22 augustus 2026
Ik waarschuw maar vast: dit is weer zo’n blog waarin ik iets meer van mezelf blootgeef. 😉
Niet om te vertellen hoe het moet. Daar ben ik de afgelopen jaren juist steeds minder in gaan geloven.
Dit is vooral óns verhaal. Hoe wij dingen hebben ervaren, welke keuzes we hebben gemaakt en hoe mijn eigen kijk op geld, werk en zekerheid onderweg behoorlijk is veranderd.
Een ander had met precies dezelfde omstandigheden misschien heel andere keuzes gemaakt.
En misschien is dat eigenlijk precies waar dit verhaal over gaat.
Jarenlang dacht ik dat zekerheid ongeveer hetzelfde was als rust.
Geld achter de hand. Alles netjes geregeld. Geen gekke risico’s. Vooruitdenken. Zorgen dat het later goed komt. Dat voelde veilig.
En ja, ik weet het. Ik heb het inmiddels vaker over zekerheid gehad. ☺️ Blijkbaar is het gewoon zo’n onderwerp waar ik zelf steeds weer op uitkom. Waarschijnlijk omdat het behoorlijk verweven zit in de keuzes die we de afgelopen jaren hebben gemaakt — en misschien nog wel meer in de keuzes die we jarenlang juist níét maakten.
Dus vooruit. Nog één keer dan. 😉
Want het grappige is: ik zie mezelf helemaal niet als iemand die onzekerheid makkelijk omarmt.
Eerder het tegenovergestelde.
Ik zoek uit.
Vergelijk.
Reken door.
Lees reviews.
Bedenk scenario’s.
En heb het liefst alvast een oplossing bedacht voor een probleem dat nog niet eens bestaat. 😂
Van een afstand lijkt emigreren misschien behoorlijk avontuurlijk. Van dichtbij blijkt het vooral heel veel lijstjes te bevatten. Dus nee, ik ben niet ineens veranderd in een enorme waaghals.
Hooguit gecalculeerd avontuurlijk.
En misschien zit dáár voor mij wel de echte verandering. Niet dat ik geen behoefte meer heb aan zekerheid, maar dat ik langzaam leer herkennen wanneer ik genoeg weet.
Wanneer nóg een keer googelen, rekenen, vergelijken of een scenario uitdenken niets meer oplost.
En wanneer er uiteindelijk maar één ding overblijft:
kiezen zonder te weten hoe het precies afloopt.
Dat klinkt voor mij inmiddels avontuurlijk genoeg. 😂
Waar dat vandaan komt
Mijn behoefte aan zekerheid komt natuurlijk niet uit de lucht vallen.
Ik ben opgegroeid in een ondernemersgezin.
Mijn opa en vader bouwden een bedrijf op. Er werd ontzettend hard gewerkt, risico genomen en verantwoordelijkheid gedragen.
Ik heb een goede jeugd gehad. We kwamen niets tekort en financiële zorgen waren er voor mij als kind eigenlijk niet. Maar later begon ik ook de andere kant daarvan beter te begrijpen. Mijn vader heeft ontzettend hard gewerkt en dat heeft ons gezin veel gebracht.
Alleen kun je tijd maar één keer uitgeven. De uren die je in een onderneming stopt, kun je niet tegelijkertijd ergens anders aan besteden.
Als ondernemer ben je bovendien niet alleen verantwoordelijk voor jezelf. Er werken mensen voor je. Die mensen hebben gezinnen. Er moet werk binnenkomen. Salarissen moeten betaald worden.
Problemen houden niet ineens op omdat jij toevallig een vrije middag had bedacht.
Als kind dacht ik daar natuurlijk helemaal niet zo over na. Voor mij was het gewoon hoe ons leven eruitzag. Pas later ben ik gaan beseffen hoeveel tijd en verantwoordelijkheid er achter die zekerheid zaten.
Mijn vader gaf ons heel veel zekerheid. En misschien had ik soms liever wat meer van zijn tijd gehad.
Die twee dingen kunnen tegelijkertijd waar zijn.
Dat maakt mij niet ondankbaar en zijn keuzes niet verkeerd. Het heeft me vooral laten nadenken over welke keuzes ik zelf wil maken.
Waar wil ik rijk aan zijn?
Want wat is rijkdom eigenlijk?
Geld? Natuurlijk.
Laten we vooral niet doen alsof geld onbelangrijk is.
Geld geeft mogelijkheden, keuzevrijheid, een buffer en rust.
Maar tijd is óók iets waar je rijk aan kunt zijn.
Samen ontbijten zonder haast.
Bij iets van je kinderen kunnen zijn.
Op een gewone woensdagmiddag spontaan iets ondernemen.
Vriendschappen onderhouden.
Met je partner nog steeds graag aan tafel zitten als de kinderen straks de deur uit zijn.
Rust in je hoofd.
Ruimte om iets te doen omdat je er zin in hebt en niet omdat het moet.
Ik denk niet dat het één beter is dan het ander.
Ik vraag mezelf alleen steeds vaker af:
Waar wil ík rijk aan zijn?
En misschien nog belangrijker:
Welke prijs ben ik bereid daarvoor te betalen?
Krullen en steil haar
Want er bestaat volgens mij geen levensvorm waarin je alles krijgt.
Soms werkt het een beetje zoals met krullen en steil haar.
Heb je krullen, dan lijkt steil haar heerlijk makkelijk.
Heb je steil haar, dan denk je juist:
wat zou ik graag van die mooie krullen hebben.
Met werk en vrijheid is dat soms net zo.
Iemand in loondienst kan naar een ondernemer kijken en denken: Heerlijk. Zelf bepalen, vrijheid, misschien financieel meer mogelijkheden.
Terwijl een ondernemer soms juist denkt:
Wat lijkt het me fijn om om vijf uur de deur achter me dicht te trekken, mijn salaris gewoon te krijgen en niet wakker te liggen van personeel, opdrachten of omzet.
Natuurlijk is dat ontzettend zwart-wit gezegd.
Er zijn ondernemers met zeeën van vrije tijd en mensen in loondienst die hun werk iedere avond mee naar huis nemen.
Maar volgens mij zit er wel iets heel menselijks in:
we zien vaak heel goed wat iemand anders heeft, en veel minder snel wat diegene ervoor inlevert.
Stoppen met werken was trouwens ook zo’n keuze.
In het begin kreeg ik vooral reacties als: wat heerlijk dat je meer tijd hebt voor de kinderen.
Maar opvallend vaak kwam daar daarna nog een vraag achteraan.
Ga je ooit weer werken?
Mis je je carrière niet?
Wil je niet iets voor jezelf doen?
Vooral die laatste vond ik altijd bijzonder.
Alsof ‘iets voor jezelf’ automatisch iets moet zijn waarvoor aan het einde van de maand salaris op je rekening verschijnt.
Ik zette mijn leven niet stil. Ik richtte het alleen anders in.
En ja, daar hing ook een prijskaartje aan. Een inkomen minder. Geen volgende stap op een carrièreladder.
Maar daar kregen we iets anders voor terug.
Achteraf zie ik dat steeds vaker zo: iedere keuze kost iets. Ook de keuze die we als ‘normaal’ beschouwen.
Werken kost tijd. Niet werken kost inkomen. Zekerheid kan vrijheid kosten. Vrijheid kan zekerheid kosten.
Er bestaat volgens mij geen keuze waarbij je alles krijgt.
Alleen de vraag wat op dat moment voor jou het zwaarst weegt.
De auto op de oprit
Dat prijskaartje zag je bij ons op een gegeven moment zelfs letterlijk op de oprit staan.
We hadden een tijd twee Audi’s: een Q7 en een A3.
Prachtige auto’s en we hebben er ontzettend veel plezier van gehad. Maar toen ik niet meer werkte en Ferry veel minder kilometers maakten, begonnen we ons af te vragen waarom we eigenlijk zoveel geld in auto’s hadden zitten.
Eerst ging de A3 eruit.
Later ook de Q7.
Daar kwam een Peugeot 508 station voor terug.
Tien jaar oud. Handgeschakeld. Prima auto.
En financieel op dat moment een hele verstandige keuze.
En toen gebeurde iets waar ik nog steeds om moet lachen.
Met die Audi’s zei eigenlijk bijna niemand iets.
Maar met die Peugeot kregen we ineens:
“Wat een fijne auto hè?!”
“Mooie wagen hebben jullie!”
En ik dacht weleens:
Hè? Jullie hebben toch gezien wat hiervoor op de oprit stond? 😂
Niet omdat er iets mis was met die Peugeot.
Integendeel. We hebben er uiteindelijk drie jaar met veel plezier in gereden.
Maar voor óns was het gewoon heel bewust downsizen.
Een paar jaar later kochten we toch weer een mooie Audi A6.
En toen veranderde de toon meteen.
Niet:
“Wat een mooie auto.”
Maar:
“Zo, de zaken gaan goed hè?”
Ook interessant.
Blijkbaar kijken we niet alleen naar een auto.
We hangen er meteen een heel verhaal aan vast.
Terwijl je helemaal niet weet of zo’n auto gekocht, geleasd of grotendeels gefinancierd is.
Dat geldt natuurlijk voor veel meer dingen die succes uitstralen. Ze laten iets zien. Maar nooit het hele verhaal.
Onze jongens zeggen ook weleens:
“Die is rijk.”
Omdat iemand een dikke auto rijdt of iets duurs heeft.
En dan vraag ik:
maar wanneer bén je eigenlijk rijk?
Als je een paar duizend euro spaargeld hebt en in een dure leaseauto rijdt?
Of als je veel meer achter de hand hebt en in een oudere auto rijdt die helemaal van jou is?
Aan de buitenkant kan de eerste persoon rijker lijken.
Misschien is het financieel precies andersom.
En misschien vinden ze het allebei prima.
Het enige wat ik onze jongens vooral wil meegeven, is dat spullen nooit het hele verhaal vertellen.
Status kun je zien. Financiële rust meestal niet.
Of iets platter:
een dikke auto zie je. Een gezonde bankrekening meestal niet. 😂
En toen kwam maart 2020
Dat spullen niet het hele verhaal vertellen, ondervonden we een paar jaar later zelf behoorlijk letterlijk.
Ferry was nog maar kort daarvoor gestopt met zijn interimwerk om zich volledig op de beurshandel te richten.
En toen ging de wereld op slot, corona.
Voor veel mensen veranderde het dagelijks leven van de ene op de andere dag.
Thuiswerken.
Kinderen thuis.
Agenda’s leeg.
Geen sport.
Geen feestjes.
Nergens naartoe.
Natuurlijk was die periode voor iedereen anders.
Maar ik herinner me ook hoeveel mensen ineens ontdekten dat het eigenlijk best fijn kon zijn om wat meer thuis te zijn. Minder moeten. Meer tijd met het gezin.
Er werd geklust alsof half Nederland tegelijkertijd aan een verbouwing was begonnen. 😂
Bij ons voelde diezelfde periode alleen heel anders.
Wij hadden geen vast salaris waarop we konden terugvallen. Ferry was net gestopt met zijn interimwerk en juist op dat moment ontstond er enorme onzekerheid over inkomen en hoe lang alles zou gaan duren.
En precies toen ging óók de cryptomarkt keihard onderuit.
Wij zaten daarin.
En niet een klein beetje…
Natuurlijk hadden we reserves.
Alleen: als je inkomen opdroogt én een portefeuille waar een behoorlijk bedrag in zit tegelijkertijd keihard onderuitgaat, zie je ineens hoe snel:
We hebben het goed geregeld.
kan veranderen in:
Oké… en nu?
We hadden meerdere bitcoins en dachten echt dat daar een flink stuk financiële zekerheid zat.
Tot de markt crashte.
Aan de ene kant valt inkomen weg.
Aan de andere kant zie je de waarde verdampen van iets waarvan je dacht:
Dit is er. Hier kunnen we op terugvallen.
Dat vond ik misschien nog wel het meest confronterend. Niet dat we helemaal niets meer hadden. Maar hoe snel iets wat stevig voelde ineens een stuk minder stevig kon blijken.
Terwijl ik om me heen mensen hoorde zeggen dat het eigenlijk wel prettig was om wat gas terug te nemen, zaten Ferry en ik vooral te rekenen.
Hoe lang gaat dit duren?
Niemand wist het. Wij ook niet.
En juist dat vond ik moeilijk.
Want tot dat moment dacht ik dat wij onze financiële zekerheid behoorlijk goed geregeld hadden.
Toen bleek ineens hoeveel daarvan afhankelijk was van omstandigheden waar wij helemaal geen invloed op hadden.
Sindsdien hebben Ferry en ik daar een simpele uitspraak voor:
“Winst is pas winst als het daadwerkelijk op je bankrekening staat”
Want hoe mooi zo’n portefeuille er ook bij kan staan — groen, plusjes, lekker gevoel 😄 — het blijft uiteindelijk een momentopname.
Een markt kan ook ineens de andere kant op.
Dat wisten we natuurlijk theoretisch best. Alleen in maart 2020 kregen we de praktijkles erbij. 😉 Niemand had corona op zijn bingokaart staan. Dat weten we inmiddels. 😉
Als het even níét goed gaat
Die periode leerde me trouwens nog iets.
Als het goed gaat, laten we dat meestal vrij makkelijk zien. Daar zijn we trots op.
Maar als het even niet goed gaat? Dan werkt dat toch anders. Dan vertel je liever niet meteen dat iets financieel tegenzit, dat een keuze verkeerd uitpakt of dat je eigenlijk geen flauw idee hebt hoe het verder moet.
Ik herken dat zelf in ieder geval heel goed.
Want dan komen de vragen.
Wat zullen anderen ervan vinden?
Hebben we een domme keuze gemaakt?
Hadden we dit kunnen voorkomen?
Dus hou je je kin omhoog. Je gaat door.
En van buiten lijkt het allemaal redelijk normaal.
Terwijl de vlag er achter de schermen soms heel anders bij hangt.
Gelukkig hadden wij een paar mensen om ons heen bij wie we wel gewoon konden zeggen:
Het gaat even niet zo lekker.
Niet met iedereen. Niet tot in ieder detail.
Maar genoeg om niet te hoeven doen alsof alles fantastisch ging. En dan ontdek je vanzelf ook dat vrijwel niemands leven alleen maar uit succesverhalen bestaat.
Achteraf kunnen we om sommige dingen inmiddels lachen. Op dat moment absoluut niet. 🫣
Maar het heeft me wel geleerd hoe weinig de buitenkant soms zegt.
Net zoals een auto niet het hele verhaal vertelt, doet een glimlach dat ook niet.
Wat er ondertussen veranderde
Het vreemde was dat die periode uiteindelijk veel meer deed dan alleen iets met onze financiën.
We moesten anders gaan leven.
Niet omdat we een inspirerend boek hadden gelezen.
Niet omdat we ineens minimalisten wilden worden.
Gewoon omdat het moest!
En toen ontdekten we iets wat ik vooraf misschien niet had verwacht:
we werden er niet automatisch ongelukkiger van.
Er begon langzaam iets te verschuiven.
Niet met één groot aha-moment.
We gingen niet op een dinsdagmorgen aan de keukentafel zitten en zeiden:
“Zo. Vanaf vandaag gaan we het leven totaal anders aanpakken.” Was het maar zo overzichtelijk. 😂
Maar we begonnen wel andere vragen te stellen.
Hoeveel hebben we eigenlijk nodig?
Waar willen we onze tijd aan besteden?
Wat vinden wíj belangrijk?
Welke dingen doen we omdat we ze zelf willen en welke vooral omdat we ooit hebben bedacht dat het zo hoort?
En sommige antwoorden veranderden langzaam mee.
Soms begon dat juist bij heel gewone dingen.
Die periode zorgde er ook voor dat we veel bewuster gingen kijken naar waar ons geld eigenlijk naartoe ging.
Een deel daarvan was al begonnen toen ik stopte met werken. Er viel tenslotte een inkomen weg en dus gingen we automatisch andere afwegingen maken.
Maar in 2020 kwam daar nog iets bij.
Niet alleen de vraag:
Waar kunnen we op besparen?
Maar veel vaker:
Waarom doen we dit eigenlijk zoals we het doen?
Wat is eigenlijk normaal?
Want als iets jarenlang vanzelfsprekend is geweest, denk je er vaak helemaal niet meer over na.
En zo veranderden er langzaam allerlei kleine, dagelijkse dingen.
Ik ontdekte bijvoorbeeld Marktplaats. Later Vinted.
Voor een deel van de lezers waarschijnlijk het moment waarop jullie denken:
Waar heeft zij al die jaren gezeten? 😂
Nou, blijkbaar ergens waar tweedehands kopen gewoon niet zo in mijn systeem zat. Niet omdat ik daar iets op tegen had. Ik was er simpelweg niet mee opgegroeid. Wij kochten spullen meestal nieuw. Punt.
Daar dacht ik verder helemaal niet over na.
Tot ik wél ging kijken. En er ging serieus een wereld voor me open. Mooie spullen, speelgoed, kleding, soms nauwelijks gebruikt. Voor veel minder geld. We gingen niet alleen tweedehands kopen, maar ook zelf veel meer verkopen.
En ineens werd iets wat daarvoor helemaal niet bij mijn leven hoorde, de normaalste zaak van de wereld.
Met boodschappen gebeurde eigenlijk precies hetzelfde.
Wij werkten allebei, waren druk en lieten onze boodschappen meestal bezorgen.
Natuurlijk wisten we dat daar een prijskaartje aan hing. Maar gemak was ons op dat moment meer waard dan het prijsverschil.
Toen ik stopte met werken had ik meer tijd en na alles wat er in 2020 gebeurde, gingen we ook daar eens anders naar kijken. Wat gebeurt er eigenlijk als we het eens anders doen?
Dus daar ging ik.
Naar winkels waar ik daarvoor bijna nooit kwam.
Ik denk serieus dat het aantal keren dat ik tot dan toe in mijn leven bij de Aldi was geweest op één hand te tellen was. 😂
Andere producten proberen. Prijzen vergelijken. Ontdekken dat duurder lang niet automatisch betekent dat wij het ook beter of lekkerder vonden. Duh! 🫣
En een tijdje later deed ik standaard boodschappen bij Aldi of Lidl en ging ik voor een paar specifieke dingen nog naar Jumbo of Albert Heijn.
Daar kunnen Ferry en ik nog steeds om lachen.
Want iets wat voor mij jarenlang volkomen normaal was, was ineens helemaal niet meer mijn normaal.
Niet omdat Aldi beter is.
Niet omdat boodschappen laten bezorgen verkeerd was.
En ook niet omdat tweedehands kopen beter is dan nieuw.
Het paste toen bij ons leven. Dit paste later bij ons leven.
En misschien vond ik dát uiteindelijk nog wel interessanter dan de kostenbesparing zelf.
Ik begon steeds beter te zien hoeveel van wat wij ‘normaal’ noemen eigenlijk gewoon óns normaal is.
Omdat je ermee bent opgegroeid.
Omdat mensen om je heen het zo doen.
Omdat je voldoende geld hebt om ergens niet over na te hoeven denken.
Omdat je weinig tijd hebt en gemak op dat moment belangrijker is.
Of simpelweg omdat je nooit op het idee bent gekomen dat het ook anders kan.
Wat voor de één zo vanzelfsprekend is dat die denkt:
Ja duh, natuurlijk kijk je ook op Marktplaats.
kan voor een ander compleet nieuw zijn.
En andersom waarschijnlijk net zo.
Daar zit helemaal geen goed of fout in.
We beginnen gewoon allemaal vanuit een ander referentiekader.
En als je omstandigheden veranderen, kunnen je prioriteiten veranderen.
En voor je het weet verandert je ‘normaal’ gewoon mee.
Misschien is dat wel één van de dingen die ik de afgelopen jaren het meest heb geleerd:
‘Zo doe je dat nu eenmaal’ bestaat veel minder vaak dan ik vroeger dacht.
Achteraf waren het allemaal kleine veranderingen.
Geen enkele daarvan bracht ons ineens naar Curaçao.
Maar samen veranderden ze wel steeds meer de manier waarop we naar ons leven keken.
Naar geld. Naar spullen. Naar tijd. Naar wat we nodig hadden en naar wat we zelf eigenlijk belangrijk vonden.
Curaçao leek misschien plotseling
Toen we jaren later vertelden dat we naar Curaçao gingen emigreren, waren sommige mensen behoorlijk verbaasd.
En eerlijk? Dat snap ik ook wel.
We hadden het er eigelijk nooit met anderen over gehad. Niet omdat het een groot geheim moest blijven.
Maar omdat we eerst als gezin wilden uitzoeken of dit echt iets voor ons was. Onze jongens wisten het wel.
We hebben ze vanaf het begin meegenomen in onze ideeën en gesprekken.
Natuurlijk kunnen kinderen niet volledig overzien wat emigreren betekent.
Wij trouwens soms ook niet. 😂
Maar we wilden wel dat het iets van ons vijven werd en niet een beslissing die Ferry en ik gewoon over hun hoofd heen namen.
De buitenwereld kwam later. Heel bewust.
Want zodra je een idee hardop uitspreekt, krijgt iedereen er ineens een mening over.
Waarom zou je dat doen?
Is dat wel verstandig?
En de kinderen dan?
Wat als het tegenvalt?
Allemaal begrijpelijke vragen.
Maar wij wilden eerst zelf ontdekken wat bij óns paste, zonder dat alle meningen, zorgen en beren op de weg van anderen er meteen tussendoor kwamen fietsen.
Niet iedere droom hoeft tenslotte meteen in een groepsapp. 😉
Dus ja. Voor anderen kwam Curaçao misschien behoorlijk uit de lucht vallen.
Maar voor ons niet.
Mensen zagen uiteindelijk het besluit.
Niet de jaren waarin onze ideeën over werk, geld, tijd en zekerheid langzaam waren gaan schuiven.
En nee, in 2020 dachten wij echt niet:
Weet je wat? Over een paar jaar wonen we op Curaçao.
Curaçao stond toen helemaal niet op een lijstje.
Maar achteraf denk ik wel dat in die periode ergens ruimte ontstond voor een vraag die we daarvoor misschien minder snel hadden gesteld:
Waarom eigenlijk niet?
Misschien had ik zekerheid verkeerd begrepen
Ik denk namelijk niet dat ik ooit ineens minder behoefte aan zekerheid heb gekregen.
Dat heb ik nog steeds.
Geef mij iets groots om te beslissen en ik maak met liefde een Excelbestand, vergelijk zes opties en bedenk alvast drie rampscenario’s. 😂
Alleen dacht ik vroeger misschien dat genoeg uitzoeken uiteindelijk zou betekenen dat je zeker wist dat iets goed zou aflopen.
En dát geloof ik niet meer.
Je kunt alles uitzoeken.
Rekenen.
Voorbereiden.
Advies vragen.
Scenario A tot en met F bedenken.
En dan kan het alsnog anders lopen.
Dat hebben we inmiddels vaak genoeg gezien.
Dus misschien zit de verandering voor mij niet in minder nadenken.
Maar in leren herkennen wanneer ik genoeg heb nagedacht.
Wanneer nog meer informatie niets wezenlijks meer verandert.
Wanneer je de belangrijkste risico’s kent.
Wanneer je weet waarom je iets wilt.
En wanneer je daarna gewoon een keuze moet maken zonder garantie op de afloop.
Dat laatste vind ik trouwens nog steeds niet altijd makkelijk.
Ik ben tenslotte maar gecalculeerd avontuurlijk. 😂
Later
Misschien ben ik daardoor ook anders gaan kijken naar het woord later.
Later gaan we reizen.
Later hebben we meer tijd.
Later gaan we genieten.
Later, als de kinderen groter zijn.
Later, als het huis is afbetaald.
Later, als we met pensioen zijn.
Natuurlijk moet je rekening houden met morgen.
Ik ga echt niet beweren dat iedereen vandaag zijn spaarrekening moet leegtrekken omdat morgen niet gegarandeerd is. Maar ik wil ook niet alles wat ik belangrijk vind automatisch naar later schuiven.
Want niemand weet hoeveel later hij krijgt.
Niet voor zichzelf.
En ook niet voor de mensen van wie hij houdt.
Dat betekent dus ook niet dat je morgen je baan moet opzeggen en een enkeltje Curaçao moet boeken.
Alsjeblieft niet. 😂
Ik stel mezelf alleen wat vaker de vraag:
Waarom moet iets wat ik belangrijk vind eigenlijk per se later?
De glazen bol 🔮
En dan is er nog zo’n prachtige vraag:
“Waar zie jij jezelf over vijf jaar?”
Bijna standaard bij sollicitaties en beoordelingsgesprekken.
Vroeger probeerde ik daar een verstandig antwoord op te geven.
Nu denk ik:
Geen flauw idee.
En ik vind dat eigenlijk wel prettig.
Want als iemand mij vijf jaar geleden had gevraagd waar ik vandaag zou staan, had ik dit nooit bedacht.
Curaçao niet.
Panama niet.
Shon niet.
Mijn plezier in klussen niet.
Mijn liefde voor schrijven niet.
De mooiste dingen stonden helemaal niet in mijn vijfjarenplan. En eigenlijk is dat hele idee van een glazen bol best grappig. We zouden hem waarschijnlijk allemaal willen hebben als erin staat dat het over vijf jaar fantastisch met ons gaat.
Maar stel dat diezelfde glazen bol vertelt dat je ziek wordt. Dat je iemand verliest. Dat je bedrijf failliet gaat.
Of dat je leven compleet anders loopt dan je had bedacht.
Wil je hem dan nog steeds?
Ik niet.
Misschien willen we helemaal niet weten wat de toekomst brengt. We willen vooral horen dat het goedkomt. We zoeken geruststelling.
En daar zijn we weer…
Tadaaa: zekerheid. 😂
Misschien is dít een betere vraag
Daarom vind ik tegenwoordig een andere vraag interessanter dan:
“Waar zie je jezelf over vijf jaar?”
Namelijk:
Waar word je nú blij van?
Waar krijg je energie van?
Wat zou je graag willen proberen?
En waarom zou dat per se pas over vijf jaar mogen?
Misschien begint iets nieuws gewoon op een willekeurige dinsdag.
Met een idee.
Een gesprek.
Een reis.
Een stuk gereedschap waarvan je drie maanden geleden nog niet wist hoe het werkte.
Of een blog waarvan je dacht dat alleen je moeder en een paar vriendinnen het zouden lezen. 😂
En over 5 jaar?
Geen idee.
Misschien wonen we nog op Curaçao.
Misschien wonen we weer in Nederland.
Misschien ergens heel anders.
Misschien zijn we op wereldreis.
Misschien loopt ons leven tegen die tijd op een manier die ik vandaag totaal niet kan bedenken.
En gek genoeg vind ik dat steeds minder erg.
Niet omdat ik nergens meer over nadenk.
Dat zou na dit hele verhaal ook een nogal ongeloofwaardige conclusie zijn. 😂
En ook niet omdat financiële zekerheid ineens onbelangrijk is geworden.
Ik zoek nog steeds uit.
Ik vergelijk nog steeds.
Ik reken nog steeds door.
Waarschijnlijk regelmatig langer dan noodzakelijk.
Maar misschien hoef ik ook helemaal niet te leren leven zonder behoefte aan zekerheid.
Misschien moet ik alleen leren herkennen wanneer ik genoeg weet. Wanneer ik heb gedaan wat ik kan doen.
En wanneer ik erop moet vertrouwen dat we de rest wel oplossen als het zover is.
Mijn zekerheid zit daardoor misschien ook iets minder in precies weten wat er gaat gebeuren.
En iets meer in wat er al is.
In ons gezin.
In Ferry en mij.
In familie en vrienden die niet ineens verdwijnen omdat er een oceaan tussen zit.
En in het vertrouwen dat we onderweg opnieuw keuzes mogen maken als iets anders loopt dan we hadden bedacht.
Dus nee. Ik heb zekerheid niet losgelaten.
Volgens mij heb ik haar alleen opnieuw gedefinieerd.
En waar we dan over vijf jaar zijn?
Dat zien we dan wel weer.
Ik heb geen glazen bol nodig.
Eigenlijk vind ik het veel te leuk om het nog niet te weten. 🌴❤️
Luistertip 🎧
Ravijn – Veldhuis & Kemper
“En om die te kunnen plukken moet je durven bang te zijn.”
Ontdek meer van Van hamsterwiel naar hangmat
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
Wat heb je je eigen proces van hoe jullie/jij in het leven staat weer mooi opgeschreven👍😘
Wat een prachtig verhaal!
😘