Ditjes, datjes en een beetje gedoe 🌴

17 augustus 2026

Na mijn vorige blog vol gedachten, patronen en zelfontdekking zal ik jullie vandaag niet opnieuw vermoeien met zware kost. 😉

Ik ga gewoon weer doen waar ik óók heel goed in ben:

vertellen wat we hier allemaal uitspoken.

Het is weer tijd voor ditjes en datjes. 😂🌴

Opa en oma weer terug naar Nederland

Maandagavond hebben we mijn ouders weer uitgezwaaid richting Nederland.

Altijd even een lastig moment. En ook een beetje dubbel. Want afscheid nemen is natuurlijk nooit leuk. Zeker niet voor de jongens, die wekenlang opa en oma om zich heen hebben gehad, samen dingen hebben gedaan, lekker zijn verwend en gewoon heel veel tijd met ze hebben doorgebracht.

Maar tegelijkertijd merkten mijn ouders én wij ook wel dat het na zo’n lange periode samen weer lekker is als iedereen z’n eigen ritme kan oppakken.

Zeven mensen, zeven wensen. Daar schreef ik al eerder over. 😉 Er waren uiteraard tranen. Maar ik merkte ook dat de jongens er deze keer alweer iets makkelijker mee omgingen dan de vorige keer. Blijkbaar krijgen we inmiddels een soort vast afscheidsprotocol.

Eerst even flink uithuilen. Dan iets lekkers te drinken erbij. En vervolgens een korte therapeutische familiesessie over wat allemaal leuk was, wat we nog gaan doen en vooral: wanneer zien we opa en oma weer?Werkt verrassend goed. 😂

En daarna komt meestal vrij snel:

“Mag ik weer met de Lego?”

“Mag ik nog even dit doen?”

“Mag ik dat pakken?”

En dan draait het leven gewoon weer door.

Ik blijf zelf trouwens altijd zo iemand die de vlucht volgt. Zodra ik zie dat het vliegtuig is opgestegen, denk ik aan de ene kant: fijn, alles gaat goed en op tijd.

En aan de andere kant: O ja. Nu zijn ze dus echt weg. Dan besef je ineens weer dat ze niet om de hoek zitten, maar gewoon bijna achtduizend kilometer verderop.

Maar goed.

Wij aten die avond gewoon lekker samen en begonnen langzaam ons eigen ritme weer terug te vinden.

Superhelden, popcorn en bloemenvaas-cola

De jongens hebben nog vakantie, dus er staan uiteraard nog een paar verzoeknummertjes op het programma.

Woensdag zijn we naar de Spider-Man film geweest.

Marvel doet het hier altijd goed. En als we dan toch gaan, nemen we graag de VIP-stoelen. Pootjes omhoog, languit, eten en drinken laten komen. Heerlijk.

De jongens hadden Oreo-popcorn, kaasballetjes en van die gigantische bekers drinken. Echt, die dingen hebben ongeveer het formaat van een bloemenvaas. Al betaal je volgens mij voor de helft gewoon voor ijs. 😂

De films hier zijn meestal Engels gesproken en Spaans ondertiteld. Voor Morris dacht ik in het begin nog: gaat dat wel lukken?

Maar Morris zelf ziet daar werkelijk geen enkel probleem in.

“Ik kijk gewoon naar de plaatjes en de mensen en ik ken al best veel Engelse woorden.”

En vervolgens kwam zijn analyse van vrijwel iedere superheldenfilm:

“Er is een schurk. Die doet iets gemeens. En dan moeten de superhelden hem uitschakelen.”

Tja. Daar valt eigenlijk weinig tegenin te brengen.

Ik denk dat Morris de volgende Marvel-film inmiddels ook prima in het Chinees kan volgen. 😂

Verder stond sushi maken nog op zijn verzoeklijstje. Dus dat hebben we van de week ook gedaan.

Zelf rollen. Zelf vullen. En uiteraard vooral zelf opeten.

Wij zien gewoon hout. Zij zien wapens. ⚔️

We hadden eigenlijk bedacht om in de tuin een verhoogd plateau voor Shon te maken. Zoiets had hij bij de rescue ook. Maar na bijna twee weken hier is één ding wel duidelijk: Shon bepaalt zelf wel waar hij wil liggen.

En dat is meestal gewoon bij ons. Onder de tafel. Onder de porch. Op de koele tegels. Als hij ons maar kan zien, is meneer tevreden.

Dus dat hele hondenplateau konden we voorlopig wel vergeten. Bleef er hout over. Wij zien dan: resthout.

Onze jongens zien blijkbaar automatisch: wapens. 😂

Voor je het weet wordt er getekend, gezaagd, geschuurd, geboord en geschroefd.

Zwaarden vooral.

Altijd zwaarden.

Ridderzwaarden.

Katana’s.

Samuraizwaarden.

En sinds One Piece ook alles wat enigszins onder piratenwapentuig valt.

Inmiddels weten ze trouwens behoorlijk goed hoe ze met het gereedschap moeten omgaan. Moet er ergens midden in een plank een uitsparing komen? Dan pakken ze eerst een houtboor, boren een gat en kan het zaagblad van de decoupeerzaag erin.

Bitje van de boormachine wisselen? Geen probleem.

Houtboor of steenboor? Ze weten het verschil inmiddels beter dan ik soms. 😂

Een zaagblad van de decoupeerzaag vervangen? Daar draaien ze hun hand ook niet meer voor om.

Boormachine.

Decoupeerzaag.

Tacker.

Lijmklemmen.

Schuurmachine.

Als het aan hen ligt, wonen we gewoon in de bouwmarkt. En eerlijk gezegd vinden ze een rondje bouwmarkt ook oprecht leuk.

Zolang alles voorzichtig gaat, de spullen goed vaststaan en ze weten wat wel en niet zelfstandig mag, vinden wij dat eigenlijk alleen maar mooi.

De kleine cirkelzaag bijvoorbeeld? Daar blijven ze vanaf. Daar moet papa of mama bij komen. En als ze zich niet aan de afspraken houden? Apparatuur inleveren. Heel simpel.

Pietje Precies

Lennox is trouwens echt Pietje Precies.

Uit de losse pols tekenen? Geen sprake van. 😂 Alles moet worden uitgemeten. En een katana heeft natuurlijk ook nog zo’n lichte kromming. Dus hoe krijg je die netjes op het hout?

Ik zei:

“Pak anders een lange pvc-buis. Die kun je een beetje buigen en dan trek je daar met potlood langs.”

Dat bleek precies het soort oplossing waar Lennox blij van wordt.

PVC-buis buigen.

Lijn trekken.

Andere kant hetzelfde.

Meten of het allemaal een beetje evenredig is.

En zo kom je zonder dure of ingewikkelde materialen toch een heel eind. Daarna wordt het zwaard uitgezaagd en begint het schuren.

We hebben zo’n grote bandschuurmachine die echt als een malle gaat. Het is een behoorlijk zwaar ding, dus eigenlijk wil je hem met twee handen vasthouden.

Klein praktisch probleem: iemand moet ook de knop ingedrukt houden. Normaal gesproken doen we dat dus met z’n tweeën. Eén bij de knop en één aan het schuren.

Alleen Lennox is Pietje Precies en zo’n zwaard is natuurlijk niet in vijf minuten geschuurd. En blijkbaar had meneer op een gegeven moment niemand meer die zin had om uren naast die knop te blijven staan. 😂

Oplossing?

Grote teen op de knop.

Twee handen vrij.

En schuren maar.

Ik kwam erbij en dacht: hoe verzin je het?

Maar goed, als je iets per se voor elkaar wilt krijgen, word je vanzelf vindingrijk. 😂

Creatief? Absoluut. Goedgekeurd door de afdeling Arbo & Veiligheid? Iets minder. 😂

We vonden ook nog een metaalspray, dus het blad kreeg meteen een mooie metaalkleur.

Daarna kwam Lennox weer met:

“Die verf die jullie voor de deuren gebruiken… mag die ook op mijn zwaard?”

Prima.

Dus inmiddels heeft het ding verschillende kleuren, een met lint gevlochten handvat en is meneer alweer bezig met het vervolgproject.

Een hoes.

En daarna moet er uiteraard ook nog een houten standaard komen waar het zwaard netjes op kan liggen.

Natuurlijk. 😂

Wat ik vooral zo leuk vind, is hoe lang hij ergens mee bezig kan blijven. Tuurlijk baalt hij ook weleens. Dan lukt iets niet. Dan raakt hij geïrriteerd. Dan loopt hij weg.

En dan vraag ik later:

“Wat wil je nou precies maken?”

Soms zeg ik ook gewoon:

“Zo gaat het niet lukken. Laat het even liggen.”

En dan komt hij na een tijdje toch terug.

YouTube erbij.

Nog een keer kijken.

Andere oplossing bedenken.

En uiteindelijk lukt het vaak alsnog.

Daar is hij dan zó trots op.

En terecht.

Mama, kijk uit met je handen

Over die bandschuurmachine gesproken… die gaat dus echt als een malle.

Ik kan het weten. 😂

Uiteraard waarschuw ik de jongens ongeveer zestien keer:

“KIJK UIT MET JE HANDEN.”

“NIET TE DICHTBIJ.”

“GOED VASTHOUDEN.”

“LET OP JE VINGERS.”

Raad eens wie vervolgens zelf een stuk van haar knokkel schuurt?

Juist.

Moeders.

Lekker pedagogisch sterk weer. 😂

Gloeiend joh. Bloed erbij.

En drie jongens die me aankijken met zo’n blik van:

Had jij ons niet net iets verteld over voorzichtig doen?

Ja.

Dank jongens.

Lekker uit je hoofd

Eigenlijk vind ik het vooral leuk om te zien hoe graag ze met hun handen bezig zijn.

Olivier zei laatst tijdens het schilderen van de drijfhoutjes:

“Ik vind dit echt relaxed.”

En dat snap ik heel goed. Als je creatief of praktisch bezig bent, zit je gewoon even wat minder in je hoofd.

Schilderen.

Koken.

Klussen.

Plantjes.

Iets bouwen.

Gewoon lekker bezig zijn en daarna zien wat je hebt gemaakt.

Olivier kan zich bijvoorbeeld helemaal verliezen in koken en recepten. Kookboeken doorlezen vindt hij oprecht leuk.

Morris heeft weer zo’n fantasie met Lego dat hij complete verbouwingen en hele verhalen uit zijn hoofd trekt.

En Lennox?

Die meet waarschijnlijk eerst nog drie keer na of zijn katana wel écht recht genoeg krom is. 😂

Ik ben ondertussen zelf natuurlijk ook nog bezig met mijn houtjes voor buiten.

In de grondverf.

Kleurtjes gekocht.

Want ja, er zijn natuurlijk nog ongeveer zevenentachtig belangrijkere klussen aan het huis.

Dus wat doen wij?

Precies.

Lekker de dingen waar we zin in hebben. 😂

Ondertussen bestaat de verbouwing ook nog

Voor iedereen die denkt dat het huis inmiddels helemaal af is:

hahaha.

Nee.

Maar binnen begint het er gelukkig echt behoorlijk op te lijken. Buiten gaat het werk ondertussen ook gewoon door. Gary is weer geweest om verder te schilderen.

Die mannen hebben hier inmiddels zoveel uren doorgebracht dat ze onderhand gewoon onder de categorie huisvriend vallen. Ze eten regelmatig mee. Weten waarschijnlijk waar alles ligt in ons schuurtje en zelfs in de buitenkeuken 🤣

En toen kwamen eindelijk de travertintegels voor het terras om het zwembad.

Besteld in maart.

Dus je denkt:

YES.

Eindelijk.

Blijdschap duurde ongeveer drie minuten.

Verkeerde tegels.

Wel travertin. Dat dan weer wel.

Maar allemaal randstukken met een gebogen kant voor rondom het zwembad. Daar hebben we er maar een paar van nodig. Dus ze kunnen weer retour. En dan gaan we weer kijken wanneer de juiste komen.

Ach ja.

De keuken is inmiddels trouwens wél op het eiland.

Dat is al winst.

Alleen Lars, die hem gaat installeren, vertrekt binnenkort een paar weken naar Nederland. Dus die keuken wacht rustig verder. Wij blijkbaar ook. We wachten sinds maart.Dan maakt een maandje extra ineens ook niet zoveel meer uit. 😂

Er zit nu een keuken in. We kunnen koken. Dus het komt wel.

Aqualectra: komt goed, komt goed

Aqualectra kwam inmiddels trouwens ook langs.

Na drie keer afzeggen. Dat op zichzelf voelde al bijna als een overwinning.

We hebben de elektra in het huis helemaal laten vernieuwen en de oude aansluitingen zitten nog aan de woning. Die willen we netjes naar een kastje bij de straat laten verplaatsen.

Kabels weg. Muur netjes. Buiten schilderen. Klaar.

Dachten wij.

Maar je voelt hem al aankomen.

Eerst keuring. Toen bleek dat we van twee meters naar één zijn gegaan.

Klopt.

Maar dat mocht blijkbaar niet zomaar. Iets met ampères, een verzwaring, aanvragen, keuren en labels in de meterkast.

Ik ben eerlijk gezegd ergens halverwege afgehaakt. Ik hoorde Ferry bellen met onze elektricien.

“Komt goed.”

“Ja, komt goed.”

En ik dacht:

Mooi. Dan komt het vast ooit goed. 😂 Een half jaar geleden kon ik me daar nog behoorlijk over opwinden. Nu denk ik steeds vaker: wat kunnen we vandaag wél doen?En daar richten we ons dan maar op.

De netcongestie van Curaçao 😂

En alsof het elektriciteitsverhaal nog niet gezellig genoeg was, kregen we vrijdag een bericht dat Aqualectra gecontroleerde afschakelingen ging doen.

De vraag naar stroom is momenteel enorm hoog en de beschikbare opwekking kan daar op sommige momenten niet tegenop.

Oftewel:

de Curaçaose versie van netcongestie.

Alleen dan bij bloedhitte. 😂

Het is de afgelopen dagen namelijk echt ontzettend warm. Van dat drukkende, plakkerige warm.

Weinig wind. Hoogseizoen. Hotels vol. En overal airco’s die staan te loeien.

Dus ja. We wisten dat bepaalde delen van het eiland een tijdje zonder stroom konden komen te zitten.

Prima. Twee uurtjes. Daar komen we wel doorheen.

Alleen bij ons werd twee uur uiteindelijk iets… langer.

Zondagochtend hadden we nog steeds nauwelijks stroom.

Sommige lampen deden een beetje iets. Sommige stopcontacten ook. De wifi niet. De koelkasten niet. En de airco’s al helemaal niet. En dan merk je ineens hoe ontzettend verwend je bent met zo’n airco. Want bij deze temperaturen zonder airco én zonder ventilator slapen?

Niet gezellig.

Vrijdag op zaterdag hebben we dus werkelijk beroerd geslapen.

Iedereen brak.

Plakkerig.

Warm.

Knorrig.

Heerlijk sfeertje. 😂

Zaterdag hadden we nog steeds maar minimale stroom.

Soms deed iets het.

Dan zette je ergens anders iets aan en hield dat eerste apparaat er weer mee op. Dus we begonnen al vrij snel in energiekeuzes te denken.

Willen we licht?

Of willen we de frituurpan?

Beide bleek nogal ambitieus.

Dus ja.

Op een gegeven moment stonden we gewoon in het donker te frituren.

Frituur aan.

Lampen uit.

Eten klaar?

Frituur uit.

Lampen weer aan.

Je wordt vanzelf creatief. 😂

Gelukkig hebben we een gasfornuis en gasoven, dus warm eten maken kon gewoon. En het kleine koelkastje in de buitenkeuken bleef het wonder boven wonder wel doen. Dus daar hebben we de belangrijkste bederfelijke spullen in gepropt.

Verder was het vooral:

opmaken wat er nog ligt. Geen boodschappen doen voordat we zeker weten dat we het ook weer koel kunnen houden.

Want bij deze temperaturen krijgt een koelkast die ruim een dag niet koelt vrij snel een eigen ecosysteem.

Zondagmorgen hadden we nog steeds geen normale stroom.

Toen toch maar Aqualectra gebeld.

“Jullie zouden inmiddels gewoon full power moeten hebben.”

Aha.

Dat hadden wij dus niet. Toen onze elektricien maar een bericht gestuurd. Of hij alsjeblieft toch op zondag even wilde komen kijken, want inmiddels naderden we de 48 uur zonder normale stroom en iedereen werd er langzaam een beetje gaar van.

En die lieve jongen stond rond de middag gewoon bij ons voor de deur.

Hij kreeg van ons alle vijf ongeveer een heldenontvangst. 😂

Een kwartiertje later:

probleem opgelost. Koelkast weer aan. Airco’s weer aan. Wifi. Lampen. Alles. Wat een geluk!

Blijkbaar was er door het af- en weer opschakelen ook bij ons thuis iets misgegaan.

Maar goed.

Hij had het gevonden en wij waren weer intens gelukkig met iets wat drie dagen daarvoor nog volkomen vanzelfsprekend was.

Stroom.

Elk nadeel heeft z’n voordeel

Het gekke is:

die hele stroomellende heeft ons ook nog iets opgeleverd.

Want wat doe je op zondagochtend als je nauwelijks elektriciteit hebt?

Opruimen.

De jongens mochten met frisse tegenzin de Lego weer sorteren. Kamers opgeruimd. De koelkast helemaal schoongemaakt. Dat was inmiddels ook wel nodig met al dat dooiwater en gesleep met eten. De buitenkeuken opgeruimd.

Alle zaagspullen, houtjes, verf, lintjes en ongeveer een halve zwaardfabriek weer verzameld.

Alles terug naar het schuurtje.

Want maken? Dat kunnen de jongens geweldig.

Opruimen? Ho maar. 😂

Overal ligt dan weer iets. Een stukje hout op het aanrecht.

Een schroef hier. Een verpakking daar.

Een bord naast de vaatwasser in plaats van erin. Volgens mij hoeft iedere ouder maar één keer diep adem te halen om precies te weten wat ik bedoel.

Maar goed.

Zondagmiddag hadden we dus weer stroom én een behoorlijk opgeruimd huis.

De airco’s gingen lekker vroeg aan.

En we hebben collectief besloten:

vanavond op tijd naar bed.

Een volledige nacht slaap.

Met airco.

Pure luxe. 😂

Shon de uitsmijter

En dan Shon. Shon is gewoon Shon. Een ontzettend relaxte, lieve hond. Overdag ligt hij het liefst in onze buurt.

Onder de tafel. Op de tegels.

Beetje kijken. Beetje slapen. Beetje controleren of iemand toevallig iets te eten laat vallen.

Maar komt er ’s avonds een onbekende langs het hek?

Een scooter?

Een fietser?

Iemand bij de poort?

Dan verandert meneer ineens in de uitsmijter.

Borst vooruit. Oren omhoog. Staart omhoog. En gáán.

Blaffend richting de poort.

Dan denk ik:

ja hoor vriend. Precies daarvoor wilden we je ook een beetje hebben. 😂

Hij heeft ook nog zo’n mooie zware blaf. Dus als je aan de verkeerde kant van het hek staat, ziet hij er ineens een stuk minder knuffelbaar uit.

En twee minuten later? Dan komt hij weer terug.

Ploft naast ons neer op de tegels. En kijkt alsof er werkelijk niets gebeurd is.

Als wij erbij zijn en er komt iemand binnen, is hij trouwens juist heel rustig.

Niet springen. Niet blaffen.

Alleen even kijken en snuffelen.

Prima.

Maar denkt hij dat er buiten iets verdachts gebeurt?

Dan laat hij duidelijk weten dat hij er ook nog is.

Ideaal eigenlijk.

Een lieve gezinshond met een bijbaan als uitsmijter.

Tot nu toe gaat het echt verrassend goed.

Dit was de reclamebreak 😂

Zo. Genoeg ditjes en datjes voor vandaag.

Ik hoop dat jullie ervan genoten hebben, want de volgende keer volgt er weer wat denkstof. 😂

Over zekerheid, keuzes, de toekomst en waarom onze verhuizing naar Curaçao voor de buitenwereld misschien behoorlijk uit de lucht kwam vallen, terwijl er bij ons achter de voordeur al jaren van alles aan het verschuiven was.

En vooruit… ook een beetje inside information. 😉 Over dingen die jullie aan de buitenkant misschien helemaal niet konden zien en waar ik mezelf toch weer een klein beetje blootgeef.

Voor nu waren het even zwaarden, stroomstoringen en Shon. De volgende keer trek ik jullie weer wat verder mijn hoofd in. 😂🌴❤️