En toen was er alweer een week voorbij 🌴

15 september 2026

Zo. Er is alweer ruim een week voorbij sinds mijn vorige blog.

De tijd gaat hier echt bizar snel. Zelfs de jongens zeggen het inmiddels als ze uit school komen: “Hè? Is de week alweer bijna voorbij?”

Schijnt een goed teken te zijn.

Dus nee, deze keer geen spectaculaire emigratieperikelen, geen grote onthullingen en ook geen verhaal waarvan je denkt: nou, daar hebben ze weer wat meegemaakt.

Gewoon ruim een week uit ons leven hier.

Even geen werkmannen

Het eerste weekend van september was voorlopig het laatste weekend van Mark en Gary.

Niet omdat ons huis ineens officieel AF is — laten we nou ook weer niet overdrijven 😂 — maar de echt grote verbouwing is inmiddels wel achter de rug.

Binnen is het nagenoeg klaar en rondom het huis zijn ook de meeste dingen gedaan. Natuurlijk hebben we nog wensen. Het dak moet helemaal schoongemaakt en opnieuw gecoat worden. De tegels rondom het zwembad moeten vervangen worden. En de omheining is op sommige plekken ook behoorlijk aan vervanging toe.

Maar dat zijn geen zaterdagmiddagklusjes meer.

Als je rond het zwembad begint te slopen, wil je ook graag dat er daarna daadwerkelijk tegels komen. Anders zit je drie maanden tegen een zandbak aan te kijken.

En een dak schoonmaken en coaten terwijl september en oktober zo ongeveer de heetste maanden van het jaar zijn, vonden we bij nader inzien ook niet per se noodzakelijk. Mark en Gary hoeven van ons niet met gevoelstemperaturen rond de veertig graden op een dak te liggen omdat wij vinden dat het nú moet.

Over drie maanden ligt dat dak er ook nog.

Kijk. We leren het wel. 😂

Het laatste weekend hebben ze nog wat schilderwerk gedaan, de nieuwe boeiborden afgewerkt die ik vooraf al in de primer had gezet en een nieuwe hoekpan geplaatst. Nu is het vooral wachten op Aqualectra tot de meters worden verplaatst, zodat ook dat laatste stukje afgewerkt kan worden.

Daar komt bij dat we eigenlijk ook gewoon even geen werkmannen om ons heen willen.

Na maanden verbouwen is het best lekker om op zaterdag wakker te worden en te denken:

Wat zullen we vandaag eens doen?

In plaats van:

Hoe laat komen ze?

Dat betekent overigens niet dat Ferry en ik ineens helemaal niet meer klussen. We hebben nog deuren om te schilderen, schapjes om op te hangen, een tuinhuisje dat opgeknapt wordt en honderd van die kleine klusjes waar je heerlijk een vinkje achter kunt zetten.

Mijn favoriete soort klus dus. Maar welke niet dagen in beslag nemen.

Kranshi poging 2: ook mislukt 😂

O ja. We gingen ook nog voor de tweede keer naar Kranshi om Lennox in te schrijven.

Want waar vier van de vijf vorige keer gewoon door het systeem rolden, bleef Lennox ergens digitaal tussen Nederland en Curaçao hangen.

We hadden inmiddels opnieuw contact gehad met gemeente Overbetuwe. Daar staat hij gewoon netjes uitgeschreven. We hebben bevestigingen, officiële documenten en inmiddels volgens mij voldoende papier om te bewijzen dat Lennox daadwerkelijk bestaat én Nederland heeft verlaten.

Dus wij weer vol goede moed naar Kranshi.

Met z’n vijven.

En na ongeveer tweeënhalf uur bleek:

Lennox bestaat digitaal nog steeds niet op Curaçao.

Althans, de melding vanuit Nederland is hier nog altijd niet binnengekomen. En dan kunnen wij zwaaien met officiële brieven en bevestigingen wat we willen, maar daar kunnen ze bij Kranshi niets mee. Het moet van systeem naar systeem.

Gemeente Overbetuwe zegt: hij is uitgeschreven.

Kranshi zegt: wij hebben niets ontvangen.

En wij staan ertussen met Lennox.

Ook gezellig. 😂

Gelukkig werden we bij Kranshi weer heel vriendelijk geholpen. En inmiddels hebben we sowieso geleerd dat geïrriteerd raken aan een balie zelden een administratief wonder veroorzaakt. Dus vriendelijk blijven, uitleggen wat er aan de hand is en vooral vragen: hoe krijgen we dit dan wél opgelost?

De mevrouw bij Kranshi stelde uiteindelijk voor dat er rechtstreeks contact komt tussen de twee gemeentes.

Kijk. Daar kunnen we wat mee.

Toevallig hebben we een contactpersoon bij gemeente Overbetuwe, dus die hebben we weer benaderd. Hopelijk kunnen zij onderling ontdekken in welk digitaal dwaalspoor Lennox terecht is gekomen.

En er was zowaar nóg goed nieuws: als het eenmaal is opgelost, hoeven we niet voor de derde keer met z’n vijven op te komen draven. Eén van ons kan met Lennox en een volmacht terug.

Halleluja.

Voorlopige tussenstand dus:

Vier officiële inwoners van Curaçao.

Eén kind ergens tussen twee computersystemen.

Wordt vervolgd. 😂

Pinterest, resthout en Lennox 🪚🔨

Lennox besloot ondertussen dat zijn verzameling miniatuurauto’s een betere plek verdiende.

We hadden op Pinterest een voorbeeld gezien van een wandrek gemaakt met een fietsband. Toevallig had ik nog een ronde spiegel met zo’n fietsband eromheen in een kast liggen waar ik eigenlijk al tijden van dacht: wat moet ik hier in vredesnaam mee?

Nou. Probleem opgelost.

Spiegel eruit, resthout erbij en Lennox kon aan de slag.

Hij heeft zelf gemeten, gezaagd, geschuurd en daarna de plankjes geschilderd. Ferry heeft het uiteindelijk aan de muur gehangen en inmiddels staan zijn auto’s erin.

En ik vind het echt leuk geworden.

RIP Parkside

Ook de houten schappen voor de keuken hangen eindelijk.

Gescoord via Facebook/Marktplaats, ergens op een parkeerplaats opgehaald en vervolgens thuis aan de muur proberen te krijgen.

Dat laatste klinkt makkelijker dan het was.

Ons huis is oud en sommige muren bestaan volgens mij uit beton, steen, rotsblokken en mogelijk nog een paar archeologische vondsten.

Onze Parkside-boormachine heeft het nét gehaald.

No offense tegen Parkside trouwens. Dat ding heeft tijdens deze verbouwing uren gemaakt waar hij waarschijnlijk nooit voor bedoeld was. Net als ongeveer al het Lidl-gereedschap dat we hierheen hebben meegenomen.

Maar bij het laatste schapje klonk de boor toch wel een beetje alsof hij zijn pensioen aan het aanvragen was.

Mocht hij na al die trouwe dienst daadwerkelijk overlijden, dan wordt zijn opvolger misschien wel een Makita.

Nooit gedacht dat wij ooit oprecht enthousiast zouden worden van een goede boormachine. Maar inmiddels kunnen Ferry en ik dus blij worden van goed gereedschap, een fijne kwast of materiaal dat gewoon doet wat het moet doen. Zo ver zijn we inmiddels. 😂

De schappen hangen in ieder geval. De randjes zijn afgestuct en geschilderd en nu wil ik alleen nog wat plantjes en aankleding.

En die spatlijsten. Maar daar praten we even niet over. 🤬

Alles in een beugelpot 🐜

Tussendoor ontdekte ik dat het brood op was.

Of eigenlijk: niet meer geschikt was om mee naar school te geven.

Brood bewaren is hier sowieso een vak apart. In deze warmte kun je het ongeveer rechtstreeks van de supermarkt in de koelkast of vriezer leggen.

En dan de mieren.

Die beesten komen werkelijk overal in.

Hagelslag? Beugelpot.

Koekjes? Beugelpot.

Bloem? Beugelpot.

Pasta? Beugelpot.

Snoep? Ook beugelpot.

Het maakt ze werkelijk niets uit.

We hebben inmiddels een complete batterij aan potten met van die goede beugelsluitingen staan. De jongens vroegen zich al af waarom we er zoveel hadden.

Nou. Daarom dus.

Ik blijf me overigens afvragen hóé die mieren sommige verpakkingen überhaupt binnenkomen.

Brood gaat dus tegenwoordig de vriezer in en we halen eruit wat we nodig hebben. Alleen was dat deze keer dus mislukt.

Geen brood en de volgende ochtend wel drie schooltassen die gevuld moesten worden.

Dus bakte ik appelpannenkoeken.

De jongens vonden het bijzonder vervelend dat het brood op was. Niet dus.😜

Spelen, zeilen en weer door ⛵️

Ondertussen gebeurt er bij de jongens ook steeds meer buiten ons om.

Morris had in één week ineens twee speelafspraken. Eerst bij Mik en daarna bij Jesse. Voor het eerst dat hij hier echt bij vriendjes thuis ging spelen.

En hij kwam beide keren hartstikke enthousiast terug.

En dan is er het zeilen.

Daar wordt Morris al helemaal enthousiast van.

Hij kwam na zijn les weer stralend terug en had daar inmiddels ook twee vrienden gemaakt. Op die plek staat bijna altijd een goede wind, dus ze gaan behoorlijk hard over het water.

En wat ik zelf vooral bijzonder vind: ze laten die kinderen dus ook gewoon écht zeilen.

Niet een beetje aan een touwtje achter een instructeur aan.

Nu zat Morris nog met z’n tweeën in een bootje. Volgende week gaat hij alleen. 🤗

Nederland in Beweging 🤸🏼

’s Avonds eten we altijd samen aan tafel. De televisie staat niet heel veel aan, behalve voor Spotify en af en toe het Nederlandse nieuws na het eten.

En zo belandden we laatst na het nieuws ineens bij Nederland in Beweging.

Lennox besloot mee te doen.

Ik kan melden dat sommige oefeningen motorisch toch iets ingewikkelder bleken dan ze op televisie doen voorkomen. 😂

Zijn broers waren niet te porren.

Voetballen doen we dan weer wel regelmatig. Een beetje panna-achtig, maar de bal moet vooral laag blijven, want anders kunnen we hem ergens tussen de palmbomen gaan zoeken.

Twintig minuten tot een half uur is overigens ruim voldoende met deze temperaturen. Daarna buiten douchen, even het zwembad in, lampjes aan.

Klaar.

Gesprekken aan tafel

Dat samen eten vind ik sowieso steeds leuker nu de jongens wat ouder worden.

Natuurlijk horen we wat er op school is gebeurd, wie wat heeft gedaan en waar iemand zich weer aan heeft geërgerd.

Maar soms komt er ineens iets heel anders op tafel.

Op school was er bijvoorbeeld aandacht voor 9/11, omdat het 25 jaar geleden was. De jongens kwamen daar thuis mee en tijdens het eten ontstond vanzelf een heel gesprek.

Ferry en ik konden allebei nog precies vertellen waar we waren toen het gebeurde. Daarna kwam MH17 erbij en voor we het wisten zaten we met z’n vijven behoorlijk serieus na te tafelen over dingen die in de wereld gebeuren.

Best bijzonder eigenlijk, dat je kinderen langzaam op een leeftijd komen waarop je dat soort gesprekken echt mét ze kunt voeren.

Niet iedere avond hoor. Soms gaat het ook gewoon over wie de laatste kip heeft opgegeten.

Naar de drijvende markt 🍍🥭🍉

Afgelopen weekend hadden we dus voor het eerst in lange tijd geen werkploeg.

En besloten we eindelijk eens naar de drijvende markt in Willemstad te gaan. We horen al tijden dat je daar goed fruit kunt kopen dat vanuit Venezuela deze kant op komt. Mark en Gary hadden het ook al meerdere keren gezegd: betere kwaliteit, betere prijs en veel ervan heeft nooit een koelcel gezien.

Dus hup. Shopper mee.

Bij het eerste kraampje was het al gelijk raak.

Heb je dit al geprobeerd? En dit? Wil je nog ananas? Watermeloen? Parchita? Kenepa?

Ja hoor. Doe maar in die tas.

We hebben ons inmiddels sowieso voorgenomen om alles wat we hier tegenkomen en niet kennen gewoon eens te proberen. Niet meteen drie kilo, maar één of twee en dan thuis kijken wat we ervan vinden.

Zo hebben we inmiddels onder andere kenepa, tamarinde, parchita, zuurzak, guave en papaya geprobeerd.

De jongens hebben inmiddels ook zo hun favorieten. Morris wilde weer graag agave en kenepa en Lennox hoopte op dragon fruit, maar dat was er deze keer helaas niet.

Verder verdwenen er mandarijnen, appels, bananen, ananas, watermeloen en parchita in onze shopper.

Vooral die parchita was geweldig. Zó vol vruchtvlees dat we elkaar thuis aankeken van: oké, dit is toch wel even iets anders dan wat we normaal uit de supermarkt halen.

En voor een heel schappelijke prijs ook nog.

Volgens mij hebben we er een nieuw wekelijks uitje bij.

Batido en pastechi 🥤

Na al dat fruit hadden we natuurlijk trek gekregen.

Logisch.

Dus gingen we een batido halen: eigenlijk gewoon een smoothie, maar dan klinkt batido toch een stuk gezelliger.

Drie van ons kozen mango en Lennox ging voor parchita.

En omdat alleen drinken blijkbaar niet voldoende was, namen we er ook een pastechi bij. Zo’n typisch Curaçaos gevuld deegsnackje, bijvoorbeeld met kip of kaas.

Daarna thuis nóg fruit proeven en later zelf smoothies maken.

We hadden onze vitaminen voor die week wel binnen.

Low and slow 🍗

Onderweg kochten we ook houtskool, want Olivier wilde spareribs maken.

En als Olivier spareribs maakt, moeten ze natuurlijk low and slow.

Eerst marineren, daarna uren op de barbecue. Zacht van binnen, van het bot vallend en uiteindelijk nog een lekker krokant laagje.

Ik hield vroeger eigenlijk helemaal niet zo van spareribs.

Blijkt dus dat ik vooral niet van slechte spareribs hield.

Gewoon thuis

De rest van het weekend hebben we eigenlijk vooral een beetje aangerommeld.

Ferry en ik verder met het tuinhuisje. Dat moest eigenlijk zondagavond af zijn, in mijn hoofd dan, maar dat bleek toch iets optimistischer dan gedacht.

Veel precisiewerk, een steiger die net niet lekker paste en allemaal van die dingen waardoor een klus die “we nog wel even doen” ineens een dag langer duurt.

Maar het wordt mooi.

Het huisje krijgt dezelfde kleuren als ons huis en aan de binnen- en achterkant willen we rieten matten voor meer sfeer. Als ooit de nieuwe tegels rondom het zwembad liggen, past alles mooi bij elkaar.

De jongens hebben ondertussen palmbladeren opgeruimd met frisse tegenzin, de auto gewassen en gegamed met vrienden.

En Shon?

Die ligt geregeld met zijn poten alle kanten op alsof hij hier degene is die na een lange werkweek eindelijk weekend heeft. Helemaal te zijn 🤣

We zijn inmiddels zes weken verder en ik had niet durven hopen dat het zó makkelijk met hem zou gaan.

’s Ochtends hoef je maar buiten te komen en hij is alweer blij dat je er weer bent. Heel gezellig 🐶

Nog even een ijsje 🍦

Gisteren sloten we het weekend af door na het eten nog even een ijsje te halen. Niet richting de Pontjesbrug, want die ligt momenteel in onderhoud, maar lekker naar Sambil, het winkelcentrum. Daar is het tenminste heerlijk koel. 😂

We waren alleen niet de enigen die bedacht hadden om naar Sambil te gaan. Sinds een paar dagen zit daar namelijk een enorme Zara en dat is hier op Curaçao een happening. Het was behoorlijk druk en volgens mij kwam ongeveer half Curaçao even kijken.

Wij niet. 😂

De jongens krijg je met geen mogelijkheid enthousiast voor Zara en zelf ben ik ook niet bepaald een winkelfanaat. Misschien loop ik er eens binnen als ik daadwerkelijk iets nodig heb. Maar deze openingsdrukte laat ik graag aan me voorbijgaan.

Wij kwamen voor een ijsje.

En daarna weer lekker naar huis.

Mijn laatste dag als dertiger

En vandaag was dan mijn laatste dag als 39-jarige.

Mijn oudjaarsdag, zeg maar.

Niets bijzonders gedaan. Jongens naar school, samen boodschappen voor de week en thuis een beetje rommelen. En ook het tuinhuisje stond weer op de planning.

Morgen word ik veertig.

Veertig.

Dat klinkt toch als een leeftijd waarop je geacht wordt ongeveer te weten wat je aan het doen bent.

Nou. 😂

Als je mijn vorige blogs hebt gelezen, weet je dat ik daar het afgelopen jaar nog behoorlijk wat nieuwe inzichten over heb opgedaan.

Maar verder voel ik me vandaag eigenlijk precies hetzelfde als gisteren.

Alleen staat er vanaf morgen een vier voor.

De jongens hebben hun cadeautjes al eerder gehaald en vanavond zijn ze buiten aan het versieren geweest. Ik werd met mijn iPad naar de slaapkamer gestuurd, want ik mag natuurlijk nog niets zien.

Morgen gaan zij gewoon naar school. Na school gaan we naar Number Ten om taart te eten. En als je Number Ten kent, weet je dat we dat niet bepaald voor één zielig puntje slagroomtaart doen. Daar staan van die enorme taarten waar je eigenlijk al blij van wordt als je naar de vitrine kijkt. Iedereen mag dus lekker zelf kiezen waar hij zin in heeft. 

‘s Avonds maken we thuis met z’n allen poké bowls. Dat vinden de jongens uiteindelijk vaak nog leuker dan uit eten: alles op tafel en allemaal zelf een beetje kokerellen en je eigen bowl maken.

Geen groot feest.

Geen veertig mensen omdat ik veertig word.

Gewoon wij vijven.

En eigenlijk vind ik dat heerlijk.

Vorig jaar wist ik op mijn verjaardag al dat ik mijn volgende verjaardag niet in Nederland zou vieren. De meeste mensen om ons heen wisten toen nog van niets.

En nu zit ik hier.

Bijna veertig, op Curaçao, terwijl mijn vier mannen buiten versieringen ophangen die ik nog niet mag zien.

Ik krijg inmiddels al berichtjes uit Nederland omdat het daar natuurlijk al 15 september is. Superlief.

Maar ik merk ook dat ik de berichtjes die zomaar tussendoor komen misschien nog wel meer waardeer. Een foto, een spraakbericht, iemand die iets ziet en ineens aan ons denkt. Gewoon contact door de weken en maanden heen.

Morgen laat ik me in ieder geval lekker in de watten leggen. Alles lekker voorzetten, taartje erbij en zelf vooral doen waar ik zin in heb. Ik heb tenslotte vier mannen om me heen die dat met alle liefde voor me doen.

En mooi weer hebben we al besteld. 😜 😎

Misschien zie ik er morgen, na het aantikken van die magische 40, ineens heel wijs uit.

En anders houd ik het gewoon op forever 39.

Ook lekker. 😂

Wordt vervolgd, hier op het eiland. 🌴 Ayo 🙋‍♀️