8 augustus 2026
De afgelopen dagen waren eigenlijk precies zoals het leven hier op dit moment een beetje gaat.
We ondernemen van alles, maar zijn ook veel thuis. Ferry werkt tussendoor gewoon door, mijn ouders zijn nog bij ons, de jongens hebben vakantie en ondertussen loopt het gewone leven natuurlijk ook gewoon verder.
Of nou ja… gewoon.
Met zeven mensen, een hond, werkmannen die af en toe binnenlopen en een huis dat nog steeds niet helemaal af is, is gewoon misschien niet helemaal het goede woord. 😄
En zeven mensen betekent natuurlijk ook zeven verschillende wensen, ideeën en ritmes.
Voor mijn ouders is dit vakantie. Voor ons is dit inmiddels thuis. Hier moet gewoon gewerkt worden, moeten boodschappen gedaan worden, administratie geregeld, moet de hond eten en staat er soms ineens weer een werkman voor de deur. En ondertussen willen we natuurlijk óók leuke dingen doen met elkaar.
De één wil graag op pad, de ander vindt een middag thuis juist heerlijk. De één staat vroeg op, de ander begint zijn dag liever wat rustiger. De kinderen willen best iets ondernemen, maar hoeven ook echt niet iedere dag van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat vermaakt te worden.
En eerlijk is eerlijk: met zeven mensen zo’n tijd onder één dak loopt dat soms heerlijk vanzelf en moet je soms ook gewoon een beetje zoeken naar wat voor iedereen werkt.
Maar juist daardoor zag onze afgelopen week er eigenlijk ontzettend afwisselend uit.
Dus pak er gerust een kop koffie bij, want dit wordt zo’n ouderwetse lange ditjes-en-datjes-blog. 😄 Ik neem jullie gewoon even mee in onze afgelopen week.
Nog een rondje drijfhout 🎨
Dinsdagochtend gingen we met z’n vijven weer drijfhoutjes schilderen bij Tugboat Beach.
Dat hadden we in april, toen mama hier ook was, al een keer gedaan op Lennox’ verjaardag. Dat was toen zó relaxed dat we dachten: waarom niet gewoon nog een keer?
Ferry moest werken en papa had niet zoveel met verf en plankjes. Die ging liever zijn kilometers maken.
Prima. Ieder z’n ding.
We hadden met de jongens afgesproken dat we lekker op tijd zouden vertrekken. Dat proberen we hier eigenlijk altijd te doen als we iets willen ondernemen.
Niet omdat ik ineens zo’n fanatieke ochtendmens ben geworden, maar omdat het op Curaçao gewoon handig is. Zeker als je gaat wandelen of iets anders buiten doet: vroeg beginnen en voor de grootste hitte weer klaar zijn.
Mijn vader heeft daar een iets ander vakantieritme in. Die slaapt graag wat langer uit, ontbijt rustig op zijn gemak en begint daarna aan zijn dag.
Wij zijn inmiddels een beetje andersom geprogrammeerd. ’s Avonds op tijd naar bed en ’s morgens lekker vroeg beginnen.
Alleen daarin zie je al: iedereen heeft zo zijn eigen tempo. Letterlijk. 😉
Rond kwart over negen waren we bij Tugboat Beach.
Er waren al behoorlijk wat duikers, maar bij de picknicktafels hadden we nog alle ruimte. Iedereen koos een plankje uit en ging aan de slag.
Na een uurtje zat alles bomvol.
Olivier maakte natuurlijk een bordje voor Shon.
Morris schilderde een schip met een zeemonster.
Lennox schilderde verschillende dieren.
Mama maakte een bordje met Elst, Willemstad en Vlissingen erop.
En ik? Ik schilderde een hangmat. Tja. Van Hamsterwiel naar Hangmat hè. Dan moet je je eigen merk ook een beetje bewaken. 😂
We hebben er echt tot begin van de middag gezeten. Schilderen, kletsen, kijken wat de rest ervan bakte en vooral nergens haast mee hebben. Heerlijk.
Daarna reden we naar één van onze favoriete broodjeszaken. Wij aten daar lekker een broodje en namen er meteen twee mee voor Ferry en papa.
Papa was ondertussen ergens in Willemstad aan het wandelen. Ferry had hem op de ene plek afgezet en wij konden hem later ergens anders weer opsporen.
Volgens mij heeft mijn vader tijdens deze vakantie inmiddels meer kilometers gemaakt dan wij allemaal bij elkaar. 🥾 😄
Eenmaal thuis hebben we eigenlijk niet zoveel bijzonders meer gedaan.
Een beetje zwemmen.
Aanrommelen.
Boodschappen.
Even samen naar de film 🎬
Aan het eind van de middag gingen Ferry en ik ons weer een beetje toonbaar maken.
Want wij hadden een avondje samen gepland.
The Odyssey.
Een film van bijna drie uur.
We konden kiezen tussen vijf uur ’s middags of negen uur ’s avonds.
Nou…
Drie keer raden. 😂
Wij trekken het allebei echt niet om tot twaalf uur ’s nachts in een bioscoop te zitten, dus om een uur of vier gingen we lekker weg.
Eerst samen een drankje en daarna de bioscoop in. We hadden VIP-stoelen geboekt. Dat klinkt overigens een stuk decadenter dan het hier is.
Voor ongeveer tien gulden per persoon – vijf euro – lig je bijna horizontaal in een enorme stoel en kun je tijdens de film gewoon eten en drinken bestellen.
Prima geregeld, als je het mij vraagt.
De film zelf was prachtig gemaakt. Ik houd sowieso wel van historische verhalen zoals Troy en Gladiator. Alleen toen mensen door iets te drinken ineens in varkens veranderen, raak je mij een beetje kwijt 🤨 Blijkbaar heeft fantasie bij mij ook gewoon een grens. 😂
Maar goed. We zaten heerlijk, hebben tijdens de film gegeten, daarna nog even samen iets gedronken en rond negen uur waren we alweer thuis.
Topavond.
En dan blijft het grappig dat je hier voor vijf gulden per persoon naar een gewone film kunt.
Als we volgende week met z’n vijven naar de bioscoop gaan, Spiderman staat op de planning, kost dat dus 25 gulden.
€12,50. Voor 5 personen.
Oké, er komt nog wat drinken bij. Maar gelukkig zijn wij niet van die mensen die per persoon een emmer popcorn ter grootte van een speciekuip nodig hebben. 😉
Allemaal op pad
Woensdagochtend gingen mama en ik samen een stadswandeling maken door Punda, Scharloo en Fleur de Marie.
Leuk om te merken dat we hier inmiddels wonen en toch nog steeds nieuwe verhalen en plekjes ontdekken.
Papa ging ondertussen weer wandelen en de jongens gingen mee op fiets en step. Dat is inmiddels een prima compromis gebleken. Opa kan kilometers maken en de jongens hoeven niet per se dezelfde kilometers op hun eigen benen af te leggen. 😂
Onderweg gingen er ook nog twee bollen ijs per persoon naar binnen, dus ik vermoed dat niemand heeft geklaagd.
Later die dag kwamen er weer werkmannen bij ons thuis. Ferry en ik bleven daarom thuis en mijn ouders gingen met de jongens naar het Colombiaanse marineschip dat in de Sint Annabaai lag. Je kon hier gratis aan boord voor een rondleiding.
Daarna hebben ze samen nog wat gegeten in Otrobanda. Ook leuk.
Mannen overboord 🚤 💦
Donderdag was het tijd voor een mannenochtend.
Ferry, papa en de jongens gingen een bootje varen op het Spaanse Water.
Mama en ik hadden dat allebei al eerder gedaan en ik moest sowieso naar de tandarts voor controle, dus wij sloegen deze ronde over.
De mannen huurden ook nog van die onderwaterscooters – van die dingen waaraan je je vasthoudt en die je door het water trekken – en er ging natuurlijk een vislijntje mee.
Voor de jongens helemaal geweldig.
Ondertussen zat ik dus bij de tandarts. Ook leuk. 😂Gelukkig was de uitslag wél leuk: alles zag er goed uit en voorlopig is er geen wortelkanaalbehandeling nodig.
Daarna zijn mama en ik samen naar het tuincentrum gereden. Een paar plantjes gekocht, thuis in potten gezet en verder gewoon een beetje aangerommeld.
Vol gas 🏎️
Want ’s avonds hadden we nog een verrassing voor de jongens.
Een paar weken geleden hadden Ferry en ik toevallig gezien dat er bij het stadion een tijdelijke buitenkartbaan was opgebouwd.
We hadden er bewust niks over gezegd.
Onze jongens hebben in Nederland al een paar keer gekart en vinden dat echt geweldig.
Dus ik had stiekem even contact opgenomen. Reserveren hoefde niet. De baan ging om vijf uur open en bleef tot elf uur ’s avonds open.
Wij dachten: dan gaan we gewoon meteen om vijf uur.
Kunnen we daarna nog ergens eten.
Nou…
Schot in de roos.
Het was fantastisch! 💨 🏁
Ik ben zelf ook de kart in gegaan, Ferry natuurlijk ook en mama was de enige die veilig vanaf de zijlijn heeft toegekeken.
Er waren ook duo-karts. Dus Ferry nam Morris een keer mee. Morris dacht volgens mij dat hij onderweg uit dat ding gelanceerd zou worden, maar ondertussen gierde hij het uit van het lachen.
Heerlijk.
En bij de laatste heat dacht Lennox ineens:
“Papa… mag ik ook een keer bij jou?”
Die wilde blijkbaar ook wel eens meemaken hoe hard papa eigenlijk reed.
Nou, die wist het daarna. 😂
Vlees aan een balk 🍽️
Na het karten hadden we allemaal trek.
We gingen eten bij een restaurant buiten het toeristische gedeelte waar verschillende mensen ons al over hadden getipt.
Een Colombiaans restaurant dat onder andere bekendstaat om zijn vleesspiezen.
Nou, dat wilden we natuurlijk weleens zien.
Het restaurant had een gezellige tuin met allemaal lampjes en het eten werd op een behoorlijk leuke manier geserveerd.
Lennox, Olivier en ik kozen een ossenhaasspies.
En die werd dus letterlijk aan een balk boven onze tafel gehangen.
Dat vond ik dan alweer een attractie op zich. 😄
De rest koos ook voornamelijk vlees, Morris vis, er was een saladebar en de porties waren behoorlijk.
We gingen in ieder geval niet met honger naar huis.
Daarna was het inmiddels laat genoeg geweest.
Thuis.
Airco aan.
Pyjama aan.
Bed in.
Klaar.
Eerst wandelen, daarna ontbijten
Vrijdagochtend stond alweer het tegenovergestelde programma op de planning.
Geen karts.
Geen motoren.
Gewoon wandelen door de zoutpannen.
En daarvoor gingen we wél vroeg.
Daar is namelijk nauwelijks schaduw te vinden en midden op de dag wil je daar echt niet voor je lol rondlopen.
Om kwart over acht reden we weg en rond half negen liepen we al tussen de zoutpannen.
We hadden thuis alleen even snel een ontbijtkoekje of banaan gegeten.
Want we hadden een plan. Na de wandeling gingen we namelijk terug naar onze favoriete broodjeszaak.
Papa had de vorige keer wel een broodje gekregen, maar dat hadden wij voor hem meegenomen. Nu mocht hij de zaak zelf ook even keuren. 😉
Lekker sapje erbij, goed broodje…
Kijk.
Dát vind ik dan een prima ontbijt.
En soms moet er gewoon administratie gebeuren
Eenmaal thuis gingen papa en mama nog een paar uurtjes met de jongens naar Piscadera.
Lekker zwemmen, vissen en er bleek ook nog een waterfiets beschikbaar te zijn.
Die waren dus ook weer lekker bezig.
En Ferry en ik?
Wij zaten achter de administratie.
Minder Instagramwaardig. Wel noodzakelijk. 😂
Inschrijving op Curaçao.
Zorgverzekering.
Tandarts.
Huisarts.
Dierenarts.
En nog ongeveer 346 andere dingen waarvan je pas ontdekt dat ze bestaan zodra je je hele leven van het ene land naar het andere probeert te verplaatsen.
Juist daarom was het eigenlijk heerlijk dat iedereen even weg was.
Even geen plannen.
Gewoon samen zitten en dingen afvinken.
En daarna eten maken.
Want uiteindelijk moet er ook gewoon gegeten worden.
Iedereen op z’n eigen tempo
’s Avonds bleven we lekker thuis.
De jongens en oma speelden met Shon en een tennisbal in de tuin. Shon rende alsof zijn leven ervan afhing.
Ferry en ik speelden een potje pool.
Papa zat eerst lekker met zijn krant en kwam later bij de pooltafel staan.
En uiteindelijk speelde hij nog wat potjes met Ferry.
Eigenlijk niks bijzonders. Maar juist dat vind ik steeds fijner. Want met zeven mensen onder één dak merk je natuurlijk dat iedereen zijn eigen ritme heeft.
De één staat vroeg op.
De ander slaapt graag wat langer.
De één wil eropuit.
De ander vindt thuis rommelen heerlijk.
Ferry moet tussendoor gewoon werken.
Wij moeten administratie regelen.
De jongens willen soms gewoon zwemmen, spelen of helemaal niks.
En ja, soms schuurt dat ook een beetje. Niet iedereen vindt hetzelfde leuk. Niet iedereen heeft op hetzelfde moment behoefte aan gezelligheid. En dat hoeft volgens mij ook helemaal niet. We hoeven niet iedere dag met z’n zevenen in polonaise over Curaçao te trekken om te kunnen zeggen dat we het leuk hebben gehad. 😉
Soms is het juist fijn als iedereen even zijn eigen ding doet. En daarna kom je vanzelf weer bij elkaar.
Aan tafel. Bij het zwembad. Of rond de pooltafel.
En hoe gaat het eigenlijk met Shon? 🐾
Tussen al die uitstapjes, wandelingen, werkmannen en broodjes door is Shon inmiddels alweer ruim een week bij ons.
Waar blijft de tijd?
En ik durf het bijna niet hardop te zeggen, want je zult zien dat ik het dan meteen jinx…
Maar het gaat bijna beangstigend goed. 😂
Natuurlijk moet hij nog van alles leren.
Als iedereen binnen is, wandelt hij soms toch even achter ons aan naar binnen. Niet eens om ondeugend te doen, maar volgens mij vooral met een blik van:
“Hallo? Waar is iedereen gebleven?”
En geef hem eens ongelijk. Voor hem is álles nieuw. Een nieuw huis. Nieuwe mensen. Nieuwe geluiden. Nieuwe regels. Een enorme tuin waar hij ineens vrij rond kan lopen. En dan moet hij ook nog begrijpen dat wij wél over die drempel naar binnen mogen en hij niet.
Toch heeft hij het verrassend snel door. Als we hem terugsturen, draait hij eigenlijk gewoon weer om. En als wij eenmaal onder de porch zitten, ploft hij er gezellig bij.
Precies zoals we gehoopt hadden. Lekker bij ons zijn, als gezinshond.
En inmiddels hebben we ook ontdekt dat onze vriendelijke goedzak toch nog een andere versnelling heeft.
Vooral ’s avonds. Dan is hij ineens een stuk alerter. Loopt er iemand langs het hek of staat er iemand bij de poort, dan komt er uit die hond een behoorlijk indrukwekkende, zware blaf.
Borst vooruit.
Oren omhoog.
Staart omhoog.
En ineens staat daar niet meer alleen onze lieve Shon, maar toch ook een behoorlijk imposante hond waarvan ik me kan voorstellen dat je aan de andere kant van het hek denkt:
“Laat maar. Ik loop wel even door.” 😂
En dat is eigenlijk precies wat we hoopten. Geen hond die de hele dag overal tegenaan staat te blaffen. Maar wel eentje die lekker relaxed bij ons ligt en wakker wordt zodra er iets bij de poort gebeurt.
Zijn ene officiële taak binnen dit gezin heeft hij dus inmiddels ook begrepen. 😉
En dan mama.
Mama is bepaald geen hondenheld. Dus ik was heel benieuwd hoe dat zou gaan. Maar zelfs daar zien we iedere dag iets veranderen.
Inmiddels houdt ze Shon gewoon aan de riem als de poort open moet. Geeft ze hem eten. Gooit ze een balletje met hem. Praat ze gezellig tegen hem. En — houd je vast — ze heeft zelfs al twee keer vrijwillig een drolletje uit de tuin geschept.
Nou. Als dát geen acceptatie is, weet ik het ook niet meer. 😂
Shon helpt daar zelf natuurlijk ook behoorlijk aan mee. Als hij haar ’s morgens weer ziet, komt hij rustig kwispelend naar haar toe.
Geen gespring. Geen geblaf.
Gewoon even:
“Goedemorgen oma, daar ben je weer.”
En weer door.
Hij lijkt heel goed aan te voelen hoe hij met iedereen om moet gaan.
Met de jongens kan hij lekker achter een tennisbal aan door de tuin. Bij ons komt hij gezellig liggen.
Ik merk ondertussen ook dat er echt een band begint te ontstaan. Als we een paar uurtjes weg zijn geweest, staat hij ontzettend blij op ons te wachten.
Niet hysterisch.
Maar gewoon met die enorme kwispelstaart, een beetje tussen iedereen door dartelend alsof hij wil zeggen:
“Ha! Daar zijn jullie weer!”
En zodra iedereen weer zit, is het goed.
Dan ploft hij erbij neer.
Ik durf het bijna niet te zeggen…
Maar tot nu toe hebben we gewoon een soort modelhond getroffen.
Don’t jinx it. 😂
Want natuurlijk weten we ook dat hij pas net bij ons is. Hoe vertrouwder hij zich voelt, hoe meer zijn echte karakter waarschijnlijk nog tevoorschijn komt. Misschien wordt hij straks ook nog wat brutaler en probeert hij heus wel uit waar de grenzen liggen.
Dus blijven we gewoon consequent met de afspraken die we vanaf het begin hebben gemaakt.
Niet naar binnen.
Rust onder de porch.
Spelen doen we in de tuin.
En verder vooral heel veel duidelijkheid.
Rust, ritme, regelmaat en af en toe doen alsof je zelf precies weet waar je mee bezig bent. 😂
Maar voor nu? Voor nu zijn we vooral ontzettend blij met hem. Het voelt steeds minder alsof er een hond bij ons is komen wonen. En steeds meer alsof Shon gewoon bij ons hoort.
Nog één weekend
En nu is het alweer weekend.
Papa en mama beginnen langzaam hun spullen weer bij elkaar te zoeken voor de terugreis maandag.
Vanavond gaan we nog naar een restaurantje aan een strand waar de jongens opa heel graag mee naartoe willen nemen. Mama kent het al van april.
Gewoon zo’n gezellig tentje aan het water met gekleurde picknicktafels. Geen gedoe. Precies leuk.
Morgen hebben Ferry en ik nog een paar uurtjes samen. Wat we gaan doen? Geen idee. En eigenlijk maakt dat me ook helemaal niks uit. 😉 Gewoon even met z’n tweeën. Geen:
“Mama?”
“Mamaaaaa?”
“Papaaaa?”
😂
Even niemand die iets nodig heeft.
En maandag vliegen opa en oma weer terug naar Nederland.
Waar ze volgens mij momenteel ook weinig reden hebben om over het weer te klagen, want daar staat inmiddels zowaar een flinke dosis tropisch zomerweer op ze te wachten. Dus eigenlijk nemen ze Curaçao gewoon een beetje mee naar huis.
En wij? Wij pakken daarna ons eigen ritme weer op.
Tot de volgende ditjes en datjes.
Wordt vervolgd, hier op het eiland. Ayo! 🙋♀️🌴❤️
Ontdek meer van Van hamsterwiel naar hangmat
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
Weer een leuk verhaal. Panama was ook te gek. Tikkeltje jaloers hoor. Maar gezonde jaloersheid. Als ik ooit weer terug kom in m’n volgende leven. Wil ik DIT ook. Fantastisch. Oké oké. Soms klinkt t leuker dan dat t is. Maar ja je moet er wel zelf een feestje van maken he. Soms met. En soms zonder slingers. Dus ik blijf door dromen. En vaar een beetje mee op jou fantastische avonturen. Dank daarvoor. natuurlijk maakt t ook leuker omdat ik jullie ken. En t inside formation is. Yesssss.