereen om half acht te slapen.
Inclusief wij.
Want hoe tropisch ons leven hier soms ook klinkt…
om kwart voor zes gaat gewoon die wekker weer. 🌴😂
En nu begint het gewone leven weer
De komende weken hoeven van ons eigenlijk helemaal niet propvol te zitten.
Dat vinden we juist wel lekker.
Morris gaat zondag een proefles zeilen doen.
Daar heeft hij echt zin in.
Olivier wil misschien weer gaan voetballen.
Lennox wil graag windsurfen.
De Papiamentse lessen gaan starten.
Ik ga binnenkort een keer mee voor de zeeschildpadden.
En ondertussen lopen er nog wat administratieve dingen die we moeten afvinken.
Dat laatste is iets minder tropisch-romantisch.
Formuliertje.
Stempeltje.
Loketje.
Nog een formulier.
Wachten.
Terugkomen.
Nog een keer wachten.
😂
Het is hier niet bepaald ingericht volgens het principe:
hoe kunnen we dit zo efficiënt mogelijk regelen?
En daar kun je je behoorlijk aan ergeren.
Of je accepteert dat je er zelf vooral moe van wordt als je je druk blijft maken.
Dus we oefenen maar weer in geduld.
Niet mijn grootste talent.
Wel leerzaam. 😉
Niet weer tien klussen tegelijk
Thuis gaat het werk ook gewoon verder.
Mark en Gary zijn buiten nog steeds aan het schilderen.
En iedere keer zeggen ze:
“Nog even dit en dan zijn we er wel.”
Volgens mij hebben we dat inmiddels al drie keer gehoord. 😂
Vandaag stond ik dus wéér bij de verfshop waar we inmiddels ook zo ongeveer vaste klant zijn. We halen daar alle verf via Mark, en inmiddels kennen ze ons wel.
Vier gallons verf deze keer. En ik durf bijna niet meer uit te rekenen hoeveel gallons er inmiddels binnen én buiten op dit huis zitten.
De man van de verfshop vroeg vandaag zelfs:
“Heb je eigenlijk een foto van dat huis? Want jullie hebben écht veel verf gekocht.”
😂
Die had ik zo snel niet, maar gelukkig kon ik hem wél het inmiddels beroemde gele plafond laten zien. Daar had hij eerder al naar gevraagd toen ik vertelde dat we het plafond gingen schilderen.
Het is ook een groot huis met allerlei verschillende materialen, en Mark en Gary zijn behoorlijk precies in welke verf waarop moet. Liever nu goed dan over een paar jaar alles opnieuw.
Maar goed.
“Nog één keer verf halen en dan zijn we er.”
Die uitspraak durf ik inmiddels niet meer te geloven. 😉
Er moet nog van alles gebeuren. Het washok moet bijvoorbeeld nog worden geschilderd.
Er zijn nog deuren.
Wat afwerkingen.
De keuken moet nog worden afgerond.
Buiten genoeg te doen.
Maar we gaan bewust niet meer tien klussen tegelijk starten. Dat hebben we inmiddels wel gehad.
Binnen is het nagenoeg klaar en de rest mag gewoon stap voor stap.
Klus af. Volgende klus.
En als iets een week later gebeurt? Dan gebeurt het een week later.
We willen namelijk óók gewoon tijd overhouden voor het leven dat zich ondertussen hier afspeelt.
Voor de jongens.
Voor sport.
Voor mensen leren kennen.
Voor een weekend zonder dat er om acht uur ’s ochtends iemand met gereedschap aan de poort staat.
Voor een dag aan het water.
Of blijkbaar straks voor zeeschildpadden.
Een beetje plannen. En dan zien we wel
En zo zijn we dus ineens weer uit de vakantie gerold.
De keuken staat.
De boomstronken zijn weg.
De jongens zitten weer op school.
Shon ligt nog steeds professioneel in de weg.
Morris gaat zeilen.
Ik ga binnenkort op zoek naar schildpaddennesten.
En ondertussen dienen zich alweer dingen aan waarvan we twee weken geleden werkelijk geen idee hadden.
Misschien is dat voorlopig wel onze manier van plannen geworden.
Een beetje vooruitdenken. Een paar ideeën hebben. Niet alles alvast aan de jongens vertellen. 😂
En vooral ruimte houden voor alles wat er tussendoor ineens op je pad komt. Want daar blijken verrassend vaak de leukste dingen tussen te zitten.
Wordt vervolgd, hier op het eiland. 🌴❤️
Ontdek meer van Van hamsterwiel naar hangmat
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
