Een nieuwe school, een zachte landing op Curaçao

22 december 2025

Voordat we de knoop definitief doorhakten, hebben we het grondig aangepakt. We doken in het land, de cultuur, wijken, huizen en scholen. Alles kwam voorbij. Maar eerlijk is eerlijk: wat we ook onderzochten, één ding stond altijd bovenaan ons lijstje. Onze drie jongens.

Hoe bewust wij de keuze ook maken, kinderen kunnen (en hoeven) niet alles te relativeren zoals volwassenen dat doen. Daarom hielden we het simpel. Bij de drie belangrijkste onderdelen — de woonwijk, het huis en de school — stelden we ons steeds dezelfde vraag: worden de kinderen hier blij van?

En gelukkig konden we daar telkens volmondig ja op zeggen.

School: integreren met een realistische bril

Op Curaçao heb je zowel lokale als particuliere scholen. Ons eerste idee was duidelijk: zo lokaal mogelijk, integreren, Papiaments leren, meedoen. Dat voelde logisch én goed. Maar toen kwamen we bij de praktijk. Op veel lokale scholen is Nederlands de voertaal, maar Papiaments speelt een grote rol. Zó groot zelfs dat kinderen in groep 8 een Papiamentse toets moeten halen met minimaal een 7,5. En daar begon het te wringen.

Met drie zwaar dyslectische jongens, die leren uit boeken sowieso al uitdagend vinden, voelde dat als extra druk. Op advies van meerdere mensen gingen we daarom toch eens kijken bij een particuliere school. En toen gebeurde iets wat ik nooit had verwacht: het voelde… vertrouwd. Bijna alsof we hun huidige school in Elst binnenliepen. Dezelfde leesmethodes, kleinere klassen, airco (geen overbodige luxe), digiborden en chromebooks. Papiaments is hier geen verplicht vak, al kunnen ze het uiteraard wel leren. En dat gaan we thuis sowieso doen. Geen tijdsdruk. Geen “binnen vier maanden vloeiend moeten zijn”. Dat gaf rust. Voor ons — en vooral voor de jongens.

Keuzes maken = schuiven

Deze keuze had natuurlijk gevolgen. Particulier onderwijs is niet goedkoop, maar wel eindig: na groep 8 vallen die kosten weg. We besloten bewust om ze hier te laten instromen, zodat ze eerst kunnen landen, wennen en op hun eigen tempo kunnen groeien. De huidige school en de nieuwe school hebben fijn contact, wat zorgde voor een goede overdracht. In overleg met school én de jongens is besloten:

• Olivier stroomt in groep 7 in en doet volgend jaar nog een keer groep 8 — niet als blijven zitten, maar om rustig te aarden.
• Morris stroomt ook een groep lager in, namelijk groep 4. Ook niet als zitten blijven maar omdat hij de basisstof nog onvoldoende beheerst en hem dus ook rust te bieden. 
• Lennox blijft in groep 7.

Dat betekent dat we nog anderhalf jaar drie jongens op de basisschool hebben. En dat geeft ruimte. Volgend jaar, als we al een jaar op het eiland wonen, kunnen we net als in Nederland rustig gaan kijken naar middelbare scholen. Rust voor ons. Rust voor de jongens.

En het huis dan?

Door de schoolkeuze hebben we het woonbudget iets naar beneden bijgesteld. Want ja, keuzes. Maar we weten inmiddels dat we veel zelf kunnen, en dat niet alles in één keer af hoeft. We gaan hierin lekker mee in de poko poko mentaliteit. Stap voor stap. Zonder haast. En tijdens de kerstvakantie gingen we samen kijken op de nieuwe school. Het belangrijkste oordeel kwam natuurlijk van de jongens zelf.

Gelukkig maar: het lijkt ze wel wat 🤗

En eerlijk? Dat voelt als een hele goede start.