Wacht maar, jullie gaan de seizoenen missen! 🍂😂

10 oktober 2026

Het is oktober.

Gerard en Anja zijn inmiddels weer naar huis en maakten daarbij in één vlucht een behoorlijk indrukwekkende weersomslag.

Van bijna 38 graden hier naar een graad of 14 in Nederland.

Ruim twintig graden eraf in een paar uur tijd.

Welkom thuis. 😂

En ineens dacht ik: o ja. Zij vliegen gewoon rechtstreeks de herfst in. De dagen worden korter, de jassen komen weer tevoorschijn en langzaam verschijnen de eerste berichten over de gezellige donkere dagen.

Heerlijk, de herfst! Kaarsjes aan, dekentje op de bank, warme chocolademelk, prachtige herfstkleuren…Tenminste, dat is hoe we hem ieder jaar weer verkopen. 😂

Ik herinner me vooral de andere versie. Grijs. Regen. Wind. Natte schoenen. Natte jassen. Blaadjes door het hele huis en om vier uur ’s middags het gevoel dat de dag alweer bijna voorbij is.

En terwijl zij dus letterlijk van de ene naar de andere temperatuur vlogen, moest ik weer denken aan iets wat ons vóór de emigratie regelmatig werd verteld:

‘Wacht maar. Jullie gaan de seizoenen nog missen.’

Nou.

Daar wilde ik het eigenlijk eens over hebben. 😂

Wacht maar… 😂

Toen wij vertelden dat we naar Curaçao gingen verhuizen, kregen we regelmatig te horen:

‘Ja, maar jullie gaan de seizoenen écht missen.’

Net als die andere klassieker:

‘Wacht maar tot het vakantiegevoel eraf is.’

Dat wacht maar vind ik sowieso een interessante. Alsof er ergens een moment móét komen waarop we wakker worden, naar buiten kijken en denken: Verdorie. Had ik nu maar acht graden, windkracht zes en motregen.

Nou. Ik wacht nog even. 😂

En begrijp me niet verkeerd. Ik weet dat zulke opmerkingen meestal goed bedoeld zijn. Mensen kijken nu eenmaal vanuit hun eigen ervaringen naar zo’n grote verandering. Maar wat de één heerlijk vindt, kan voor een ander juist iets zijn waar hij ieder jaar weer tegenop ziet.

En dat laatste gold voor mij behoorlijk.

Zeven maanden onder een elektrisch dekentje 🥶

Ik heb namelijk altijd al een bloedhekel gehad aan de herfst. En de winter stond eerlijk gezegd ook niet bijzonder hoog op mijn lijstje. 😂

Niet eens alleen vanwege de kou. Vooral dat grijze, het druilerige, de regen en wind, de korte dagen en dat eeuwige binnen zitten.

En koud had ik het sowieso altijd. Mijn elektrische dekentje, door mij mijn zweetkleedje genoemd, lag standaard op bed. Ik kan eigenlijk beter vertellen wanneer hij er níét lag: van mei tot en met september.

Vijf maanden niet.

Zeven maanden wel.

Dat zegt denk ik voldoende. 😂

Een koude, droge winterdag met een zonnetje? Prima. Een prachtig herfstbos met rode, gele en oranje bladeren? Ook mooi.

Maar wekenlang grijs, nat en donker?

Nee. Daar word ik gewoon niet vrolijk van.

Wat ik vooral vervelend vond, is dat gevoel aan het einde van een mooie zomer.

De avonden werden korter. Het werd ’s morgens weer donkerder. De eerste koude, natte dagen dienden zich aan.

En dan wist ik: daar gaan we weer. Nog maanden voordat het voorjaar eindelijk terugkomt. Dat vooruitzicht vond ik misschien nog wel vervelender dan de kou zelf.

En nu merk ik pas hoeveel verschil het maakt dat ik dat gevoel niet meer heb.

Het is oktober.

En ik hoef helemaal nergens tegenop te zien. Morgen is het waarschijnlijk gewoon weer warm. De deuren staan open, de jongens kunnen buiten spelen, we eten buiten en ’s avonds zitten we onder de porch.

Natuurlijk regent het hier ook. Soms behoorlijk zelfs.

En momenteel is het zó warm dat een paar graden minder best welkom zou zijn.

Niet gewoon warm.

Warm-warm.

Maar het verschil is dat het buitenleven hier niet iets is waar we een paar maanden per jaar naar uitkijken. Het is gewoon onderdeel van ons dagelijks leven. En ik merk dat ik dát misschien nog wel fijner vind dan die dertig graden zelf.

De Instagramversie van de herfst 🍁

Want laten we eerlijk zijn. De herfst kan prachtig zijn. Zo’n bos vol rode, gele en oranje bladeren. Een frisse wandeling met een zonnetje erbij. Daarna lekker naar binnen, kaarsjes aan en een warme chocolademelk.

Ik snap de aantrekkingskracht echt wel.

Alleen is dat natuurlijk ook een beetje de Instagramversie van de herfst. 😂

Want hoe vaak ziet een gemiddelde dinsdag in november er daadwerkelijk zo uit?

Je moet gewoon werken.

Boodschappen doen.

Kinderen naar school brengen.

De hond uitlaten.

En ondertussen regent het.

De bladeren plakken aan je schoenen, de kinderen lopen de halve tuin mee naar binnen en ergens in Nederland rijdt er weer een trein niet vanwege blaadjes op het spoor.

Dat probleem hebben we hier trouwens bijzonder efficiënt opgelost.

We hebben helemaal geen treinen.

Ook geen tunnels.

Geen snelwegen.

En maar een handjevol stoplichten.

Blaadjes op het spoor? Welk spoor? 😂

Soms is basic zo gek nog niet.

Kerst bij dertig graden 🎄

Ook die kwam regelmatig voorbij.

‘Maar ga je die donkere, gezellige dagen voor kerst dan niet ontzettend missen?’

Nou, kerst vind ik heerlijk. Lampjes, versiering, lekker eten, uitgebreid met elkaar aan tafel, vrienden over de vloer… Kom maar door.

Ik heb alleen nooit begrepen waarom daar per se regen, kou en een winterjas bij nodig zijn.

Hier is het rond half zeven ook gewoon donker. De kerstverlichting kan dus prima aan. Alleen zitten we er vervolgens in een korte broek onder de porch naar te kijken. Met een graadje of dertig.

Ik zie het probleem nog niet helemaal. 😂

Maar in april willen we allemaal zon ☀️

Wat ik dan wél grappig vind, is wat er ieder voorjaar in Nederland gebeurt. Zodra de eerste fatsoenlijke zonnige dag zich aandient, komt ongeveer het hele land collectief tot leven.

‘Ooooh, heerlijk!’

‘Eindelijk weer lekker buiten!’

‘Wat doet dat zonnetje een mens toch goed.’

De terrassen stromen vol.

De tuinmeubels worden uit de schuur gehaald.

De barbecue gaat aan.

Iedereen blijft ’s avonds langer buiten zitten en zodra de zomertijd ingaat, lijkt het halve land daar oprecht gelukkiger van te worden.

En in de zomervakantie? Dan zoeken veel mensen het liefst een beetje weerszekerheid.

Dus vertrekken we richting Frankrijk, Spanje of Italië. Want stel je voor dat je drie weken vrij bent en vervolgens tweeënhalve week naar de Nederlandse regen zit te kijken.

Voor mooi weer vinden we het heel normaal om op vakantie te gaan.

Maar wanneer je vervolgens besluit ergens te gaan wonen waar je bijna het hele jaar buiten kunt leven:

‘Ja, maar dan ga je de seizoenen missen.’

Misschien is het helemaal niet zo vreemd dat wij juist voor dat klimaat hebben gekozen.

We genoten in Nederland ook het meest van de maanden waarin we veel buiten konden zijn.

Alleen hoeven we daar nu niet meer op te wachten.

Herfstvakantie zonder herfst 🍂🌴

En dan de herfstvakantie. Die bestaat hier niet eens.

Onze kinderen hebben gewoon tussenvakantie.

Logisch ook. Herfst hebben we niet. 😂

En als ik kijk hoe die vakantie er hier voor ons uit gaat zien, vind ik dat eigenlijk helemaal niet zo vervelend.

Morris gaat 3 ochtenden extra zeilen. En voor Lennox hebben we eindelijk een plekje weten te bemachtigen bij het windsurfen. Hij gaat vier ochtenden het water op om het te leren en kan daarna hopelijk aansluiten bij een wekelijks groepje met andere kinderen.

Daar heeft hij ontzettend veel zin in.

Dus terwijl in Nederland de herfstvakantie (bijna) begint, begint hier onze tussenvakantie met zeilen en windsurfen.

En wij? Wij wachten wel op een terrasje tot ze klaar zijn.

Het is afzien. 😎

En natuurlijk konden we in Nederland ook leuke dingen ondernemen in de herfstvakantie. Dat deden we ook. Maar ik vind het heerlijk dat we hier niet eerst hoeven te kijken of het weer een beetje meewerkt.

Dat de jongens gewoon het water op kunnen en dat buiten zijn zo vanzelfsprekend is geworden. Het klinkt misschien als iets kleins. Maar juist dat maakt voor mij een groot verschil.

Een weekje weersonzekerheid 😂

En mocht ik die échte herfst op een dag tóch ontzettend gaan missen, dan heb ik daar inmiddels ook een oplossing voor.

Dan ga ik gewoon een weekje op herfstvakantie naar Nederland.

Eigenlijk doen Nederlanders precies hetzelfde. Die boeken in de zomervakantie een paar weken Zuid-Europa voor een beetje weerszekerheid. Dan boek ik gewoon een weekje Nederland voor een beetje weersonzekerheid. 😂

Beetje bos.

Mooie herfstkleuren.

Acht graden.

Regen tegen de ramen.

Windkracht zes.

Alles erop en eraan.

Ik vermoed dat ik na een week wel weer voldoende herfst heb gehad voor een heel jaar.

Moet ik alleen mijn winterkleren uit 2025 weer tevoorschijn halen. Want heel veel reden om mijn wintercollectie hier te vernieuwen heb ik niet.

En iemand zal tegen die tijd ook ergens een zweetkleedje voor me vandaan moeten toveren. Anders lig ik na één nacht Nederland waarschijnlijk bibberend te bedenken waarom ik dit ook alweer zo’n leuk idee vond. 😂

Daarna stap ik waarschijnlijk weer volledig genezen van mijn behoefte aan koud en druilerig weer in het vliegtuig terug naar Curaçao.

Eigenlijk ideaal.

Wel een week herfstvakantie.

Niet de hele herfst.

Prima geregeld.

En het vakantiegevoel dan? 🌴

Dat is er inderdaad af.

We moeten gewoon werken.

De jongens moeten naar school.

Er moet gewassen, gekookt, schoongemaakt en opgeruimd worden.

We wonen hier. We zijn niet op vakantie.

En natuurlijk is het leven hier niet altijd even makkelijk. We hebben inmiddels genoeg meegemaakt om te weten dat je problemen niet automatisch achterlaat zodra je op een tropisch eiland gaat wonen.

Maar dat hadden we ook nooit verwacht. We wilden geen eeuwigdurende vakantie. We wilden een ander dagelijks leven. Eentje waarin we meer buiten konden zijn, meer samen konden ondernemen en konden genieten van de dingen waar we in Nederland vooral tijdens de mooie maanden naar uitkeken.

En dat is precies wat we hier gevonden hebben.

Niet iedere dag is bijzonder. Maar de gewone dagen voelen voor ons wel anders.

En misschien is dat uiteindelijk nog wel het mooiste van alles. Het vakantiegevoel is eraf.

Het is gewoon ons normale dagelijkse leven geworden.

En dat vind ik eigenlijk nog veel leuker.

Ieder z’n ding 😉

Er zijn natuurlijk mensen die écht van de herfst houden. Die blij worden van kou, sneeuw, dikke truien, een open haard en wandelingen door een herfstbos.

En er zijn mensen die bij 25 graden al roepen dat het niet te harden is. 🥵 Die moeten vooral niet naar Curaçao verhuizen. 😋

Wat voor de één heerlijk is, hoeft dat voor een ander helemaal niet te zijn.

En misschien moeten we sowieso iets minder vaak voor een ander invullen wat diegene later allemaal gaat missen.

Wacht maar…

Straks…

Later zul je wel…

Misschien.

Of misschien ook helemaal niet.

Ik weet niet of ik over vijf of tien jaar anders tegen bepaalde dingen aankijk. Misschien mis ik dan ineens iets waarvan ik nu denk dat ik het nooit zal missen.

Dat kan.

Maar wat ik nu vooral merk, is hoeveel goed het me doet dat ik niet meer ieder najaar tegen die lange, donkere maanden op hoef te zien.

Geen aftellen naar het voorjaar. Geen verlangen naar die eerste warme lentedag. Geen gevoel dat het buitenleven voorlopig weer even voorbij is.

Gewoon oktober. Met zon, warmte en de deuren open. En daar word ik blij van. Wij allemaal trouwens. 😂🌴

Dus mocht ik ooit intens gaan verlangen naar een gure herfstochtend met horizontale regen, dan beloof ik dat ik het eerlijk zal vertellen.

Tot die tijd steek ik hier gewoon de gezellige lampjes aan.

Onder de porch.

In mijn korte broek.

Bij dertig graden.

Vreselijk. Die seizoenen.

Ik mis ze iedere dag. 😜🌴