Alles leuk hier. Alleen jullie wonen verkeerd. 😂❤️

28 augustus 2026

Van de week zat ik buiten. De jongens lagen op bed, het huis was rustig en ik zette een muziekje aan.

Nederpop.

Beetje luisteren. Beetje voor me uit kijken. Niks bijzonders. Tot er zo’n liedje voorbij kwam. Je kent ze wel.

Zo’n liedje waarbij de eerste paar tonen blijkbaar genoeg zijn om ergens in je hoofd een la open te trekken waarvan je zelf niet eens meer wist wat erin zat.

En hoppa.

Daar gingen we.

Vriendinnen.

Avonden samen.

Vakanties.

Feestjes.

Gesprekken.

Volslagen onzin waar we waarschijnlijk alleen zelf nog om kunnen lachen. En ineens kreeg ik het te kwaad. Niet een paar waterige ogen en daarna weer door.

Nee. Gewoon huilen.

En toen ik eenmaal begon, hield het eigenlijk ook niet meer zo goed op. De rest van de avond bleef het hoog zitten. Zo’n brok in je keel waarvan je denkt:

Volgens mij moet ik gewoon even goed doorjanken en dan is het eruit.

Nou. Dat duurde dus even. 😂

Daar zat ik dan. Buiten op Curaçao. Warme avond. Muziekje aan. Kinderen lekker op bed. En ik maar janken. Ik heb me ook helemaal niet groot gehouden. Waarom zou ik? Soms is het eigenlijk best lekker om gewoon even in je eentje te huilen.

Niemand die vraagt wat er is.

Niemand die zegt dat het wel goedkomt.

Niemand die je probeert op te vrolijken.

Gewoon zitten, luisteren en even laten komen wat er blijkbaar uit moest. En volgens mij was dit de eerste keer sinds we hier wonen dat het gemis me echt zo overviel.

Ik mis jullie. Niet Nederland.

En dat is misschien nog wel het gekke. Want ik wilde helemaal niet weg hier. Nog steeds niet.

Ik zat daar juist op een plek waar ik ontzettend graag ben. Ik ben blij met ons huis. Met het eiland. Met de warmte. Met het leven waarvoor we hebben gekozen.

Het was niet dat ik dacht: Ik wil terug.

Ik dacht eigenlijk: Ik wil dat jullie hier zijn ❣️

Dat leek me op dat moment verreweg de makkelijkste oplossing. 😂 Gewoon hoppa allemaal deze kant op.

Het liefst bij mij in de wijk. Beetje verspreiden over Emmastad. Prima.

Zon. Zee. Strand.

Ik zie werkelijk het probleem niet. 😉 En volgens mij zoeken ze hier nog genoeg mensen ook.

Juffen kunnen ze gebruiken.

Mensen in de zorg.

HR.

Toerisme draait op volle toeren.

Kom op dames. Er moet toch ergens iets tussen zitten. 😂

Ik denk graag mee.

Eén liedje en die hele kast flikkert open

Het gekke was trouwens dat ik helemaal niet alleen maar verdrietige dingen voor me zag.

Juist niet.

Ik zag vooral hoeveel we samen hebben meegemaakt.

Avonden uit.

Weekendjes weg.

Sauna dagjes.

Volleybalwedstrijden.

Vakanties.

Skivakanties — waarbij ik eerlijkheidshalve moet zeggen dat vooral de après-ski opvallend scherp in het geheugen is blijven hangen. 😂

De grappen onder werktijd waarvan waarschijnlijk niemand anders begreep waarom ze zo grappig waren.

Wandelingen na het eten.

Etentjes.

Avonden die later eindigden dan gepland.

En ondertussen gebeurde gewoon het leven.

Geboortes.

Huwelijken.

Scheidingen.

Nieuwe liefdes.

Kinderen die opgroeien.

Banen die veranderden.

Huizen.

Verdriet.

Feestjes.

En alles wat daar tussendoor zat.

Iedere vriendin heeft daarin ook weer haar eigen plek. Met de één heb ik jarenlang ontzettend veel gelachen. Met een ander kan ik uren praten. Met sommigen spraken we juist als gezinnen af. Met vriendinnen die dichtbij woonden liep ik ’s avonds na het eten nog even een rondje. De één zag ik veel vaker dan de ander.

En sommige vriendschappen veranderden in de loop van de jaren gewoon mee met onze levens. Dat is ook logisch.

Maar als je iemand twintig of soms dertig jaar kent, heb je samen inmiddels een behoorlijk archief opgebouwd.

En blijkbaar heeft muziek daar ergens de sleutel van. Eén liedje en die hele kast flikkert open. 😂

En soms gebeurt het andersom

Soms ben ik gewoon hier en krijg ik ineens vanuit Nederland een filmpje of geluidsfragment toegestuurd.

Een vriendin die ergens is waar nét dat ene nummer wordt gedraaid. Een liedje waar een herinnering aan vastzit. Of iets waarvan zij blijkbaar meteen denkt: Marjolein.

En daar moet ik dan meestal juist ontzettend om lachen. Ik vind dat zó leuk. Omdat ik er niet bij ben en ze me er toch heel even bij halen.

Alsof ze zeggen: Hoor je? Deze is ook nog steeds van ons.

En dan zit ik hier aan de andere kant van de oceaan met mijn telefoon in mijn hand te lachen om iets waar zij op dat moment staan te feesten.

Dat vind ik fijn.

Blijkbaar werkt die muziek dus gewoon twee kanten op. Zij horen daar een liedje en denken aan mij. Ik hoor hier een liedje en zit vervolgens een halve avond te janken om hen. Lekker evenwichtig. 😂

Het kon gewoon

Misschien zit het gemis ook helemaal niet in hoe vaak we elkaar vroeger zagen.

Want laten we eerlijk zijn: in Nederland zaten onze agenda’s ook gewoon ramvol.

Werk. Kinderen. Sport. Verjaardagen. School. Gezinnen. Alles.

Met sommige vriendinnen zag ik elkaar regelmatig.

Met andere veel minder.

En vriendinnen die honderd kilometer verderop woonden zag ik soms effectief maar twee of drie keer per jaar. Als je het heel plat bekijkt, zou je dus kunnen zeggen: Nou Marjolein, zoveel is er helemaal niet veranderd. Maar dat is het dus wel. Want toen kon het gewoon. Als ik iemand echt wilde zien, stapte ik in de auto.

Een uur. Anderhalf. Desnoods twee. En dan was ik er.

Misschien deden we dat vervolgens maanden niet. Maar het kón.

Even koffie. Na het eten een rondje lopen. Samen eten. Met de gezinnen afspreken. Een avondje weg. Of gewoon ergens voor de deur staan als dat op dat moment nodig was.

En volgens mij was dát wat me die avond ineens zo overviel. Niet eens dat ik mijn vriendinnen nu veel minder zie. Maar dat ik niet meer zomaar naar één van hen toe kan.

Geen enkele woont nog op een uur rijden. Of twee.

Er moet tegenwoordig voor iedereen een vliegtuig aan te pas komen. Best onhandig. 😂

Gelukkig bestaat de voice memo

Want ondanks die afstand heb ik me hier eigenlijk nog geen moment echt alleen gevoeld. Gelukkig maar.

We appen. Sturen voiceberichten. FaceTimen. Bellen.

En soms lukt dat bellen iets té goed en hangen we twee of drie uur later nog steeds aan de telefoon.

Dan is er inmiddels ongeveer een complete therapiesessie, roddelrubriek, opvoedkundig overleg en relatie-evaluatie voorbij gekomen. 😂

En daarna leggen we de telefoon neer en gaan we gewoon weer verder. Eigenlijk pakken we onze gesprekken steeds weer op waar we gebleven waren.

En dat vind ik misschien nog wel het bijzonderste: dat iemand bijna 8.000 kilometer verderop kan zitten en het tijdens zo’n gesprek soms helemaal niet zo voelt.

Tot je diegene gewoon even wilt vastpakken. Want FaceTime knuffelt voor geen meter. 🤣

Want ík ben degene die wegging

En misschien zit daar bij mij ook nog iets anders.

Ik ben degene die is weggegaan. Zij niet. Ik.

Niet uit hun leven. Maar wel fysiek.

En ik merk dat ik daarom zelf ook mijn best wil blijven doen. Zeker nu de zomervakantie voorbij is, heb ik eigenlijk iedereen alweer even een berichtje of voice memo gestuurd. Gebeld. Of in ieder geval geprobeerd te bellen.

Niet omdat mijn vriendinnen dat van mij eisen. Integendeel. Ik weet wat ik aan ze heb.

Maar omdat ík niet wil dat 8.000 kilometer uiteindelijk ook afstand in een vriendschap wordt.

Soms voel ik me daar zelfs een beetje schuldig over. Niet over onze keuze om hierheen te gaan. Maar wel omdat ik weet dat ik er soms niet bij kan zijn. Zij zijn niet verder bij mij vandaan gaan wonen. Dat heb ik zelf gedaan.

Dat voelde ik bijvoorbeeld heel sterk toen mijn vriendinnen voor ons vertrek een high tea voor mij organiseerden. Iedereen had moeite gedaan. Tijd vrijgemaakt. Dingen geregeld. Speciaal voor mij. En ergens dacht ik toen ook: Jullie doen dit allemaal voor mij en vervolgens ben ík degene die straks in dat vliegtuig stapt. Daar kan ik nog steeds een beetje een brok van krijgen.

Nieuwe mensen zijn geen vervanging

Ondertussen leren we hier gelukkig steeds meer mensen kennen. En dat vind ik hartstikke leuk.

Via school. Via de kinderen. Via mensen die hier werken. Via iemand die je ergens toevallig spreekt.

Een stadswandeling wordt een snorkelmiddag.

Een snorkelmiddag wordt ineens een uitnodiging om mee te zoeken naar zeeschildpaddennesten.

Zo rollen er langzaam nieuwe mensen ons leven in.

En wat me opvalt, is dat gesprekken met andere mensen die geëmigreerd zijn soms verrassend snel wat dieper gaan. Je hoeft namelijk niet zoveel uit te leggen. Je zegt één ding over familie of vrienden in Nederland en iemand begrijpt het.

Bijna iedereen heeft wel iemand ver weg zitten.

Ouders. Kinderen. Broers. Zussen. Vrienden.

En bijna iedereen kent dat dubbele gevoel. Heel graag hier zijn en tegelijkertijd mensen van daar missen.

Dat schept iets.

En ik hoop natuurlijk dat hier ook weer hele mooie vriendschappen ontstaan.

Maar mijn vriendinnen in Nederland vervangen?

Nee.

Dat kan helemaal niet.

Misschien hebben de jongens hetzelfde

En terwijl ik daar zat, moest ik ook aan onze jongens denken. Want zij hebben het hier naar hun zin.

Gelukkig.

Ze gaan naar school. Maken nieuwe contacten. Zwemmen. Klooien. Sporten komen weer op gang.

Maar hun vriendjes in Nederland zijn natuurlijk niet ineens verdwenen. Die horen nog steeds bij ze.

Ze gamen samen. FaceTimen. Sturen elkaar berichten. En misschien werkt het bij hen uiteindelijk precies hetzelfde.

Je kunt het hier ontzettend leuk hebben en je vriendjes daar missen. Je kunt nieuwe vrienden maken zonder dat oude vrienden minder belangrijk worden. Het één hoeft het ander helemaal niet te vervangen.

Voor mijn vriendinnen ❤️

Dus ja.

Dit is er eentje voor jullie.

Voor de vriendinnen die mij al kenden toen mijn leven er totaal anders uitzag. Die bij de leuke dingen waren. En bij de minder leuke. Die geboortes, huwelijken, scheidingen en nieuwe liefdes hebben meegemaakt. Met wie ik heb gereisd, gefeest, gesport, gewandeld, gegeten, gehuild en vooral ontzettend veel heb gelachen. Met wie ik herinneringen heb waarvan ik soms niet eens meer weet dat ik ze heb. Totdat er dus zo’n liedje voorbij komt.

Ik hou van jullie.

En nee, dat zeg ik waarschijnlijk veel te weinig. Maar jullie zijn onvervangbaar. Niet omdat we elkaar iedere dag spreken. Niet omdat we elkaar vroeger allemaal iedere week zagen. Maar omdat jullie bij mijn leven horen. Al heel lang. En gelukkig verandert een oceaan daar blijkbaar niet zoveel aan. Behalve dan dat ik niet meer even in de auto kan stappen.

Dus voor nu houden we het maar bij appen, bellen, voice memo’s, vakanties en af en toe een liedje dat zonder waarschuwing de hele boel open trekt.

Maar mocht één van jullie toevallig toch nog rondlopen met emigratieplannen…

Ik wil me nergens mee bemoeien hoor.

Echt niet.

Iedereen moet vooral zijn eigen keuzes maken.

Maar Curaçao schijnt heel leuk te zijn. 😂🌴❤️

En ik weet toevallig nog een hele leuke wijk.

Wordt vervolgd, hier op het eiland.