Ik had nooit gedacht dat…

Over spannende keuzes, oude patronen en jezelf blijven verrassen.

14 augustus 2026

Laatst kwam ik deze uitspraak tegen op internet:

Luiheid doodt ambities.
Woede doodt wijsheid.
Angst doodt dromen.
Ego doodt persoonlijke groei.
Jaloezie doodt vrede.
Twijfel doodt zelfvertrouwen.

Of ik het overal mee eens ben?

Geen idee.

Maar één zin bleef de hele dag in mijn hoofd hangen.

Angst doodt dromen.

En ineens dacht ik…

Misschien is dat wel één van de grootste dingen die ik de afgelopen jaar heb geleerd.

Niet dat ik geen angst meer heb.

Integendeel.

Ik ben misschien wel één van de grootste twijfelaars die er bestaat. 😂

Ik vond emigreren spannend.

Ik vond het spannend om een huis op Curaçao te kopen.

Ik vond het spannend om midden in een verbouwing te gaan wonen.

Ik vond het spannend om met alleen vijf rugzakken door Midden-Amerika te reizen.

Ik vond het spannend om een hond uit een rescue te adopteren.

En eerlijk?

Ik vind het soms zelfs nog spannend om op ‘Publiceren’ te drukken als ik weer zo’n heel verhaal heb zitten typen.

Maar misschien vond ik één ding nog wel het spannendst:

Doen we hier als ouders eigenlijk wel goed aan?

We haalden onze kinderen weg uit hun vertrouwde omgeving. Weg van familie. Weg van vriendjes. Weg van alles wat ze kenden.

Ik denk dat iedere ouder zichzelf die vraag zou stellen.

Ik in ieder geval wel.

Ik ben dus helemaal geen durfal geworden.

Maar ik heb wel iets anders ontdekt:

dat spanning en enthousiasme verrassend dicht bij elkaar kunnen liggen.

Ik had nooit gedacht dat….

…ik klussen zó leuk zou vinden.

Vroeger dacht ik dat klussen vooral iets was wat moest. Nu kan ik er helemaal in opgaan. Iets bedenken, uitzoeken, proberen, soms drie keer opnieuw doen en uiteindelijk denken:

Ha! Toch gelukt.

Ik had nooit gedacht dat ik met plezier in een huis zou wonen waar nog lang niet alles af is.

Sterker nog: ik geniet misschien wel het meest van de weg ernaartoe.

Ik had nooit gedacht dat ik met vijf rugzakken op vakantie zou gaan.

Dat we door de jungle van Panama zouden lopen.

Dat ik apen in het wild zou zien.

Dat ik zou wildwaterraften.

Of dat ik zou ontdekken hoe ontzettend leuk Midden-Amerika eigenlijk is.

Ik had nooit gedacht dat ik zoveel plezier zou krijgen in het ontmoeten van nieuwe mensen. Dat ik nieuwsgierig zou worden naar andere culturen en een nieuwe taal zou willen leren.

En misschien wel één van de grootste verrassingen:

ik had nooit gedacht dat schrijven me zoveel energie zou geven.

Als ik schrijf over de verbouwing, beleef ik alles opnieuw.

Als ik schrijf over Panama, zit ik in gedachten weer midden in de jungle.

Als ik over Shon schrijf, verschijnt er vanzelf een glimlach op mijn gezicht.

En als ik schrijf over onze zoektocht naar een ander leven, vergeet ik soms gewoon de tijd.

Blijkbaar kende ik mezelf nog niet zo goed

Mensen vragen weleens hoe het is om te emigreren.

Maar als ik heel eerlijk ben, is de grootste verandering voor mij niet dat we naar Curaçao zijn verhuisd.

Ik heb vooral het gevoel dat ik mezelf opnieuw heb leren kennen.

Ik dacht altijd dat ik behoorlijk goed wist wie ik was.

Blijkbaar viel daar nog genoeg aan te ontdekken.

En dat begon eigenlijk al vóór Curaçao.

Zowel Ferry als ik zijn ons de afgelopen jaren steeds meer gaan verdiepen in persoonlijke ontwikkeling. Door veel te lezen, maar ook door met professionals te praten. Vooral om onszelf en bepaalde patronen wat beter te leren begrijpen.

Zelf ben ik me daarnaast gaan verdiepen in familiesystemen en bijvoorbeeld De Fontein.

Daardoor ben ik mezelf steeds vaker vrij simpele vragen gaan stellen:

Waarom doe ik eigenlijk wat ik doe?

Doe ik iets omdat het echt bij mij past, of omdat ik het altijd zo heb gedaan?

En waarom voelt iets soms als ‘zo hoort het’, terwijl ik er misschien helemaal niet gelukkig van word?

Ik begon steeds beter te begrijpen hoeveel we allemaal meenemen uit de gezinnen waarin we opgroeien.

Mooie dingen.

Liefde.

Waarden.

Tradities.

Humor.

Maar ook overtuigingen en patronen waarvan je soms helemaal niet doorhebt dat je ze hebt. Omdat ze voor jou gewoon normaal zijn. Totdat je ernaar gaat kijken.

Wat is eigenlijk van mij?

Dat vind ik misschien wel één van de interessantste vragen van de afgelopen jaren.

Hoe ben ik eigenlijk gevormd? Door mijn opvoeding. Door het gezin waarin ik opgroeide. Door de omgeving waarin ik leefde. Door ervaringen, verwachtingen en dingen die bij ons thuis gewoon heel normaal waren.

Niet goed of fout.

Gewoon: zo ging dat.

We worden allemaal gevormd door wat we zelf hebben meegekregen. En vervolgens geven we daar, vaak zonder dat we het doorhebben, weer iets van door.

Net zoals Ferry en ik dat nu bij onze jongens doen.

Olivier, Lennox en Morris krijgen óók overtuigingen van ons mee.

Over geld.

Over school.

Over werk.

Over relaties.

Over reizen.

Over geluk.

En over wat wij belangrijk vinden in het leven.

En misschien zitten ze over twintig jaar bij elkaar en zeggen ze:

“Nou pap en mam, dát hadden jullie ook wel even anders kunnen aanpakken.”

Grote kans zelfs. 😂

Wij weten tenslotte ook niet hoe alles uitpakt. We proberen het gewoon te doen met wat we nu weten.

Misschien is dat wel wat ik steeds beter leer: af en toe kijken wat nog bij me past en wat niet meer.

Niet alles wat je hebt meegekregen overboord gooien. Maar wel af en toe die rugzak openmaken. Wat wil ik graag meenemen? En wat mag er misschien uit?

Gewoon Marjolein

Na onze verhuizing gebeurde daarin nog iets bijzonders.

Ik ben geboren en opgegroeid in Elst. Mijn familie komt er vandaan en mijn (overgroot)opa en vader hebben er een bedrijf opgebouwd.

Veel mensen kennen mijn achternaam.

Ze weten wie mijn vader is.

Wie mijn opa was.

Waar ik vandaan kom.

Dat heeft me veel gebracht en daar ben ik dankbaar voor.

Maar er hoort ook iets anders bij.

Mensen hebben soms al een beeld van je voordat ze werkelijk weten hoe iets zit.

Niet eens altijd vervelend bedoeld. Het gebeurt gewoon.

Mensen kennen je familie, weten een stukje van je achtergrond en vullen de rest zelf in.

Hoe je bent opgegroeid.

Welke kansen je hebt gehad.

Waarom je bepaalde keuzes kunt maken.

Hoe dingen waarschijnlijk zijn gegaan.

Terwijl een buitenstaander natuurlijk nooit het hele verhaal kent: welke keuzes er zijn gemaakt, welke afwegingen daarbij hoorden en welke weg iemand zelf heeft afgelegd.

Pas na onze verhuizing merkte ik eigenlijk hoe fijn ik het vind om ergens te wonen waar bijna niemand dat verhaal vooraf al kent.

Hier ben ik gewoon Marjolein.

Niet de dochter van.

Niet de kleindochter van.

Niet iemand bij wie het verhaal alvast gedeeltelijk is ingevuld.

Gewoon ik.

En gek genoeg geeft dat ontzettend veel ruimte.

En onze jongens dan?

Dat vind ik misschien nog wel het spannendste onderdeel.

Want natuurlijk laten onze keuzes ook sporen bij hen achter.

Dat kan niet anders.

We hebben ze meegenomen naar Curaçao. Ze zitten op een andere school. Ze groeien op met andere culturen. Ze zien ons klussen, improviseren en dingen opnieuw proberen als het de eerste keer niet lukt. En ze ontdekken dat je iets nieuws mag proberen, ook als je niet zeker weet hoe het afloopt.

Misschien vinden ze daar later van alles van.

Dat mag.

Ik hoop vooral dat ze nieuwsgierig blijven naar zichzelf.

Niet dat ze moeten emigreren. Niet dat ze moeten reizen. Niet dat ze ondernemer moeten worden. En zeker niet dat ze hetzelfde leven moeten willen als wij.

Juist niet.

Ik hoop dat ze zichzelf later af en toe durven vragen:

Doe ik dit omdat ik dit graag wil?

Of omdat ik denk dat het zo hoort?

En misschien vervolgens hun eigen afslag nemen.

Ook als wij daar als ouders dan weer even aan moeten wennen. 😉

Van moeten naar steeds vaker willen

Nee, ons leven is niet ineens perfect.

Ferry werkt gewoon.

Er moeten rekeningen betaald worden.

Er is administratie.

Er zijn werkmannen.

Soms leven we tussen het gereedschap.

Soms zit alles tegelijk tegen.

En soms heb ik ook gewoon geen zin om iets te schilderen, schuren of uit te zoeken.

Maar onderaan de streep voelt het alsof we steeds meer bouwen aan een leven dat bij óns past.

Niet omdat alles af is.

Juist niet.

Misschien is dat wel één van de grootste verrassingen van de afgelopen jaar zelfs.

Dat we niet alleen naar Curaçao zijn geëmigreerd. Maar dat ik onderweg kanten van mezelf heb ontdekt waarvan ik helemaal niet wist dat ze er zaten.

En dan is er nog twijfel

Er stond nog een zin in dat rijtje waarin ik mezelf behoorlijk herkende:

Twijfel doodt zelfvertrouwen.

Die is misschien minstens zo raak.

Want iets spannend vinden is één ding.

Maar als je vervolgens eindeloos gaat twijfelen of je ergens wel goed genoeg voor bent, kun je jezelf uiteindelijk behoorlijk in de weg gaan zitten.

Dat merk ik bijvoorbeeld bij dit blog.

Toen ik begon met Van Hamsterwiel naar Hangmat dacht ik dat ik gewoon een leuk verslag voor familie en vrienden zou bijhouden.

Meer niet.

Maar ik ontdekte dat ik schrijven ontzettend leuk vind.

Dat ik er energie van krijg.

Dat ik achter mijn laptop kruip en soms ineens twee uur verder ben.

En inmiddels hoor ik steeds vaker:

“Marjolein, daar moet je iets mee doen.”

En eerlijk?

Dat vind ik misschien nog wel het spannendste van allemaal.

Want wie zit er nou eigenlijk op mijn verhalen te wachten?

Geen idee. 😂

Maar misschien hoef ik dat ook helemaal niet te weten.

Niet alles wat je probeert hoeft succesvol te worden.

Niet iedere hobby hoeft een verdienmodel te worden.

En niet ieder idee hoeft uiteindelijk ergens toe te leiden.

Soms mag je ergens gewoon aan beginnen omdat je nieuwsgierig bent.

Omdat je er blij van wordt.

Omdat je wilt ontdekken waar het uitkomt.

En als het uiteindelijk nergens uitkomt?

Dan heb ik onderweg in ieder geval ontzettend veel plezier gehad.

Dus voorlopig blijf ik gewoon schrijven.

Niet omdat het moet.

Maar omdat ik het ontzettend leuk vind.

En misschien is dát uiteindelijk wel één van mijn grootste ontdekkingen van de afgelopen jaar.

Niet alleen dat ik naar Curaçao durfde te verhuizen.

Maar dat je jezelf, ook als volwassene, nog steeds kunt verrassen.

En wie weet wat ik hier over een half jaar schrijf.

Misschien dat ons huis eindelijk zo goed als af is. Dat ik inmiddels een aardig woordje Papiamentu spreek. Of dat ik zowaar langer dan drie seconden overeind blijf staan op een kiteboard. 😂

Of misschien is er tegen die tijd alweer iets heel anders op ons pad gekomen waar ik nu nog geen idee van heb.

Eigenlijk vind ik dat laatste misschien nog wel het leukste.

En ik hoop dat ik die nieuwsgierigheid nooit meer kwijtraak. 🌴❤️