Weekend in eilandmodus 🌴☀️

2 maart 2026

Vrijdag: strandafspraak 2.0 🏖️

Vrijdag begon al goed. Lennox was uitgenodigd door een vriendje van school om mee te gaan naar Kokomo Beach. Vijf minuten rijden van ons huis en ook nog eens vlak bij school. Een speelafspraak op het strand… heerlijk!

Wij maakten kennis met de ouders. Hele aardige, ontspannen mensen. De jongens renden meteen het strand op, wij bleven wat hangen op het strand. Het was zo’n middag waarop niemand op de klok keek.

We informeerden nog of we daar konden blijven eten, maar de strandtent bleek om zes uur dicht te gaan. Alleen op zondag zijn ze langer open. Dat is hier gewoon hoe het gaat: geen haast, geen vaste patronen. Meer het gevoel van “we appen wel en zien dan verder”. Er werd al voorzichtig gesproken om een keer te barbecueën op het strand. Geen datum, geen plan. Gewoon: dat komt wel.

Dat past eigenlijk verrassend goed bij ons.

Eenmaal thuis kookte Ferry pasta carbonara 🍝. We aten wat later dan normaal, rond zeven uur. Maar niemand die daar moeilijk over deed. De jongens waren rozig van zon en zee, wij tevreden. Het voelde als een perfecte start van het weekend.

Zaterdag: puppy’s & een stukje geschiedenis 🐶🏝️

Zaterdag waren we, zoals inmiddels standaard, weer vroeg wakker. Uitslapen zit er hier blijkbaar niet in 😅

Eind van de ochtend reden we naar het honden rescue center. Een opvang voor zwerfhonden, volledig draaiend op vrijwilligers en donaties. We namen zeven kilo hondenvoer mee om af te geven. Als je dan toch puppy’s gaat knuffelen, kun je net zo goed ook iets bijdragen.

Het was een mooie, ruime plek. Honden die vrij rondliepen in grote natuurlijke rennen, puppy’s die over elkaar heen tuimelden. De jongens waren meteen verkocht. En eerlijk? Wij ook.

We denken voorzichtig na over een hond. Maar eerst de verbouwing, rust en nog een vakantie. Op z’n vroegst na de zomervakantie. Tot die tijd kunnen we gewoon af en toe terug om te kijken en te knuffelen 🐾

Daarna reden we door naar een oud slavenhuisje, Kas di Pal’i Maishi, een klein museum waar een enthousiaste gids vertelde over hoe mensen hier vroeger leefden. Over cactussen als erfafscheiding, houtskool maken, koken op open vuur, bouwen met wat er was. We waren de enigen daar, wat het extra bijzonder maakte. De jongens luisterden aandachtig en stelden vragen. Zo’n onverwacht leerzaam moment midden in een zonnige zaterdag.

Voor de lunch reden we naar Landhuis Santa Marta. Een prachtige plek hoog op een heuvel met uitzicht over de baai 🌊. We lunchten uitgebreid en spraken af: als we ‘s middags warm eten, doen we ‘s avonds pannenkoeken 🥞

Thuis gaf Ferry de witte auto weer een sopje, één regenbui en hij is meteen niet meer wit 😅, en ik stond pannenkoeken te bakken. We aten rond zeven uur en lagen daarna weer lekker op tijd in bed.

Eilanddagen maken moe. Maar op een fijne manier.

Zondag: snorkelen & slenteren 🐠🍦

Zondagochtend waren we weer vroeg wakker. Het lijkt alsof onze interne klok inmiddels volledig op eilandtijd staat, maar dan zonder uitslaapfunctie 😅

Ik stelde voor om vroeg naar Kokomo Beach te gaan om te snorkelen. Dan is het nog rustig en zie je de meeste vissen. De jongens waren meteen enthousiast. Zwembril op, snorkel mee en het water in.

We zagen kleine felgekleurde visjes, grotere zilveren scholen en natuurlijk werd er ook gewoon lekker gestoeid en geplonsd.

Ferry bleef thuis om wat dingen voor te bereiden voor het werk en de week die eraan kwam. Maandag krijgen we de sleutel krijgen 🔑, maar dat verhaal komt apart. Ik weet dat was vandaag maar daarover vertel ik jullie straks in een andere blog.

’s middags zijn we naar Willemstad gegaan. Eerst een ijsje 🍦. De jongens mochten dit keer twee bolletjes… maar hier is één bol al bijna drie Nederlandse bollen. We zaten dus met enorme hoorntjes in onze handen en kregen ze amper op. Les geleerd 😄

Daarna slenterden we door de straatjes. Winkeltje in, winkeltje uit. Overal kleurrijke gevels, overal “Curaçao” en “Dushi” op bekers, petten en magneetjes. Even lekker toerist spelen in onze eigen nieuwe stad.

We dronken nog wat, kletsten wat, geen haast. En ja… we zouden het uit eten gaan wat afbouwen. Maar soms moet je plannen gewoon flexibel nemen 😉 Dus we aten toch nog samen een hapje. Lekker aan de Sint Annabaai met uitzicht op de pontjesbrug. Gewoon, omdat het kon en omdat het gezellig was en we de volgende dag de sleutel zouden krijgen van ons nieuwe huis. Dus alle reden om uit te eten 😉

’s Avonds reden we voor het eerst in het donker door onze nieuwe wijk. Dat voelde eigenlijk heel fijn. Goed verlicht, rustig, huizen met lampen aan. Het gaf een vertrouwd gevoel.

We sloten het weekend moe maar tevreden af. 🌴✨