2 september 2026
Ik hou van een begin.
Een midden.
En vooral heel erg van een eind.
Klaar. Afgevinkt. Volgende. Heerlijk.
Alleen blijkt Curaçao niet per se dezelfde liefde voor dat laatste stukje te hebben als ik. 😂
Een klus beginnen lukt hier meestal prima. Een klus voor negentig procent afronden trouwens ook. Maar die laatste tien procent? Daarvoor ontbreekt dan een onderdeel. Of iemand moet nog komen. Iets is niet op voorraad. Iets is wél op voorraad, maar niemand weet waar het ligt. Er moet eerst nog iemand anders iets doen. Of iets blijkt toch niet helemaal goed ingemeten.
En zo kun je hier op een gegeven moment zes dingen hebben die allemaal bijna klaar zijn.
Ik vind bijna klaar dus eigenlijk helemaal niet zo lekker.
Ik wil gewoon: AF.
Gelukkig hebben we afgelopen week en weekend ineens behoorlijk wat van die losse eindjes kunnen wegwerken.
Eerst even helemaal niks
De jongens zijn weer naar school.
En ik moet eerlijk zeggen: ik heb daar die eerste ochtenden behoorlijk van genoten. 😂
Niet omdat ik ze niet graag om me heen heb. Maar na weken vakantie was het ineens weer stil.
Gewoon stil. Ferry en ik. Koffie. Niemand die iets wil.
Niemand die vraagt waar zijn spullen liggen terwijl hij ze hoogstwaarschijnlijk gisteren zelf ergens heeft neergegooid. Heerlijk 😍
Ik pakte mijn oude ochtendritme weer een beetje op. Jongens naar school en daarna meteen boodschappen doen. Dan sta ik rond half acht in de supermarkt en ben ik met een beetje geluk om kwart over acht alweer thuis.
Met een beetje geluk, zeg ik er tegenwoordig wel bij.
Want boodschappen doen op Curaçao blijft toch een andere bezigheid dan ik uit Nederland gewend was.
Dat haal ik wel even
In Nederland ging ik naar de supermarkt met een boodschappenlijstje. Hier ga je soms met een boodschappenlijst én een speurtocht.
Dat iets vorige week in het schap stond, betekent namelijk helemaal niet dat het er vandaag ook staat.
En wanneer het weer komt? Geen idee.
Misschien morgen. Misschien volgende week. Misschien ooit. Dus soms begint een simpel boodschappenrondje bij supermarkt één, gaat verder bij supermarkt twee en eindigt bij nummer drie omdat je daar eindelijk dat ene doodnormale product vindt dat je nodig had.
Online even kijken of iets op voorraad is? Nee joh.
Dat zou veel te efficiënt zijn. 😂
Dat geldt trouwens voor veel meer dingen.
Iets nodig voor het huis?
Een onderdeel?
Iets voor een hobby?
Sportspullen?
Technisch materiaal?
Je kunt natuurlijk bellen.
Maar soms kun je net zo goed gewoon gaan rijden.
En dan maar hopen.
Het Nederlandse:
Dat haal ik wel even
heeft hier een heel andere tijdsduur gekregen.
Om twee uur niét gaan tanken ⛽️
Inmiddels leer je natuurlijk wel.
Zo heb ik bijvoorbeeld ontdekt dat je rond twee uur ’s middags beter niet kunt gaan tanken.
Dan is namelijk bij sommige tankstations de dienstwissel. En een dienstwissel is hier geen kwestie van:
“Hoi, alles goed? Kassa klopt? Succes hè.”
Nee.
Dat is een overdracht. 😂
De medewerker van de ene dienst gaat rustig afronden.
Bonnetjes schrijven. Kasboekje erbij. Dingen aftekenen.
Computer afsluiten. Broodtrommeltje inpakken. Tas verzamelen. Nog even iets bespreken.
Ondertussen komt de volgende medewerker.
Die moet natuurlijk weer inloggen. Eigen pennen neerleggen. Eten en drinken een plekje geven.
Spulletjes goedzetten. Alles installeren. Even praten.
Even lachen.
En daar sta jij dan. Voor dat luikje.
Je wilt eigenlijk alleen maar geld afgeven zodat er benzine uit die pomp komt.
Of er ondertussen twee mensen achter je staan of dertien maakt bijzonder weinig indruk.
De dienst moet worden overgedragen.
Dus de dienst wordt overgedragen.
De eerste keren sta je daar nog heel Nederlands te wezen.
Zien ze die rij niet?
Jawel. Ze zien hem.
Ze zijn er alleen aanzienlijk minder van onder de indruk dan ik. 😂
Inmiddels weet ik dus:
twee uur? Niet tanken.
En toch zit daar ook iets fijns in. Want diezelfde rust waar ik me op zo’n moment aan kan ergeren, werkt óók mijn kant op.
Als ík degene ben bij dat luikje die iets niet begrijpt of waarvoor iets langer duurt, word ik ook niet zenuwachtig weggewerkt omdat er inmiddels acht mensen achter me staan.
Dan nemen ze gewoon de tijd. De rest wacht maar even. Net zoals ik daarvoor. Dus ja.
Het werkt twee kanten op.
En ergens vind ik dat inmiddels ook wel mooi.
Behalve als mijn tank leeg is.
Dan ben ik gewoon weer even heel Nederlands. 😂
En thuis eten de mieren mee 🐜
Heel veel boodschappen vooruit doen heeft trouwens ook weinig zin. Door de warmte gaat alles hier sneller achteruit. En wat niet snel achteruitgaat, wordt vanzelf ontdekt door de mieren. Die zijn bijzonder betrokken bij onze voedselvoorraad. 🫣
Eén kruimel laten liggen en binnen de kortste keren is er een complete infrastructuur aangelegd.
De jongens horen dus regelmatig:
Opruimen!
Afspoelen!
Weggooien!
Dichtdoen!
ZOETIGHEID WEG!!!
Hagelslag kieperen we tegenwoordig meteen in grote afsluitbare wekpotten.
Brood gaat de vriezer in.
Veel dingen moeten in de koelkast.
En zelfs dan koop ik bepaald beleg liever niet voor een halve week vooruit.
Je leert vanzelf.
De mieren trouwens ook. 😱
Die weten inmiddels uitstekend waar ze moeten zijn. 😂
Standje warm 🥵
En dan zitten we nu ook nog in de warmste periode van het jaar.
Curaçao is natuurlijk nooit bepaald fris. Daar zijn we ook niet voor gekomen. Geen herfst meer voor ons 🥳🤣
Maar begin dertig met wind is toch echt iets anders dan richting de veertig met veel minder wind.
Dat merk je. Zeker als je buiten aan het werk bent.
Mark en Gary zijn nog volop aan het schilderen en dan denk ik regelmatig:
jongens, respect.
Want na een tijdje buiten bezig zijn, loopt het water ongeveer vanzelf van je af. Wij hebben ons tempo daarom ook maar een beetje aangepast.
Of eigenlijk moet ik eerlijk zijn:
ik heb de eerste schoolweek gewoon bar weinig uitgevoerd. 😂
Even aangezwengeld worden
Ik bracht de jongens naar school.
Deed boodschappen. Kwam thuis. Ontbijtje. Koffie.
Even met Ferry zitten. Beetje kletsen. En ineens was de ochtend weg.
En weet je? Dat vond ik eigenlijk heerlijk. ☺️
Dus ik heb mezelf dat ook gewoon even gegund.
Tot Ferry vrijdag vroeg:
“Heb jij nog plannen voor het weekend?”
Nou. Niet echt.
“Misschien kun je aan het washok beginnen?”
Met je bedoelde hij inderdaad mij. 😂
Hij zou wel helpen om alles eruit te halen en later weer terug te zetten. En eerlijk gezegd had ik dat zetje ook gewoon nodig. Ik heb dat vaker met klussen waar ik tegenaan hik.
Vroeger bijvoorbeeld met mijn kledingkast uitzoeken.
Ik heb weinig met kleding, winkelen interesseert me ongeveer geen fluit, maar ik hou wél van netjes en georganiseerd.
Alleen als ik dan zo’n complete kast zag, dacht ik:
Waar moet ik in godsnaam beginnen?
Mijn moeder kwam dan weleens helpen. Niet omdat zij alles voor me deed. Ze zwengelde me gewoon even aan. En zodra ik eenmaal ga, dan gá ik ook.
Dat deed Ferry nu dus.
En toen besloot ik zelf:
over twee dagen is dit washok af.
Kijk. Daar ben ik dan weer heel goed in. 😂
Van chaos naar washok
Alles eruit. Schoonmaken. Planken eruit. Schuren.
Kitten. Verven. Extra planken opgehangen. Alles weer terug. En wat een verschil.
Het is nog steeds een was-/voorraadhok hè.
Maar het is schoon, fris, overzichtelijk en we hebben ineens veel meer ruimte.
Er moet alleen nog een plank boven de wasmachine komen. Alleen loopt daar ergens een waterleiding.
En na ons eerdere avontuur waarbij we voor een handdoekrek een waterleiding raakten, zijn we tegenwoordig iets minder enthousiast met spontaan gaten boren.
Persoonlijke ontwikkeling.
😂
We wachten wel even tot Lars terug is uit Nederland en we met apparatuur precies kunnen kijken waar we vooral níét moeten boren.
Kleine klusjes, groot geluk
Ferry is ondertussen begonnen met de binnendeuren.
Het nieuwe beslag zat er al op, maar daaromheen moest alles nog netjes worden afgewerkt voordat de deuren opnieuw geschilderd kunnen worden.
Niet spectaculair. Wel weer zo’n los eindje minder.
En buiten hadden we nog een waslijn onder de overkapping waar alle natte zwemspullen overheen hingen.
Handdoeken. Zwembroeken. Bikini’s.
Praktisch? Ja.
Rustig beeld als je aan tafel zit? Nee.
Daar kan ik dus slecht tegen. 😂
Bovendien hing hij te hoog voor de jongens.
Dus die hebben we achter een muurtje verplaatst.
Uit het zicht én op kinderhoogte.
Ze kunnen nu zelf hun spullen ophangen en ik hoef vanaf de eettafel niet meer tegen onze complete collectie natte badkleding aan te kijken.
Iedereen blij.
En ineens is de buitenkant bijna helemaal geschilderd.
Vrijdag kwamen ook de houten planken voor de nieuwe boeiborden.
De timmerman zou in het weekend komen. En hij kwam. Ook nog.
Kijk, daar word ik dus gelukkig van. 😂
Ik heb de planken vooraf twee keer in de primer gezet. Daarna kan alles netjes geschuurd en afgeschilderd worden.
De timmerman heeft de herstelwerkzaamheden gedaan en Mark en Gary zijn inmiddels zó ver met schilderen dat ze volgens mij nog één avond terug hoeven te komen.
En dan is de buitenkant — op een paar dingen na waarvoor we nog afhankelijk zijn van Aqualectra — gewoon zo goed als…
AF.
Heerlijk woord.
Ik schrijf hem nog een keer.
AF. Volledig in de verf 🥳
Plan B is soms ook gewoon een prima plan
Voor boven het aanrecht wilde ik mooie houten schappen.
Het oorspronkelijke plan was om ze door onze meubelmaker uit één stuk Curaçaos hout te laten maken.
Heel mooi.
Alleen zou dat waarschijnlijk nog wel even duren.
En inmiddels ken ik mezelf goed genoeg om te weten dat ik dan iedere dag naar die lege muur ga kijken.
Dus Facebook erbij — wat hier zo ongeveer als Marktplaats fungeert.
Iemand gevonden die mooie houten planken had. Contact opgenomen.
Op een parkeerplaats de ‘overdracht’.
Hebbes! Klaar.
Straks ophangen.
Ik begin hier steeds beter te leren dat plan B soms gewoon hartstikke goed is. En het scheelt ook nog eens honderden guldens. Ook lekker. 😂
Zeker als plan A betekent dat ik met kerst nog steeds naar een lege muur zit te kijken. 😂
Ferry regelt de huisarts 👂🏻
Ondertussen heeft Ferry sinds een paar dagen behoorlijk last van zijn oor.
Dik. Rood. Gehoorgang bijna helemaal dicht. Slecht slapen. Pijn.
En Ferry dacht:
Ik kijk het nog wel even aan.
Natuurlijk.
Toen ik zelf eerder iets met mijn kies had, was híj degene die tegen mij zei:
“Marjolein, nu moet je er echt iets aan laten doen.”
Dus ik vond het wel een mooi moment om zijn eigen advies terug te geven.
“Ferry. Naar de huisarts.”
Hij is inmiddels geweest en heeft oordruppels gekregen.
Het enige probleem is dat zijn gehoorgang zo dicht zit dat die druppels er amper in willen.
Dus nu ligt hij regelmatig op bed, paracetamol erbij en is hij — geheel verrassend — niet zijn meest zonnige versie.
Ik hoop vooral dat het snel verlichting geeft. Binnen 24 tot 48 uur moet er duidelijk verbetering komen, anders moet hij terug.
Het grappige is dat wij in Nederland eigenlijk nooit iets hadden.
Ik zou serieus niet eens weten wie Ferry’s huisarts daar was.
En hier hebben we binnen korte tijd allebei ons eigen traject gekozen.
Ik deed de tandarts.
Ferry doet de huisarts.
Prima verdeeld. 😂
O ja. Geen internet 🛜
Alsof dat allemaal nog niet genoeg losse eindjes waren, zaten we tussendoor ook bijna een hele dag zonder internet.
Ergens iets met een kabel.
Dat gebeurt hier nogal eens.
Vrachtwagen ergens tegenaan.
Kabel stuk.
Internet weg.
Je kunt natuurlijk een hotspot maken met je telefoon, maar als je internet nodig hebt voor je werk is dat toch niet helemaal ideaal.
En verwacht vooral niet dat er om acht uur ’s avonds een storingsploeg komt aanrijden.
Om zeven uur ‘‘s morgens kun je weer bellen.
Monteurs beginnen rond half negen.
Dan komt het vanzelf een keer aan de beurt.
Ook dat is hier soms gewoon zoals het is.
Je kunt je er heel druk om maken.
Daarmee komt de wifi helaas geen minuut eerder terug.
Dus hotspot aan. En door.
Ergens liggen onze plinten
Aqualectra lijkt gelukkig inmiddels iets meer schot te krijgen in het verplaatsen van onze meter.
Als dat gebeurt, kan ook het laatste stuk aan de voorkant van het huis worden afgewerkt en geschilderd.
Dan hebben we nog de plinten bij de keuken.
Die zijn er. Ergens. Niemand weet alleen waar.
En daardoor kan de keuken nog niet helemaal definitief worden afgewerkt en afgekit.
Kijk.
Dít zijn dus precies die dingen waar ik slecht tegen kan.
Niet omdat er nog een enorme verbouwing moet plaatsvinden.
Juist niet. Het is bijna klaar.
Er ontbreekt alleen nog een stom lijstje.
Dat ergens bestaat.
Schijnt.
😂
Maar goed.
Ik probeer steeds vaker niet alleen te kijken naar wat nog openstaat, maar ook naar wat er ondertussen allemaal wél gebeurt.
En dat is eigenlijk best veel.
Een zeiler in de familie? ⛵️
Zondag had Morris zijn eerste proefles zeilen.
Om tien voor acht stonden we netjes bij het Spaanse Water en ruim twee uur later kregen we een bijzonder enthousiaste Morris terug.
Ze hadden nog niet ontzettend veel gevaren, maar wel van alles geleerd.
Over windrichtingen.
Hoe je het bootje opbouwt.
Wat je doet als het omslaat.
Hoe alles werkt.
Hij vond het hartstikke leuk en ook de leraar was goedgekeurd.
Dus als we de verdere informatie krijgen, mag hij wat ons betreft doorgaan.
Nu is Morris wel Morris.
In Nederland kon hij vol enthousiasme aan een nieuwe sport beginnen en rond les drie of vier ineens concluderen dat hij het eigenlijk allemaal wel wist en het nut ervan niet meer zo inzag. 😂
Dus of wij hier over vijf jaar een fanatieke zeiler hebben rondlopen?
Geen idee.
Misschien is dit het. Misschien ook niet.
Dan heeft hij het in ieder geval geprobeerd.
En nu Papiamentu
En vandaag beginnen we aan onze eerste Papiamentu-les.
Gewoon bij ons thuis. Met z’n vijven. Daar heb ik echt zin in. Ik ben benieuwd hoe de jongens het oppakken, maar eerlijk gezegd ook hoe wij volwassenen het ervan afbrengen.
Waarschijnlijk weten de kinderen over drie weken meer dan wij.
Ook prima.
Kunnen zij voortaan bij het tankstation vragen hoe lang die dienstwissel nog duurt. 😂
Eerst maar eens afmaken ✔️
Als Mark en Gary hun laatste schilderwerk hebben gedaan, wil ik eigenlijk bewust niet meteen weer aan een enorm nieuw project beginnen.
Eerst die kleine dingen.
Deuren.
Planken.
Afwerkingen.
Losse eindjes.
Dingen die we zelf kunnen doen.
En daarna zien we wel weer.
Want niet alles hoeft onmiddellijk.
Niet ieder weekend hoeft productief te zijn.
En ons hele huis hoeft ook niet binnen een paar maanden perfect af te zijn.
Dat laatste schrijf ik vooral even voor mezelf op. 😂
Want hoe graag ik ook van een begin, een midden en een eind hou, misschien moet ik er hier gewoon nog één fase tussen leren zetten:
Begin.
Midden.
Wachten.
Nog even wachten.
Ander klusje doen.
En dan…
AF.
Hopelijk.
Voorlopig hebben we een fris washok, bijna een compleet geschilderd huis, een mogelijke zeiler, onze eerste Papiamentu-les en een Ferry met één functionerend oor.
En ergens op Curaçao liggen onze keukenplinten.
Niemand weet waar. Maar ze zijn er. Schijnt.
Wordt vervolgd, hier op het eiland. 🌴
Ontdek meer van Van hamsterwiel naar hangmat
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
