Veertig, vinkjes en verf 🎨

19 september 2026

Veertig!

Jee. Ik ben gewoon veertig.

Allereerst: ontzettend bedankt voor alle berichtjes, kaartjes, spraakberichten, belletjes, FaceTimes en natuurlijk alle prachtig gezongen verjaardagsliedjes. Ik ben werkelijk van alle kanten gefeliciteerd.

En eerlijk gezegd voelde die bijna 8.000 kilometer afstand daardoor helemaal niet zo groot.

Ik heb echt gevoeld dat iedereen er was. Niet letterlijk natuurlijk, maar wel dichtbij. En dat vond ik misschien nog wel het allerleukste aan mijn verjaardag hier.

Ik moet er voor de volledigheid wel bij zeggen dat ik mijn vorige blog natuurlijk héél strategisch de avond vóór mijn verjaardag online had gezet. Dus ik heb er ongetwijfeld ook een paar felicitaties uitgesleept van mensen die mijn verjaardag normaal gesproken helemaal niet op hun netvlies hebben.

Ook prima.

Alles telt.

De meeste reacties op veertig worden gingen een beetje in de categorie: Zo, veertig alweer, Welkom bij de club of iets anders waaruit vooral bleek dat veertig blijkbaar toch een Ding is.

Tot ik een berichtje kreeg van iemand die zelf iets ouder is:

“Oh, veertig. Wat heerlijk jong nog!”

Daar moest ik echt om lachen.

Kijk. Het is maar net vanuit welk perspectief je het bekijkt. 😜

En eigenlijk voelde het ook gewoon zo. Ik werd dinsdagochtend hartstikke vrolijk wakker gemaakt. De mannen hadden de boel mooi versierd, inclusief feestmutsen, en er lagen cadeautjes voor me klaar. Allemaal leuke, maar vooral ook praktische dingen waar ik echt blij van word.

Ik kreeg een nieuwe strandhanddoek met een zeeschildpad erop, die wilde ik ook graag. Een handig tasje voor tijdens het snorkelen, zodat je niet iedere keer je persoonlijke spullen onbeheerd op het strand hoeft achter te laten.

En een Stanley. De Rolls-Royce onder de waterbekers.

Ik had al een metalen beker, maar die hield mijn drinken hier ongeveer net zo lang koud als een normaal glas. Niet dus. Deze gooi je vol met water en ijs en uren later zit dat ijs er nog steeds in.

En geloof me: dat is hier op dit moment geen overbodige luxe.

Het is bloedheet.

Het water dat uit de kraan komt is hier sowieso niet koud. Veel leidingen liggen deels boven de grond en met deze temperaturen wordt alles vanzelf opgewarmd. Ons zwembad tikt volgens mij ondertussen de 34 graden aan. Dus even lekker het zwembad in om af te koelen?

Vergeet het maar.

We hebben ook een buitendouche. Klinkt heerlijk. Totdat je hem aanzet.

Ga er vooral niet meteen onder staan.

Eerst even laten lopen, want het water dat in die leidingen heeft gestaan is gewoon heet. Daarna wordt het uiteindelijk lauw en kun je er veilig onder.

Een beetje de omgekeerde wereld.

Het is zelfs zo warm dat kit zacht of bijna vloeibaar kan worden. Stickers en plakdingen laten los en schilderen werkt hier ook totaal anders dan in Nederland. Daar moet je netjes wachten tot je de volgende laag kunt doen. Hier moet je vooral niet te veel verf in je bak gooien en die bak al helemaal niet in de zon zetten, want dan kun je hem tien minuten later bijna weggooien.

Als je een muur van vijf meter schildert, kun je bij wijze van spreken aan het einde omdraaien en aan het begin alweer met laag twee starten.

En voordat iemand denkt: dat kan helemaal niet.

Met Nederlandse verf waarschijnlijk niet.

Daarom kopen we hier gewoon lokale verf die gemaakt is voor dit klimaat, met UV-bescherming en rekening houdend met die hitte en het snelle drogen.

Maar goed, ik drijf af….

Lang verhaal kort: ik ben dus heel blij met mijn luxe waterbeker.

Op je verjaardag naar Aqualectra

Mijn verjaardag zelf begon verder niet alleen met liedjes en cadeautjes.

Er liep namelijk nog steeds iets met onze elektriciteitsmeters. We zijn daar inmiddels sinds april mee bezig en op een gegeven moment was ik er klaar mee.

Verjaardag of niet: naar Aqualectra.

Ik hield er al rekening mee dat we daar een paar uur zouden zitten, maar uiteindelijk werden we hartstikke goed geholpen en stonden we binnen twee uur weer buiten.

Dat viel dus alles mee. 🥳

Sterker nog, we hadden zelfs nog tijd voor een cappuccino voordat we de jongens uit school moesten halen.

Daarna door voor taart.

De kinderen hadden vooraf grootspraak. Twee stukken? Makkelijk.

Niet dus.

Die stukken taart zijn hier gigantisch. Halverwege zat iedereen vol. Ik wist inmiddels wat me te wachten stond en koos strategisch voor cheesecake. Die is een stuk kleiner en kreeg ik dus wél op.

Gelukkig hadden ze foambakken voor de rest, want ik vind het ook weer zonde om al die taart weg te gooien.

Thuis nog gefacetimed met papa en mama, oom en tante en gebeld door m’n schoonmoeder. Verder allerlei berichtjes en spraakberichten gekregen. Superleuk. ’s Avonds maakten we pokébowls. Verse zalm die ik ook daadwerkelijk vers genoeg vond, kon ik niet vinden, dus maakten we warme zalm.

Ook lekker.

Nog een poging gedaan om met de drone te vliegen, maar tegen de tijd dat we eraan toe kwamen was het alweer donker.

Mislukt.

Gelukkig hadden we nog taart. 😜

Papiamentu, een vogel en Shon

Woensdag was weer een gewone dag.

Papiamentules met z’n vijven en onze juf. Dat is eigenlijk hartstikke gezellig. En we leren er ook nog wat van.

De jongens alleen iets sneller dan wij. Dat valt inmiddels wel op. Maar goed, kunnen wij ook eens iets van hen leren.

We kregen die dag ook bezoek van een prachtige vogel. Redelijk tam, dus waarschijnlijk ergens uit een kooitje ontsnapt.

Heel gezellig.

Alleen Shon vond hem óók heel gezellig.

Op zijn manier.

Die krijgt natuurlijk onmiddellijk prooidrift en zat er verlangend naar te kijken. Tot het vogeltje op een gegeven moment half in zijn bek zat.

Paniek.

Gelukkig liet Shon hem weer los en kon het vogeltje verder. Shon snapte volgens mij werkelijk niet waar wij ons zo druk over maakten. Hij doet hetzelfde met hagedissen.

Of het vogeltje nog een keer terugkomt, betwijfel ik.

Ik denk dat zijn ervaring van onze tuin niet heel positief gaat zijn. 😬 🐶

Halleluja, papierwerk 📑

Ondertussen ging de administratieve molen vrolijk verder.

We wachten nog steeds op formulieren rondom de borgstelling van onze container. We hebben daar een flink bedrag voor betaald en dat moeten we natuurlijk nog terugkrijgen. Alleen heb je daar vervolgens weer allerlei andere papieren voor nodig.

Terugbetalen blijkt trouwens overal langer te mogen duren dan innen.

Niet alleen hier. Ook vanuit Nederland wachten we nog op te veel betaalde premies sinds onze uitschrijving. Als je moet betalen weten ze je altijd opvallend snel te vinden. Andersom mag je rustig een maand of twee wachten.

Maar goed, we blijven lachen 😅

Bij de belastingdienst waren onze papieren na drie weken klaar. En daar stond het dan officieel:

Belastingplichtige Curaçao.

We staan officieel geregistreerd, hebben ons CRIB-nummer en kunnen weer verder met de volgende stap in de papierwinkel.

En vooruit, dat onze persoonlijke fiscale situatie hier wat vriendelijker uitpakt dan we uit Nederland gewend waren, helpt natuurlijk ook een beetje mee.

Nooit gedacht dat ik daar nog eens blij van zou worden.

Maar jawel. Weer een vinkje.

Nog zo’n los eindje was Lennox. Zijn uitschrijving uit Nederland was hier nog steeds niet goed doorgekomen. De gemeente Overbetuwe heeft ons daar echt heel fijn mee geholpen en heeft zijn digitale gegevens opnieuw naar Kranshi laten sturen.

Daarna zelf weer contact opgenomen met Kranshi met de vraag of ze wilden controleren of het nu wél binnen was.

En toen kwam het verlossende bericht:

Alles ontvangen. Lennox kan worden ingeschreven.

Halleluja. 🙏🏻

Nu kijken of we volgende week ergens tussendoor geschoven kunnen worden. Ferry of ik gaat dan gewoon alleen met Lennox. En duurt het vervolgens alsnog tweeënhalf uur, dan duurt het tweeënhalf uur.

We zijn allang blij dat we dat losse eindje eindelijk kunnen afvinken.

En mijn verjaardagsbezoek aan Aqualectra bleek zowaar ook nog effect te hebben.

Vrijdagochtend stonden ze ineens voor de deur.

Zonder bericht. Natuurlijk. 😅

Maar ze kwamen wél één van de meters verwijderen. 🥳

De andere moet nog steeds verplaatst worden zodat we dat deel van het huis netjes kunnen afwerken, maar er zit beweging in.

Na vijf maanden zijn onze verwachtingen inmiddels ook aangepast.

Eén meter weg? Feest 🎉

Als je toch bezig bent…

Donderdag hadden we geen afspraken op de planning.

En dat is bij ons meestal het moment waarop we een ‘klussprint’ inzetten.

Ferry bracht de kinderen naar school en ik stond om kwart over zeven al te schilderen. Lekker vroeg, want dan is het nog koel.

Wel dertig graden, maar de zon nog niet hoog aan de hemel. Alles is relatief.

Het tuinhuisje stond al een tijdje te wachten op de laatste finishing touch. Uiteindelijk willen we daar nog tegels en dergelijke doen, maar dat project is nog niet begonnen. En omdat we nog genoeg verf hadden, dachten we: we maken het voor nu gewoon netjes.

Verf te lang bewaren met deze temperaturen is toch ook niet ideaal. Dus opmaken die handel.

En dan begint het. Als we toch bezig zijn…

De trappen richting het zwembad waren ook niet bepaald moeders mooiste. Uiteindelijk komt daar travertin overheen, maar voorlopig kijken we er nog tegenaan. Dus afkrabben, schoonmaken, cementprimer erop en schilderen.

En achter bij de carport waren na het slopen van muren nog stukken opnieuw gestuct.

Als we dan tóch bezig zijn… Die ook maar.

Voor je het weet ben je de hele dag aan het schilderen.

Veel ook lekker laag bij de grond, dus mijn rug was aan het einde van de dag iets minder enthousiast over ons plan. 😣

Maar het knapt er wel enorm van op. Heel mooi allemaal weer.

Even orde in de chaos

Ondertussen heeft Ferry de achterkant van de tuin helemaal opgeruimd. Steigers weg, verfpotten nagekeken, spullen uitgezocht.

Want we zijn inmiddels op het punt aangekomen dat we overal restjes van hebben.

Een klein beetje verf.

Een halve kitkoker.

Een leeg rolletje tape waarvan blijkbaar iemand ooit dacht: bewaren.

Waarom? Geen idee.

De jongens hadden aan het begin van de verbouwing een gereedschapsbord gemaakt. Leuk gedaan, maar niet helemaal efficiënt. Ferry vroeg of hij het opnieuw mocht indelen.

Alles eraf.

Opnieuw beginnen.

En jawel: ineens kan er veel meer op en heeft alles een vaste plek.

Ik moest daarbij denken aan mijn moeder, die altijd zegt dat schoonmaken eigenlijk begint met opruimen en ordenen.

Want als je weet wat je hebt en alles een plek heeft, kun je pas echt goed schoonmaken. Mama, je hebt gelijk. ❣️

Spullen die we niet meer nodig hebben, zet ik regelmatig in de Emmastad-app. Kledinghangers, pvc-buizen, bouwmateriaal.

Gratis af te halen.

Meestal is het binnen een uur weg. Wij ervan af, iemand anders blij. Prima.

Aan het einde van de dag was de tuin weer leeg, waren de verfspullen opgeruimd en wist je eindelijk weer wat waar lag. Heerlijk!

Behalve de binnendeuren

Natuurlijk zijn we nog lang niet klaar.

De eeuwige binnendeuren zijn er bijvoorbeeld ook nog.

Ik heb het er inmiddels al maanden over en er is nog geen fluit aan veranderd.

Blijkbaar zitten ze gewoon niet hoog genoeg in mijn irritatiezone.

We leven zoveel buiten dat ik ze amper zie. Ik kom binnen om iets te pakken, te douchen of te slapen en blijkbaar is dat onvoldoende confrontatie om daadwerkelijk in actie te komen.

Ze komen wel.

Ooit.

En de moestuin dan?

Nog zo’n project waar weinig beweging in zit: de moestuin.

Een paar maanden geleden vonden we het een fantastisch idee.

Een grote ronde moestuin. Zelf groenten verbouwen. Leuk met de kinderen.

Inmiddels ligt het er nog steeds bij als een bouwput.

De kinderen hebben al een paar keer gezegd dat we hem nu toch echt eens moeten afmaken.

Wij zeggen dan:

“Ja, klopt.”

En vervolgens gebeurt er weer niks.

Misschien zegt dat ook gewoon genoeg.

We hebben nu één plant die iedere dag een sloot water nodig heeft om niet spontaan te overlijden in deze hitte. Als ik bedenk dat we straks een complete moestuin op die manier in leven moeten houden, word ik daar niet direct heel enthousiast van.

Dus misschien gaat het plan gewoon veranderen.

Een kleiner stukje met wat planten.

Of iets totaal anders.

Of de hele cirkel eruit.

We weten het nog niet.

Voorlopig is er in ieder geval één iemand dolgelukkig met de huidige situatie.

Shon.

Die ligt iedere dag prinsheerlijk in dat overgebleven witte zand. Lekker koel. Eindelijk iemand die optimaal gebruikmaakt van onze ‘moestuin’.

Curaçao-project op school

Vrijdag hadden alle drie de jongens een uitje vanuit school.

De eerste twee weken van het schooljaar stonden vooral in het teken van kennismaken en groepsvorming. Sinds afgelopen maandag zijn ze begonnen aan een project van vier weken over Curaçao.

De taal, cultuur, eten, muziek, dans, geschiedenis en natuurlijk het eiland zelf.

Een beetje zoals ze in Nederland met IPC-projecten werkten.

En eigenlijk vind ik het hartstikke leuk. Als je hier woont, is het ook goed om meer te leren over het eiland dan alleen waar het lekkerste strand ligt.

Ik ging mee als begeleidende ouder met groep 8 naar Punda. In groepjes deden we een speurtocht door de stad en daarna gingen we met z’n allen naar het stadsstrand.

Van kwart voor acht tot één onder de pannen.

Ik vond het zelf eigenlijk ook hartstikke leuk. Je leert meteen weer wat meer kinderen en ouders kennen en ondertussen steek je zelf ook nog wat op van zo’n speurtocht.

Morris ging met zijn groep naar een interactief museum over Curaçao.

Dus iedereen cultureel verantwoord bezig.

Zeilen en een harinkje

Morris heeft deze week ook voor de tweede keer gezeild.

Dit keer mocht hij alleen in een bootje en leerde hij alweer veel meer. Hij kwam opnieuw enthousiast terug, dus volgens mij hebben we daar wel iets gevonden wat echt bij hem past.

Op de terugweg stopten Ferry en Morris nog even bij Van den Tweel. Voor wie het niet kent: de Curaçaose Albert Heijn.

En daar staat vrijdag en zaterdag een haringkraam.

Dus ja.

Dan woon je op Curaçao, is het buiten bloedheet en eet je tussendoor gewoon een Hollandse haring. Kan allemaal.

En toen was het alweer vrijdagavond. Met elkaar gegeten, spullen opgeruimd en ineens was de week weer voorbij.

Veertig geworden. Naar Aqualectra geweest. Taart gegeten. Papiamentu geleerd. Een vogel uit de bek van Shon gered. Officieel bij de belastingdienst beland. Lennox administratief teruggevonden. Een elektriciteitsmeter kwijtgeraakt. Een halve tuin geschilderd en opgeruimd. Met groep 8 door Punda gelopen. Morris weer het water op.

En ondertussen geprobeerd niet te smelten.

Nu is het weekend.

Vandaag staat er nog een scootertoer door Punda op het programma met een museumbezoek. Vanavond gaat Olivier met vriend, William, naar de film. Dit weekend maken we het huis nog een beetje aan kant en hopelijk komen de tuinmannen nog langs om het nodige af te voeren.

Want maandagavond komen Gerard en Anja.

Dus uiteraard hebben wij bedacht dat dit hét ideale moment is voor nog even een kleine eindsprint.

En die binnendeuren?

Nee.

Die denk ik niet. 😜