Een warm welkom… voor ons én voor Shon 🐾🌴

3 augustus 2026

Nog maar net terug uit Panama en het voelde alsof het volgende avontuur alweer begon.

Toen we op Hato landden, stonden mijn ouders ons al op te wachten. Dat was eigenlijk best bijzonder. Mijn moeder hadden we vlak voor Panama nog gezien, maar mijn vader inmiddels al een half jaar niet meer.

De jongens hadden er ontzettend naar uitgekeken om opa weer te zien. Niet eens voor een groot programma, maar juist voor de gewone dingen. Samen ons huis laten zien, een duik nemen in het zwembad, een rondje over het eiland rijden en gewoon weer even bij elkaar zijn.

En eerlijk… hoe geweldig Panama ook was, het voelde ook gewoon heel fijn om weer thuis op Curaçao te zijn.

Maar er was nóg iets waar de jongens al weken naar uitkeken.

Shon.

Daar ging hij dan…

Vrijdagochtend was het eindelijk zover.

Olivier, Ferry en opa stapten in de auto om Shon op te halen.

Hij stond ons al enthousiast op te wachten, zonder enig idee dat hij die dag een enkeltje naar zijn nieuwe thuis zou maken.

En eerlijk?

Dat vond ik best spannend. Niet het ophalen. Maar de eerste nacht. Overdag is Shon de rust zelve.

’s Avonds wordt het hier lekker koel en dacht ik ineens:

“Straks verandert hij in een soort nachtelijke sloopkogel…”

Je kent het wel.

Dan zie je in gedachten al een half aangevreten loungeset, verdwenen slippers en een hond die midden in de nacht de tuin bewaakt alsof hij in een actiefilm meespeelt.

Ik geef het eerlijk toe…

Ik ben die eerste nacht zelfs twee keer heel voorzichtig uit bed gegaan om stiekem door de shutters naar buiten te gluren. Lag hij nog rustig? Of was hij ondertussen op patrouille door de tuin?

Gelukkig…

Hij lag gewoon heerlijk te slapen. De tweede nacht sliep ik zelf alweer een stuk beter. En inmiddels merken we dat Shon steeds meer ontspant en zijn plek begint te vinden.

Een nieuw gezinslid vier je natuurlijk! 🐾🎂

Vrijdag was niet alleen de dag dat Shon thuiskwam. Het voelde eigenlijk ook een beetje als een verjaardag. Mijn moeder kwam met een leuk idee.

“We halen gewoon een lekker taartje om te vieren dat Shon er is!”

En eerlijk… dat vonden we eigenlijk meteen een leuk plan. Dus terwijl Shon een heerlijk groot bot kreeg om uitgebreid op te knagen, zochten wij allemaal een gebakje uit.

De jongens hadden er al zo lang naar uitgekeken dat het eigenlijk vanzelf voelde om er een klein feestje van te maken.

En volgens mij was Shon minstens zo blij met zijn bot als wij met onze taartjes. 😄

Slimmer dan we dachten

Vanaf het begin hebben we één duidelijke regel.

Shon blijft buiten.

Met alle deuren open is dat natuurlijk even wennen. Af en toe loopt hij uit enthousiasme toch achter ons aan. Maar een simpele “Hup, terug!” begrijpt hij inmiddels verrassend goed.

En waar Shon is…

…is Olivier.

Water verversen. Voer regelen. Commando’s aanleren. Uitzoeken wat een hond eigenlijk allemaal mag eten. Nee… hij krijgt hier geen biefstuk voorgeschoteld. 😉We zijn wel een beetje aan het ontdekken welk vers vlees hij lekker vindt en wat goed voor hem is. Het is mooi om te zien hoeveel verantwoordelijkheid Olivier daarin pakt.

De grootste verrassing? 💩😂

Ik moet eerlijk bekennen…

Waar ik misschien nog wel het meest tegenop zag?

Hondenpoep.

We hebben een flinke tuin en ik zag ons al iedere ochtend op een soort speurtocht gaan.

“Waar ligt de verrassing vandaag?”

Maar laat Shon nou zelf een veel beter plan hebben bedacht. Hij heeft gewoon één vaste boom uitgekozen.

Iedere dag. Hetzelfde plekje. Serieus. 🥳

Ik hoef alleen nog maar even bij die ene boom te kijken en daar ligt zijn “cadeautje”. Je kunt me oprecht niet blijer maken. Dat scheelt een dagelijkse zoektocht door de hele tuin. Goed gedaan, Shon! 🐾

Lekker aanrommelen

Terwijl Shon aan zijn nieuwe thuis went, pakken wij langzaam ons eigen ritme weer op.

Ferry is alweer aan het werk, de verbouwing wordt weer opgestart en de jongens genieten nog volop van hun zomervakantie.

We zijn met opa en oma al 2 middagen naar Playa Piscadera geweest. Geen groot programma. Gewoon handdoekje uitrollen, zwemmen en een beetje aanrommelen.

Totdat Lennox ineens heel enthousiast kwam aanrennen met een bekertje.

“Kijk mam! Zeeglas!”

Voor wie het niet kent: dat zijn stukjes glas die jarenlang door de zee zijn geslepen, waardoor ze helemaal glad worden. Net kleine gekleurde kiezelsteentjes.

Voor we het wisten zaten we met z’n allen, half in de branding, therapeutisch naar zeeglas te zoeken.

Opa maakt ondertussen geregeld zijn wandeling. Inmiddels gaat Olivier regelmatig mee… op zijn elektrische step. Heel sportief ziet dat er dus niet uit. 😄

Mijn vader grapte al:

“Als die batterij bijna leeg is, weet hij niet hoe snel hij weer thuis moet komen.”

Verder zijn we nog naar Shete Boka geweest, waar de golven met veel geweld tegen de rotsen beukten. Daarna lekker geluncht bij Playa Forti. Ook hebben we al lekker gegeten met elkaar bij Jan Thiel gereden en het centrum van Willemstad aan de Sint Annabaai.

En ja…

Curaçao blijft Curaçao.

Zelfs midden in het hoogseizoen bleken op zondag gewoon alle winkels dicht.

Ach…

Ook dat hoort erbij. Ik geef de winkeliers groots gelijk 😉

En Morris?

Die loopt inmiddels al dagen rond met zijn luiaardmuts uit Panama.

Restaurant?

Muts op.

Thuis?

Muts op.

Bijna naar bed?

Nog steeds muts op.

Volgens mij gaat dat souvenir voorlopig nergens meer naartoe.

Thuis

We zijn nog maar een paar dagen terug. Maar het voelt alsof we alweer een tijdje thuis zijn. Misschien is dat wel het mooiste gevoel.

Panama heeft ons enorm verrast. Maar thuiskomen op Curaçao voelde minstens zo goed. En met Shon erbij voelt het alsof ons gezin weer een stukje completer is geworden.

De komende dagen hebben we gelukkig nog genoeg leuke dingen op de planning staan. We willen nog samen een rondje zoutpannen doen, drijfhoutjes schilderen, bootje varen en een lekker broodje eten en een verse smoothie halen bij een paar van onze favoriete plekjes op het eiland.

Ferry en ik willen ook nog graag samen naar de film The Odyssey. Een mooi moment voor opa en oma om lekker een avondje met de jongens thuis te zijn.

En verder?

Verder zien we wel wat de komende week ons brengt.

Dat is misschien wel het fijne van ons leven hier. Niet alles hoeft volgepland te zijn.

Wordt vervolgd… Ayo! 🌴🐾